نام کتاب :  شرعی ولی غیر قانونی

نویسنده : سمیه.ف.ح کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98ia.com

طراح جلد : Sαrα  کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر : Number-One  کاربر انجمن نودهشتیا

هورناز ( باران )

پرده رو انداختم و نشستم. پاهامو جمع کردم تو شیکمم و تکیه دادم به پشتی ای که مادرم همین دو هفته ی پیش بافته بود. خبری از گلنار نبود. 

می ترسیدم. خیلی هم می ترسیدم. من نمی خواستم عروس بشم. مادرم هم نمی خواست. رفته بود با بی بی زبیده، مادر آدینگ ( کسی که روز جمعه به دنیا اومده )حرف بزنه. آدینگ منو نمی خواست. صنوبر چند وقت پیش بهم گفت، آدینگ تو خروجی کاریز بهش گفته که خاطر خواهش شده. حالا نمی دونم چرا اومدن خواستگاری من. 

به مادرم گفتم که آدینگ منو نمی خواد. اونم رفته صحبت کنه بلکم از من بگذرن. پدرم بدهکاره. می گن منو جای بدهیش برمی دارن. اشک از چشمم رون می شه. می دونم آدینگ اگه با من عروسی کنه، اذیتم می کنه و بعد می ره صنوبرو می گیره. اونا ثروتمندن می تونن هر چند تا زن بخوان بگیرن. دوست ندارم عروس بشم. می ترسم از عروس شدن. سحرناز دخترعموم همین یه سال پیش، شب عروسیش مرد. اونقدر خون ازش رفته بود که مرد. من نمی خواستم بمیرم. 

من دلم می خواد درس بخونم. آقامعلم دیروز شناسنامه اش رو بهمون نشون داد. نه من شناسنامه دارم و نه مادرم. آقا معلم می گفت، اگه شناسنامه داشته باشیم، قانون ازمون حمایت می کنه. ولی اینجا خیلیا اصلا شناسنامه ندارن. مادر می گه سیزده سالمه. اما کلاس چهارمم. پدرم هیچ وقت نیست. با لنج بار می بره امارات. وقتی نیست راحت می رم مدرسه. هر وقت میاد دعوام می کنه و نمی ذاره برم. 

داشتم اشکامو با پشت دست پاک می کردم که گلنار خودشو انداخت تو اتاق. نفس نفس می زد و لپاش قرمز شده بود. نفس عمیقی کشید وگفت:

- هورناز دارن میان. دارن میان ببرنت. 

غم چنگ انداخت به قلبم. گلنار دستامو گرفت و گفت:

- فرار کن هورناز. از اینجا برو. بمونی مثل سحرناز می شی ها! 

گریه کنان گفتم:

- کجا برم؟ من که جایی رو بلد نیستم که. 

منو بغل کرد و گفت:

- می گم برو پیش بلاچ. شاید بد عنق و بد اخم باشه ولی به خدا به این آدینگ شرف داره. دوروز دیگه که صنوبر رو خانم خونه اش کرد، جات تو طویله شونه ها. از من گفتن. 

گریه ام شدیدتر شد و گفتم:

- تو دیگه خون به جگرم نکن گلنار. خودم می دونم که من هیچ ارزشی واسه اون ارباب زاده ندارم. چیکار می تونم بکنم. مگه مادرم رو به زور به پدرم ندادن؟ تونست کاری بکنه؟ من چیکار می تونم بکنم وقتی پدرم ازخداشته منو بده به آدینگ و بدهی هاشو صاف کنه؟ 

گلنار گفت:

- کاش بلاچ اینجا بود! 

گفتم:

- اون اگه مرد بود که نمی ذاشت بره! اون خودشو نجات داد. ماها براش ارزشی نداریم. اونم یکیه عین بقیه ی مردای این طایفه. 

گلنار گفت:

- بی انصاف نباش هورناز اگه اون نبود که همین چند کلاس سواد رو هم نداشتیم. اون بود جلوی بابات ایستاد که بری مدرسه. اونم بی شناسنامه. بچه ی بی شناسنامه رو مگه مدرسه راه می دن؟ ما ها به خاطر جذبه ی اونه که الان می تونیم اسممون رو بنویسیم. 

آهی کشیدم و گفتم:

- چه فایده؟ همین امروز فرداست که بمیرم. دیگه با سواد و بی سواد چه فرقی داره؟ 

بغلم کرد و گفت:

- نگو اینجوری! ایشالله طوریت نمی شه! مگه همه ی عروسا می میرن؟ 

پوزخندی زدم و گفتم:

- آدینگو دیدی و اینو می گی؟ مقایسه کن ببین چقدر ازمن گنده تره! چقدر وحشی و خشنه! من دووم نمیارم گلنار. من می میرم. من مطمئنم. بعدش با خیال راحت می ره صنوبر رو می گیره. 

تو بغل هم گریه زاری می کردیم که مادر با چشمای قرمز اومد تو اتاق. مادر که ما دوتا رو اونطوری گریون دید، دوید طرفم و نگران پرسید:

- چی شده؟ چرا گریه می کنی هورنازم؟ 

با چشمای اشکی به صورت شکسته و غمگینش نگاه کردم و با بغض گفتم:

- قبول نکردن نه؟ دارن میان؟ 

منو تنگ به آغوش کشید و گفت:

- نه قبول نکردن. اما دنیا که به آخر نرسیده دخترکم. بلاخره که باید عروس بشی. حالا آدینگ نه یکی دیگه. باز اینا دستشون به دهنشون می رسه. مثل غزال زن یه افغان بشی خوبه که با دو بچه تنهات بذاره و بره؟ باز اینا شناسن عزیزکم. 

گلنار خزید جلوتر و گفت:

- منم همینو می گم خاله! هورناز داره زیادی سخت می گیره. 

یکی نبود به این دختر خاله ی دوغگوم بگه تو نبودی می گفتی فرار کن؟ 

مادر لبخند محزونی زد و گفت:

- امشب میان عزیزم. باید آماده بشیم. 

بغض دوباره چنگ انداخت به گلوم. به همین راحتی زن کسی می شدم که اصلا منو آدم حساب نمی کرد. اون افغانی، خاطر غزال رو می خواست و باهاش اونجوری تا کرد. ببین این با من می خواد چیکار کنه! 

***

صدای هلهله و شادی همه جا رو پر کرده بود. اما من، عروس سیزده ساله ی این بزم، غصه دار بودم. عاقد عقد روخونده بود و حالا من با مهریه ی دو دست لباس سوزن دوزی شده ی اعلا که تنها آرزو و خواسته ی زنان طایفه ام هست، زن آدینگی شده بودم که حاضر نبود صورتم رو نگاه کنه. وقتی انگشتر دستم کرد از پشت ابروهای گره کرده نگاه ترسناکی بهم انداخت و زیر لبد غرید، باید می کشتمت تا نتونن به ریش من ببندنت. 

اولین جمله ای که شوهرم بعد از عقد بهم گفت، خیال کشتن من بود و من همونجا مرگ خودم و همه ی آرزوهای بزرگمو که شاید برای دختران شهرهای دیگر مسخره و کوچک باشند، به چشم خود دیدم. 

شادی کنندگانی که وسوسه ی ولیمه ی عروسی، حسابی از خود بی خودشان کرده بود، من و شوهرم رو به سوی حجله گاهی هدایت می کردن که بی شباهت به قتلگاه نبود. می ترسیدم. از زور بازوی آدینگ و خشمی که پشت چهره ی خندانش، فقط برای خلوت خودش و من کنار گذاشته بود، مثل س. گ می ترسیدم. 

چه شبی بود اون شب. شاید آرزوی صنوبر و خیلی از دخترکان طایفه بود که عروس حجله گاه آدینگ شوند. و شاید اگه اونا عروس این داماد بودن، اینطوری اذیت نمی شدن. ولی جغد شومی که بالای سرمن پرواز می کرد، قرعه ی این فال بد شگون رو به نام من زده بود. 

حجله گاهی پر از بوی خونه و تعفن. تعفنی پر از نفرت و انزجار. 

دردی کشنده که جسم نحیف و نا بالغم رو در بر می گرفت و صدای نفسهای خشمگین و انتقام جویانه ی مردی که نفرتش رو با کوبوندن بدترین زخمه ها به پیکر بی جونم، نشون می داد و اشکهایی که دیگه از بارش خسته شده بودن. 

وقتی پرچم افتخار آمیزِ آلوده رو برای گرفتن شاباش و نشون دادن مردونگیش برداشت، دیگه جونی برای لرزیدن و گریه کردن برام نمونده بود. یاغی گری از حجله بیرون رفت که همه ی حس زنده بودنم رو به تاراج برده بود و من ماندم یکه و تنها، بی هیچ هویتی. 

جمعی از زنان طایفه هلهله کنان به داخل اتاق هجوم آوردند و شروع کردن به زدن دف. 

دف زدن داشت؟ مرگ کودکیِ دختری بی پناه کل کشیدن داشت؟ لابد داشت که اینا اینطوری می کردن. شاید حجله ی آنها با محبت ازشون پذیرایی کرده بود. شاید مردشان با دستهای مردانه اش گلویشان رو فشار نداده که نفسشان به خس خس بیفتد. 

مادرم نبود. رسم نبود که باشه. کاش جمع می کردن این رسمهای بی خود رو. من دلم آغوش مادرم رو می خواست. مثل نعشی متعفن از بین لحاف و تشک زر دوزی شده ی چهل تیکه جمعم کردن و رخت و لباس نو بهم پوشوندن. برام کاچی آوردن که اون موقع مثل مائده ی بهشتی بود برام. سرم گیج می رفت. هنوز خونریزی داشتم. یاد سحرناز افتادم. تا صبح دوام نیاورده بود. کاش منم دوام نمی آوردم تا دیگه آدینگ رو نبینم. ولی نمی دونم من سخت جان تر بودم یا روزگار هنوز باهام کار داشت که دوام آوردم که هیچ تازه پوست کلفت تر شدم. 

دو روز از نو عروس شدنم می گذشت. دو روز از زن شدنم. این زن شدن چه حسنی داشت که راحله همیشه با خنده می گفت، آرزومه زود عروس بشم. 

دو روز رو به این عروس رنگ و رو رفته مهلت دادن سرپا بشه. صبح روز سوم که با لگدی به پهلوم بیدار شدم. اتاق قشنگی بود. سفید بود با کلی پشتی قشنگ و بزرگ. لحاف و تشک قشنگی رو صاحب شده بودم که همه جاش آینه دوزی بود. ولی من گلیم مندرس خونه ی مادرم رو ترجیح می دادم. آخه اونجا کسی منو با لگد بیدار نمی کرد. 

برق از سرم پرید. قلبم از دهنم می زد بیرون و دست و پام می لرزید. چشمم که به آدینگ افتاد، تمام صحنه های وحشتناک شب عروسی جلوی چشمم ظاهر شد و وحشت همه ی وجودم رو فرا گرفت. این دو روز نبود. مادر و خواهرش و زن عموش بودن که بهم سر می زدن. خودش که نبود همه چی آروم بود. ولی امروز اومده بود. ترسیدم بازم بخواد باهام... 

پاهام شروع کرد به لرزیدن. با دندونای کلید کرده که از زیر سیبیل پرپشتش سفید تر به نظر می رسید غرید:

- هیچ معلومه تا این وقت روز تو رختخواب چه غلطی می کنی؟ نیاوردیمت که خانومی کنی! نشست جلو روم و دستش رو انداخت رو گلوم و فشارش داد و با چشمای به خون نشسته نگام کرد و گفت:

- اینو یادت باشه. تو عروس این خونه نیستی. می دونی که نمی خواستمت. به زور توی مردنی رو بستن به ریشم. اگه می خوای زنده بمونی، کاری به کار من نداشته باش. حسابی خدمت مادر و خواهرم رو می کنی و غیر چشم هیچی نمی گی. زنمی و هر وقت خواستم بهت نزدیک می شم و حق نداری اعتراضی بکنی. نون و جای خوابت برات فراهمه تا زمانیکه کفن پوش گورت رو از این خونه گم کنی. حالیته؟ 

کبود شده بودم و به جای نفس، خرناس می کشیدم. دستشو از رو گلوم که برداشت، شروع کردم به خشک خشک، سرفه کردن. حنجره ام داشت پاره می شد. 

پیرهنش رو درآورد و انداخت رو صورتم و گفت:

- بشورش! 

به طرف کمد توی اتاق رفت و یه پیرهن دیگه برداشت و گفت:

- بهتره هیچ وقت باهام حرف نزنی چون از صدات متنفرم. 

برگشت سمتم و گفت:

- می دونی که خاطر کیو می خوام. تو همین چند وقت آینده، صنوبر عروس این خونه می شه. بهتره حواست به کارات باشه. اگه اذیتی ازت ببینم، نگهت نمی دارم و می ندازمت تو کوچه. 

درو محکم پشت سرش کوبید و حجم غمی به بزگی کوه بشاگرد تو دل کوچیک من تلنبار کرد. خدا لعنت کنه پدری رو که با دست خودش دخترش رو به ذلت می کشونه. 

بلند شدم و جامو جمع کردم و گره روسریم و محکم کردم. هیچ مردی تو خونه نبود ولی برای اینکه قرمزی گلوم دیده نشده، الکی روسری سر کردم. اشک دیوونه وار از چشمم می اومد. وایسادم پشت در و چشمامو پاک کردم. یه نفس کشیدم و با خودم " خدا خودش خبر داره و مواظبته هورناز "

دستگیره رو چرخوندم و سرک کشیدم. کسی بیرون نبود. 

رفتم تو اشپزخونه و دنبال پودر رخت شویی گشتم. هنوز سرگرم گشتن بودم که پری اومد داخل و گفت:

- دنبال چی می گردی؟ 

ترسیدم و دستم رفت رو قلبم. اخم کرده، دوباره پرسید:

- گفتم دنبال چی می گردی؟ 

پیرهن آدینگ رو نشون دادم و گفتم:

- پودر رخت شویی می خوام برای شستن پیرهن آقا آدینگ

در یه کمد فلزی رو باز کرد و پودر رو داد دستم و گفت:

- یقه اش رو خوب بساب آدینگ حساسه. 

چشمی گفتم و پودر به دست رفتم تو حیاط. 

کنار حوض نشستم رو چهار پایه و پیرهن رو تو تشت انداخت و افتادم به جونش. نیم ساعت بعد عین برف سفید بود. خوشحال از نتیجه ی کارم، چلوندمش و داشتم پهن می کردم که آدینگ اومد تو حیاط. تا منو پیرهن به دست تو حیاط دید، اومد طرفمو و پیرهنو از دستم چنگ زد و یه نیگا بهش کرد و بعد با عصبانیت پرتش کرد تو باغچه و داد زد:

- این چه طرز پیرهن شستنه؟ دوباره بشورش بی عرضه. 

ترسان و گریان پیرهن رو از تو باغچه برداشتم. خاکی و کثیف شده بود. 

چشمم افتاد به پری که تو ایوان شاهد نزاع بین این مثلا تازه عروس و داماد بود. وقتی نگاه گریون منو دید رفت تو. 

شرمزده پیرهن رو بردم لب حوض و برای بار دوم شستمش. اونقدر شسته بودمش که فکر می کردم الان تو دستم جر می خوره. 

گرسنه بودم. ساعت نزدیک یازده بود. می ترسیدم برم بالا. از هردوشون می ترسیدم ولی چاره ای نبود. آیه الکرسی خوندم و رفتم تو خونه. 

آدینگ تو اتاق بزرگ نبود. رفتم آشپزخونه. پری اونجا بود. بوی آبگوشت باعث شد دلم مالش بره. منو که دید گفت:

- بشین همینجا برات نون بیارم. چیزی نخوردی نه؟ 

سربه زیر گفتم نه. 

پری از من بزرگتر بود. شونزده سالش بود. نون و پنیر رو گذاشت جلوم و گفت:

- می دونم آدینگ ازت زیاد خوشش نمیاد. اون صنوبر رو می خواست. بابا مجبورش کرد. من نمی خوام دخالت کنم ولی دارت بهت می گم اگه نتونی دلش رو بدست بیاری اون صنوبر رو می گیره و میاره اینجا. اونوقت حسابت با کارم الکاتبینه. 

با بغض خفه کننده ای که نمی ذاشت لقمه رو قورت بدم، بهش نگاه کردم. اشکم جوشید. به زحمت لقمه ی خشک رو فرو دادم و گفتم:

- چرا قبول کرد؟ اون ازم متنفره پری خانم. من چیکار می تونم بکنم؟ 

در حالی که سیب زمینی آبگوشت رو می ریخت تو قابلمه گفت:

- پدرت بدهکار بود. بابام می خواست هر جور شده بدهیش صاف بشه. نمی خوام ناامیدت بکنم ولی به آدینگ قول داده صنوبر رو براش بگیره. من دلم برات می سوزه که می گم. باید دل آدینگ رو نرم کنی که اگه صنوبر رو هم گرفت، بازم تو رو نگه داره و بخوادت. 

این یعنی دلش رو هم نرم کنی، آدینگ بلاخره صنوبر رو می گیره. 

ناامید شده بودم. دوباره اشک ریزان گفتم:

- من نمی دونم باید چیکار کنم. 

دست کرد تو ظرف ترشی و در حالی که ترشی می ریخت تو کاسه گفت:

- زنا چطور مردشون رو مال خودشون می کنن؟ تو هم همون کار رو بکن. من شوهر نکردم نمی دونم باید چیکار کنی. ولی نمی خوام این وسط به تو ظلم بشه. 

دو لقمه بیشتر نتونستم بخورم. نمی دونم تقصیر بغض بود یا دردِ فشاری که آدینگ به گلوم داده بود، که اصلا هیچی از گلوم پایین نمی رفت. 

موقع جمع کردن سفره، پری گفت:

- عادت می شی؟ 

گلگون از سوالش گفتم:

- بله. 

گفت:

- من چهارده سالم بود که شدم. این خیلی خوبه که تو از الان عادت می شی. پس براش یه پسر بیار. خودت می دونی مردای اینجا چقدر عاشق پسرن. 

نمی دونستم چی بگم. آدینگ ازم بدش می اومد. نمی خواست نزدیکم بشه. همه ی اینها به کنا ر، من ازش مثل س. گ می ترسیدم. از کاری که باهام کرده بود نفرت داشتم. چجوری براش پسر می آوردم؟ یعنی مجبور بودم بارها اون کارِ اون شب رو تکرار کنم؟ همون ترس، همون درد و همون نگاه پر از نفرت رو به جون بخرم؟ فقط در ازای اینکه شاید بچم پسر باشه و آدینگ منو نگه داره؟ 

افکارم نابسامان بود. سیزده سالم بود خوب. مگه دختر بچه ی سیزده ساله می تونه درست و درمون فکر کنه و نقشه بکشه. من چه می دونستم یه مرد رو چطوری می تونم از راه به در کنم. تنها مردی که قبلا باهاش مراوده داشتم پدرم بود که سال به سال نمی دیدمش و... بالاچ. یاد بالاچ افتادم. کجایی بالاچ؟ کجایی ببینی کسی که به خاطر درس خوندش کل آبادی رو به هم ریخته بودی، دو روز پیش چه بلایی سرش اومد. کجایی ببینی عروس نشده، دارن سرم هوو میارن. 

تو فکر بودم که آدینگ اومد تو. بلند و ابرو گره کرده، گفت:

- بیا تو اتاق! 

حتی اسمم رو هم نگفت. ترسان به پری نگاه کردم. حس کردم داره لبخند می زنه. شاید به خیال خودش برادرش دلش برام تنگ شده بود. زهی خیال باطل. 

با ترس رفتم تو اتاق. به پشتی تکیه داده بود. سرش رو بین دستاش گرفته بود. با صدای گرفته گفت:

- سرم درد می کنه. برام جوشونده درست کن. درضمن... نمی خوام از چیزی که تو این اتاق اتفاق می افته با کسی حرفی بزنی! همه ی اتفاقات این اتاق پشت همین در باقی می مونه. فهمیدی؟ 

با ترس گفتم:

- بله آقا و سریع اتاق رو به بهونه ی درست کردن جوشونده ترک کردم. 

جوشونده های مادرم تو آبادی حرف اول رو می زد تازه شکسته بندی هم بلد بود. یه جورایی دکتر ابادی بود. جوشونده رو آماده کردم و رفتم تو اتاق. 

خوابیده بود. جوشونده رو گذاشتم بالا سرش و آروم صداش زدم. بیدار نشد. ترسیدم بد بیدارش کنم عصبانی بشه ولی مجبوری یه بار دیگه هم آروم صداش زدم. بیدار نشد. با تردید و آروم دست بردم و تکونش دادم. دستش رو از رو چشماش برداشت و با چشمای قرمز به من و دستم که هنوز رو بازوش بود نگاه کرد. سریع دستمو عقب کشیدم و گفتم:

- جوشوندتون حاضره! 

نیم خیز شد و لیوان رو از دستم گرفت. 

وقتی تمومش رو خورد گفت:

- تا شب نمی خوام ریختت رو ببینم. دور و برم نباش. 

بغض کرده از اتاق خارج شدم. دلم برای مادرم تنگ شده بود. نمی دونستم می تونم ببینمش یا نه. اینجا اگه مردی نمی ذاشت زنش بره پیش مادرش، دیگه اون مادر و دختر حق دیدن هم رو نداشتم. نمی خواستم با مطرح کردن این تقاضا، یه راه دیگه واسه اذیت کردن، جلوی پای آدینگ بذارم. اگه می دونست می تونه با دور کردن من از مادرم، ذره ذره منو بکشه، حتما کوتاهی نمی کرد. 

عصرمادر شوهرم از ده بالا برگشت. سریع رفتم پیشوازش و نشستم رو زمین برای پابوس که اونم بلندم کرد و پیشونیمو بوسید و گفت:

- سلام عروس! امروز دیگه بلند شدی نه؟ 

پری اومد کنارم و گفت:

- برای سردرد آدینگ یه جوشونده درست کرده که درست مثل یه بچه خوابیده. 

مادر شوهرمم که تصمیم داشتم بهش خانم بگم، گفت:

- برام یه چایی بریز ببینم نمک دستت چطوره دختر! 

لبخند کم جونی زدم و برای پری و اون، دو تا چایی خوشرنگ ریختم. باز جای شکرش باقی بود که زنای این منطقه هوای هم رو داشتن. به اندازه ی کافی مردا جگر می سوزندن. دیگه نیازی به هیزم کشی زنا نبود. 

چاییشونو که خوردن، آروم و با تردی گفتم:

- من می تونم مادرمو ببینم؟ 

تا خانم خواست جواب بده، صدای آدینگ از پشت سرم اومد که گفت:

- اگه بفهمم رفتی دیدنش یا اون اومده اینجا، زنده از زیر دستم بیرون نمی ری. 

مادرش گفت:

- چرا پسرم؟ دل مادر و دختره بهم بنده. بذار همو ببینن. 

آدینگ اخمو گفت:

- همین که گفتم و سریع رفت تو حیاط. 

خانم گفت:

- مرده دیگه! بذار کم کم نرم می شه. خودت می دونی! صنوبر رو می خواست ولی من دلم با اون دختر صاف نیست. هر چند پدرت آدم درستی نیست و ازش خوشم نمیاد ولی می دونم خودت و مادرت چقدر دل پاکین. از دختری که از الان لب کاریز قرار می ذاره، وقتی زن شد، باید انتظار خیلی چیزها رو داشت. آدینگم کم کم دلش باهات نرم می شه. 

دلداری قشنگی واسه منِ سیزده بود. به همین هم قانع بودم. پدر شوهرم شب برگشت خونه. حسابی جلوش دولا راست می شدم. اونم لنگه ی آدینگ بد اخم بود ولی دیگه با نفرت نگام نمی کرد. 

هر لحظه که به تنها شدنم با آدینگ تو اون اتاق لعنتی فکر می کردم بیشتر بدنم می لرزید. با اومدن من پری بیکار شده بود. همه ی ظرفهای شام رو تنهایی شستم. درست مثل ناهار. وقتی برگشتم تو خونه دیدم منتظر چایی منن. سریع چایی ریختم. چایی که خورده شده پدر شوهرم عزم رفتن به رخت خواب کرد و پری رفت از صندوقخونه لحاف و تشک پدر و مادرش رو آورد و تو اتاق مهمون که بعد از عروسی ما که اتاقشون رو بهمون داده بودن، اتاق اونا شده بود، پهنشون کرد. پری خودش تو همون اتاق کوچیک که همگی نشسته بودیم قرار بود بخوابه. 

با رفتن آدینگ به اتاقمون، خودم رو با مرتب کردن اتاق دستی، مشغول کردم که بلکه تا وقتی من برم تو اتاق، خوابش ببره. که دیدم خانم اشاره کرد که دنبال آدینگ برم. چقدر می ترسیدم از ظلمت شبی که انگار مثل یه چاه می خواست منو ببلعه. 

جلوی پدر شوهرم روسری داشتم. غیر شب عروسی، جلوی آدینگ هم روسری داشتم. ولی دلم می خواست درش بیارم. دلم واسه خرمن خرمایی موهام تنگ شده بود. یه کم این پا و اون پا کردم که بخوابه و من روسریمو از سرم باز کنم. وقتی معطل کردن منو دید گفت:

- چیه؟ منتظر دعوتی؟ بگیر بکپ دیگه! بغض دوباره راه نفسم رو گرفت. بی اعتنا به نگاهای وزغیش، روسریم رو در آوردم و موهای بافته شده ام رو که دو روز بود شونه نخورده بود، شونه کردم. داشت نگام می کرد. ولی من خودمو مشغول شونه کردن نشون می دادم که یعنی نمی بینم داری نگاه می کنی. جلیقه ی آینه دوزی شده ام رو که مثل زره رو شونه هام سنگینی می کرد، در آوردم و با ترس خزیدم زیر لحاف سنگین. 

برگشت طرفموگفت:

- بسه این دو روز استراحت کردی و بهم نزدیک شد! 

***

یک ماه از زمانی که زنِ آدینگ شده بودم، گذشته بود. یک ماه پر از رنج و تحقیر. دلم برای مدرسه و آقا معلم و حرفهای قشنگش از آینده، تنگ شده بود. دلم دیوونه ی دیدن مادرم بود ولی دلِ مَردم هر روز سنگ تر و سخت می شد. انگار با خودش هم سرِ جنگ داشت. آزار و اذیت کردن من رو از دو روز یه بار به روزی دوبار تغییر داده بود. جوری که عمیقا متقاعد می شدم قصد جان منو داره. 

پری و خانم از دور نظاره گر رفتار وحشیانه ی آدینگ با من بودند و هیچ کاری نمی کردن. پدر شوهرم هم بد بود. منو به خاطر داشتن پدری دغل باز که تنها کاری که در طول عمرم برام کرده بود، لقمه گرفتن آدینگ برام بود، به باد توهین و مسخره می گرفت. هر روز نحیفت تر می شدم. آدینگ سرِ هر وعده غذا یه کاری می کرد زهرمارم بشه و دو لقمه بیشتر نخورم. مشکل دیگه، دفعم بود. ادرارم جوری می سوزند که از فکر رفتن به دستشویی، چهار ستون بدنم می لرزید. جرات باز گو کردن مشکلم رو نداشتم. دلم واسه گلنار هم تنگ شده بود. اگه اون بود، می تونستم از دردام براش بگم. 

بیماریم روز به روز بدتر می شد. جوری که رسما خون ادار می کردم و سوزشش تا مغز استخونم رو می سوزوند. زیر دلم و کلیه هام به شدت درد می کرد. اما از طرفی خوشحال بودم. خوشحال بودم که شاید خدا با این بیماری می خواد منو از این شکنجه گاه نجات بده. صورتم زرد و زار شده بود و نگاه ترحم آمیز پری و خانم که کاری در برابر مردان زورگوی این خونه نمی تونستن بکنن، بیشتر آزرده خاطرم می کرد تا دلگرم. 

درست یه ماه از عروس شدنم گذشته بود که یه روز صبح آدینگ وحشیانه بیدارم کرد و دوباره خواست که وظایف همسری رو به جا بیارم. نمی دونم چرا خسته و دلزده نمی شد. من از تصور اتفاقی که قرار بود برام بیفته نزدیک بود پس بیفتم. این چند روز اخیر به شدت اذیت میشدم. انگار که با اره به جانم افتاده باشن. نمی دونم از ضعف بود، یا ترس یا بیماریی که گریبانم رو گرفته بود، که تا خواست نزدیک بشه، چشمام سیاهی رفت و دیگه هیچی ندیدم. 

چشمامو که باز کردم، دیدم تو یه اتاق کوچیک رو تخت دراز کشیدم. فکر کردم مُردم. اونقدر خوشحال شدم که حد نداشت. درسته تصوری که از اون دنیا داشتم با چیزی که می دیدم خیلی فرق داشت ولی همین که آدینگ نبود برام بس بود. 

در اتاق که با صدای ناله ی ضعیفی باز شد، زنی سفید پوش رو دیدم که با لبخند اومد کنارم. دستی به سرم کشید و گفت:

- خوبی دخترم؟ 

با سر بله ای گفتم. تازه چشمم افتاد به شلینگی که به دستم وصل بود و سرش یه کیسه بود. گفتم:

- اینجا کجاست؟ 

لبخندی زد و گفت:

- درمانگاه. تو بی هوش شده بودی دخترم. شوهرت آوردتت اینجا. 

گفتم:

- شما دکترین؟ 

گفت:

- بله! 

خوشحال از اینکه کسی رو پیدا کردم که دردم رو بهش بگم، گفتم:

- خانم دکتر ببخشید من یه مشکلی دارم. 

دست از انگولک کردن اون کیسه برداشت گفت:

- چه مشکلی؟ 

وقتی کامل جریان رو گفتم، معاینه ام کرد. موقع معاینه دیدم صورتش درهم شد. خجالت می کشیدم ازش. تو دفترش یه چیزایی نوشت و با همون اخم گفت:

- باید بری زاهدان واسه آزمایش. عفونت بدجور پخش شده. خدا کنه به کلیه هات آسیبی نرسیده باشه. چند وقته اینجوری هستی؟ 

گفتم: تقریبا دو هفته. 

دو هفتـــــــــه؟ 

آروم گفتم:

- بله! 

چرا چیزی نگفتی؟ چرا دکتر نرفتی؟ 

گفتم:

- شوهرم نمی ذاره! 

عصبانی از اتاق رفت بیرون و زیر لب گفت:

- غلط می کنه نمی ذاره. مگه شکنجه گره؟ 

صدای داد و فریاد دکتر از بیرون اتاق می اومد. آدینگ هم صداشو انداخته بود رو سرش. من جای خانم دکتر ازش می ترسیدم. یهو درِ اتاق باز شدو آدینگ مثل ببر زخمی اومد تو با خشم گفت:

- بلند شو بریم! 

دکتر پشت سرش اومد تو و گفت:

- کجا؟ این دختر همین جا می مونه. 

آدینگ برگشت سمت دکتر و با فریاد گفت:

زنمه نمی خوام اینجا باشه. تو رو سننه؟ 

- خانم دکتر با شهامت گفت:

- اِ؟ زنته؟ سندش کو؟ شناسنامت کو؟ ثابت کن زنته که بذارم ببریش. مطمئنم نداری. شماها همتون عین همید. می دونی چه بلایی سرِ این دختر آوردی؟ خدا کنه شانس بیاره و کلیه هاش عفونی نشده باشن. مگه تو آدم نیستی؟ میخوای مثلا مردونگیت رو ثابت کنی؟ 

می دونی با این همه عفونت، موقع نزدیکی، چه زجری می کشیده؟ می خوای بکشیش؟ یه راه کم دردتر پیدا کن! یه حیوون رو هم اگه بخوان بکشنش، یه کاری می کنن کمترین زجرُ بکشه. 

می دونم شما ها اصلا نمی دونین شناسنامه چیه. یعنی می دونین ها ولی خوب خودتونو زدین به اون راه تا حق و حقوق زن و بچه تون رو ندین. ولی تاسند ازدواج و شناسنامه نیاری، تا مطمئن نشم شوهرشی و متجاوز به عنف نیستی این دخترو حق نداری جایی ببری. عربده ی اضافی هم بکشی، به کلانتری خبر می دم. 

از اون زمان به بعد اون خانم دکتر شاید سی و چند ساله، شد اسطوره ی من برای زن بودن. زنی که بتونه جلوی آدینگ اینطوری قد علم کنه، تو نظر من قوی ترین و مقتدر ترین زن عالم جلوه می کرد. 

دهن آدینگ رو انگار گل گرفته بودن. حرفی واسه زدن نداشت. هیچ چیز نمی تونست زن و شوهر بودن من و اون اثبات کنه. مگه شهادت اطرافیان. خوشحال از موندگار شدنم، نفس راحتی کشیدم. خانم دکتر به مردی به اسم آقا یدالله که ظاهرا خدمه ی درمانگاه بود با صدای بلند گفت:

- این آقا رو تا زمانی که سند ازدواج یا شناسنامه این خانم رو نیاورده، این تو راه نمی دی. 

آقا یدالله اومد تو و بازوری آدینگ رو گرفت که آدینگ محکم بازوشو از دستش کشید بیرون وبا فریاد گفت:

- یه ایلو می فرستم سراغت دکتر دوزاری. حالا زن منو نگه می داری و مدرک می خوای؟ یه مدرکی نشونت بدم که خودت حظ کنی. 

بعد رو کرد به من و گفت:

- تو هم یه کاری کن بهت خوش بگذره. چون پات به خونه ام برسه، نعشتو ازش بیرون میارن. زنی که بی شوهر تو یه جای دیگه بخوابه، دیگه حق نداره با آبرو تو خونه ی من زندگی کنه. خونتو می ریزم تا آبرومو از نجسیت پاک کنم. 

لال شدم. ترسیدم. وحشت کردم. تا حالا که نمی خواست خونمو بریزه، داشت رسما منو می کشت. وای به اینکه خودش اعتراف کنه می خواد چیکار کنه. 

دکتر بلند تر از آدینگ فریاد کشید. گمشو بیرون و واسه کسی رجز بخون که باور کنه مردی. برو بیرون تا پلیس خبر نکردم. 

بدتر از این نمی شد. مرگ من حتمی بود. 

وقتی آدینگ رفت، شروع کردم به گریه زاری. خانم دکتر اومد کنارمو گفت:

- گریه نکن خانم کوچولو. خودم کمکت می کنم. اولین نفری نیستی که اینطوری از این منجلاب می کشمش بیرون. راهشو بلدم نگران نباش. تا ده دقیقه دیگه سِرمت تموم میشه. بعد با هم از اینجا می ریم. راستی آدم امینی می شناسی ببرمت پیشش؟ کسی که اینا نتونن پیداش کنن؟ 

هیشکی به نظرم نرسید. خانم دکتر گفت:

- خیلی خوب! نگران نباش. من آشنا دارم. می برمت اونجا. 

تو نگام نگرانی و ترس رو که دید. دوباره دستمو گرفت و گفت:

- از هیچی نترس. من قصد بدی ندارم. تو که نمی خوای دوباره بری پیش اون مرد؟ 

مردد گفتم:

- یعنی فرار کنم؟ من الان یه زن شوهر دارم. فرار کنم منو پیدا می کنن و جا به جا می کشنم. 

گفت:

- اگه بری پیشش زودتر می میری. این حیوونی که من دیدم پات به خونه نرسیده می کشتت. یه جورایی می شه گفت، الان داری جونتو نجات می دی. می دونی تا کجاهاتو عفونت و چرک گرفته، خوبه نرفتی تو کما. یعنی دوروز دیرتر اومده بودی اینجا نیازی به خون و خونریزی نبود. بی سرو صدا کشته بودتت. عروس خون بستی؟ 

گفتم:

- نه. پدرم بدهکار بود. 

سری با تاسف تکون داد و گفت:

می دونی چند عین تو رو میارن اینجا که دیگه هیچ کاری از دست هیشکی براشون برنمیاد؟ جالبه همه هم مرگشون رو طبیعی می دونن. انگار نه انگار این یه قتله. یه قتل در ملا عام. 

تو پات برسه به اون خونه زیر مشت و لگدش جون می دی دخترم. می برمت بهزیستی. اونا حمایتت می کنن. تو نه شناسنامه داری و نه مدرکی واسه اینکه ازدواج کردی. دهنش گشادش رو باز کنه بگه زنشی، یه سال براش زندان می برن که چرا ثبت محضری نکرده. تو چهارمین دختری که می خوام نجاتش بدم. اون سه تای قبلی الان دارن مثل آدم زندگی می کنن. 

نگاهی به کیسه ی بالای لوله کرد و گفت:

- خوب اینم تموم شد. می رم حاضر شم. باید تا به قول خودش نرفته با یه ایل برگرده، از اینجا بریم. 

درحالی که زیر دلم بدجور درد می کرد و سرم به شدت گیج می رفت، به کمک خانم دکتر، از تخت پایین اومدم و به طرف ماشینش، آروم حرکت کردم. حالم به جای بهتر شدن، ظاهرا داشت بدتر می شد. 

خانم دکتر به آقا یدالله گفت:

- می دونی که چی بگی دیگه؟ 

آقا یدالله گفت:

- بله خانم دکتر! خیالتون راحت. برین به سلامت. 

منو پشت ماشین خوابوند و خودش نشست پشت فرمان. دلم عجیب خواب می خواست. مضطرب بودم ولی یه جور آرامش هم داشتم که برای خودم عجیب بود. 

تکونای ماشین تو جاده ی خراب روستا، با اینکه دردآور بود ولی مثل لالایی خوابم کرد. 

با صدای خانم دکتر و تکون شونه ام بیدار شدم. هوا کاملا تاریک بود. تاریکی هوا باعث شد خوف ورم داره. با نگاه نگران و ترسیده زل زدم به خانم دکتر که صورتش خیلی نزدیکم بود و گفتم:

- کج... کجاییم؟ 

گفت:

- بیمارستان. آروم بیا پایین. باید یه پزشک زنان ببینتت. 

دستش رو گرفتم و رفتم پایین. 

روی یه صندلی مخصوص نشستم و خانم دکتر مسنی برای معاینه ام اومد تو. از خجالت داشتم آب می شدم. این دومین بار تو یه روز بود که منو این شکلی می دیدن. سختم بود. لبم رو گزیدم و چشمامو بستم. انگار که با بسته شدن چشمام، کسی هم منو نمی دید. 

وقتی خواست معاینه ام کنه، جیغم رفت هوا. دکتر دست از معاینه برداشت و رو به همون خانم دکتری که منو آورده بود گفت:

- این بچه چطور این شکنجه رو دووم آورده؟ شواهد نشون می ده هم به شدت مثانه و رحمش عفونی شده و هم متاسفانه افضاء. 

دکتر روستا با نگاه پر از ترحمی بهم نگاه کرد و بعد رو به دکتر مسن گفت:

- حدس می زدم و مطمئن نبودم. 

دکتر مسن گفت:

- اینجا دونفر از همکارا هستن که پزشک معتمد پزشکی قانونین. الان می گم پیجشون کنن. نمی شه معاینه اش کرد بهتره یه بی هوشی کوتاه مدت داشته باشه که بتونیم دقیق بگیم فقط راه از راه مثانه اینطوری شده یا روده هم مشکل داره. اگه بدون بی هوشی معاینه اش کنیم، شکنجه می شه. گناه داره. خیلی بچس. 

داشتم می مردم از ترس. به زحمت لبای خشکیده ام رو باز کردم و گفتم:

- من دارم می میرم؟ 

دکتر روستا اومد کنارم و گفت:

- البته که نه عزیزم. این چه حرفیه؟ 

گفتم:

- پس اینی که می گین چیه؟ 

گفت:

- یه مشکلی برای مثانه ات پیش اومده که احتمالا نیاز به عمل خواهد داشت. نگران کننده نیست ولی الان باید یه دکتر دیگه هم ببینتت تا یه گواهی برات صادر بشه. 

از چشماش دروغ رو می شد خوند. داشت منو بچه تر از اون چیزی که بودم تصور می کرد و می خواست گولم بزنه. من مطمئن بودم چیز خیلی بدیه. 

دکتر روستا گفت:

- الان خانم دکتر می نویسن که بستری بشی و برات شام بیارن. بعدش هم معاینه می شی. من کنارتم نگران نباش. 

به کمک خانم دکتر از صندلی پایین اومدم و روی یه تخت معمولی دراز کشیدم. 

یه نیم ساعت بعد، دونفر اومدن تو اتاق. نمی دونم چم شده بود. حس می کردم نمی تونم ادرارم رو نگه دارم و هر لحظه داره تشک رو خیس می کنه. از خجالت داشتم آب می شدم. یکی از اونا شیلنگ و کیسه ای از تو نایلون در آورد و به اونیکی گفت:

- پاهاشو نگه دار

از ترس زبونم بند اومده بود. با ترس گفتم:

- می خوایین چیکار کنین؟ 

زنی که شیلنگ دستش بود گفت:

- نگران نباش دخترجان. تو نمی تونی ادرارت رو نگه داری. داریم بهت سوند وصل می کنیم. ممکنه یه کم درد داشته باشه ولی قول می دم زود تموم می شه. 

می دونستم دروغ می گه. من می ترسیدم. چشمه ی اشکم جوشید. من می ترسیدم. می ترسیدم. 

وقتی یکی از پرستار پاهامو گرفت، شروع کردم به بلند بلند گریه کردن. 

پرستار دستم رو گرفت و گفت:

- فقط چند لحظه دخترم. فقط چند لحظه. همین که با اشک بهش نگاه کردم، دردی وحشتناک تو تنم پیچید که باعث شد جیغم بره هوا. اونقدر درد می کرد که دلم می خواست بمیرم. شدیدتر گریه می کردم و پرستاری که دستم رو گرفته بود، مدام دلداریم می داد که الان تموم می شه. ولی نمی شد. اون درد کشنده اصلا تموم نمی شد و من حس می کردم الانه که از درد بمیرم. انگار با انبر گوشت تنم رو جدا می کردن. درد بود و درد. 

پرستاری که شیلنگ رو بهم وصل کرد، گفت:

- ببخش دخترم که خیلی دردت اومد. با مشکلی که برات پیش اومده و عفونت شدیدی که بهش دچار شدی، درد وصل کردن سوند ده برابر شده. ایشالله زودتر خوب می شی. 

هنوز درد می کرد و می سوخت. کمکم کردن رو یه صندلی چرخدار بشینم و منو بردن به اتاق دیگه. اتاق دوتا تخت داشت که خالی بودن. کمکم کردن رو تخت کنار پنجره دراز کشیدم و یه ده دقیقه بعد برام شام آوردن. خیلی خیلی گرسنه بودم. با اینکه به خاطر ضعف ناشی از درد مثانه، بی حال بودم، اما چون شدید گرسنه بودم، مثل قحطی زده ها به غذا حمله کردم. تو عمرم هویج پلویی به اون خوشمزگی نخورده بودم. شایدم از بس گرسنه بودم، اینطور به نظرم خوشمزه اومد. 

بعد از شام همون خانم دکتر مسن با یه آقا و خانم وارد اتاق شدن. ترسیدم دوباره معاینه ام کنه. هنوز درد شلینگی که بهم وصل کرده بودن، تموم نشده بود. نمی خواستم کسی حتی بهم دست بزنه. 

دکتر اومد جلوتر و گفت:

- خوبی دخترم؟ 

گفتم:

- نه! این چیزی که بهم وصل کردین خیلی درد داره. 

دکتر رو کرد به دونفری که باهاش اومده بودن و گفت:

- موقع معاینه اذیت می شه. بهتره با بی هوشی اینکار انجام بشه دکتر! 

مرده گفت:

- باشه. بگین اتاق عمل رو حاضر کن. پانزده دقیقه بی هوشی کافیه. 

از عمل می ترسیدم. دست دکتر و گرفتم و گفتم:

- من می ترسیم. 

دست دیگه اش رو گذاشت روی دستم و گفت:

- نگران نباش. اصلا اذیت نمی شی. 

لباس سبزی تنم کردن و منو بردن تو اتاقی یه کم خنک تر از بیرون بود. از ترس چشمامو بسته بودم و تو دلم ذکر می گفتم. 

خدا لعنت کنه آدینگو. که به خاطر اون نمی تونستم نماز بخونم وچون خجالت می کشیدم زود زود برم حموم، الکی ادای نماز رو در می آوردم که کسی نفهمه من پاک نیستم. یاد آدینگ وحشت انداخت تو دلم. مطمئنا تا اون وقت شب فهمیده بود من فرار کردم. ازش مثل س. گ می ترسیدم. اگه پیدام می کرد جا به جا منو می کشت. توی افکارم غرق بودم که یه صدای آشنا گفت:

- هورناز؟ 

با وحشت چشمامو باز کردم. هر صدای آشنای مردانه ای منو یاد مردی می انداخت که به شدت ازش بیزار بودم. 

اما همینکه چشمامو که باز کردم، نگاهم با دوچشم مشکی اخمو و پر ابهت گره خورد. این مرد بالاچ بود. آره بالاچ بود. بالاچی که با وجود نسبت دورش با من، درحق من و گلنار و بقیه ی دخترای روستا مردانگی و برادری بزرگی کرده بود و در ازای پاداش نجات تک پسر کدخدای روستا، تحصیل دختران رو خواستار شده بود که خود کدخدا با وجود عدم رضایت باطنی، اعلام کرده بود دخترای روستا می تونن برن مدرسه و چون مردای ده، کدخدا رو خیلی قبول داشتن، اجازه دادن دختراشون تحصیل کنن. 

نگاه خجل و مضطربم رو که دید، با نگرانی و به زحمت، گفت:

- هورناز خودتی؟ دختری که شوهرش زده ناقصش کرده تویی؟ دختری که شکنجه شده تویی؟ وای خدای من. خدای من. خدای من. آخه چرا؟ ماسکش رو از رو صورتش کشید و رو به خانم دکتر مسن گفت:

- منو ببخشید. من نمی تونم بی هوشش کنم و سریع از اتاق بیرون رفت. 

حس دوگانه ای داشتم. از اینکه پیداش کرده بودم خوشحال بودم ولی ازش خیلی خجالت می کشیدم. خدای من بالاچ منو با این وضعیت دیده بود. می مردم بهتر از این ابروریزی بود. 

چند دقیقه ای گذشت که دختر جوانی وارد اتاق شد و ماسکی رو صورتم گذاشت و من دیگه هیچی ندیدم. 

چشمامو که باز کردم، دیدم دارن تو یه تخت روان حرکتم می دن. پرستار تا چشمای بازم رو دید، با مهربونی گفت:

- خانم کوچولو به هوش اومدی؟ چه زود عزیزم؟ 

من به این مهربونی ها عادت نداشتم. مادرم مهربون بود ولی اونم اونقدر تو زندگیش سختی کشیده بود و بازم می کشید که هرگز نمی تونست منو با این لحن صدا کنه. اینا چه می دونستن که من الان یه زنم. نه خانم کوچولو! از مهربونی ها می ترسیدم. مدام این فکر به ذهنم می اومد که لابد آدینگ بلای بدی سرم آورده که ملت اینطور با ترحم بهم محبت می کنن. 

زیر دلم بدجور درد می کرد. هم سرم گیج می رفت و هم خوابم می اومد. انگار مجبور بودم بیدار شم ولی چشام مال خودم نبود. 

وقتی روی تخت منتقلم کردن، انگار وزنه بسته باشن به چشمام، چشمام رو هم افتاد ولی خواب نبودم. چون صدای بلندگوی بیمارستان رو می شنیدم که مدام اسم دکتر اسدی رو صدا می کرد که به اتاق 120 سر بزنه. نمی دونستم شماره ی اتاقم چنده ولی اصلا دوست نداشتم 120 باشه. اسدی فامیلی بالاچ بود و اگه منم از اون دفتر چند برگی ها داشتم، حتما فامیلیم اسدی می شد. 

تو عالم خواب و بیداری، صحبت یه زن و مرد رو بالای سرم می شنیدم ولی توان باز کردم چشمامو نداشتم. 

بخصوص که تشخیص داده بودم صدای مرده، متعلق به بالاچه. پس مریض اتاق 120 من بودم. 

بلاچ گفت:

- وضعیت عمومیش چطوره خانم دکتر؟ 

خانم دکتر گفت:

- بد آقای دکتر! خیلی بد. 

پس حدسم درست بود. این چیز خیلی بدی اتفاق افتاده بود که اینا به من نمی گفتن. 

دکتر دوباره گفت:

- فجایعی که این دختر پشت سر گذاشته یه فیلو زمین گیر می کنه. خدا یارش بوده که نمرده. عفونت کل رحم رو در برگرفته. خوشبختانه افضا فقط تو مسیر پیشابراه اتفاق افتاده و روده سالمه. اما برگشت ادرار به رحم، باعث افزایش روند عفونت شده. باید انتی بیوتیکهای خیلی قوی مصرف کنه. در ضمن متاسفانه شکمون به بارداری هم درست بود و این بچه با این بدن ضعیف، باردار هم بود که به خاطر خطری که مادر و جنین رو تهدید می کرد، مجبور شدیم کورتاژ کنیم. 

بالاچ گفت:

- باردار؟ این دختر فقط یه بچه ست. 

عصبانی تر گفت:

- دستم به پدرش برسه می کشمش. چرا باید اینو بده دست یه جلاد که ذره ذره بکشتش؟ 

دلم می خواست چشمامو باز کنم ولی توانش رو نداشتم. واقعا نداشتم. 

بالاچ پرسید:

- قبل از بی هوشی می دونستین بارداره؟ 

خانم دکتر گفت:

- البته! من شک کرده بودم که ممکنه باردار باشه. ازش آزمایش بتا گرفتیم. مثبت بود ولی چون وجود این مشکل اساسی و صد البته سن پایینش براش خیلی خطر داشت و ما ابدا قصد حفظ بچه رو نداشتیم، دکتر منجی دستور بیهوشی دادن. دکتر براش گواهی افضای صغیره صادر کردن. مراحل تشکیل پرونده که انجام بشه، شوهرش تحت پیگرد قانونی قرار می گیره. راستی شما چه نسبتی باهاش دارین؟ 

بالاچ آروم گفت:

- پسر عموی پدرشم. 

خانم دکتر گفت:

- نگران نباشین آقای دکتر. می دونید که همه ی ما تلاشمون رو می کنیم تا سلامتیش رو بدست بیاره! 

بالاچ هیچی نگفت و بعد صدای بسته شدن در اومد و پشت بندش انگار که وظیفه ام تموم شده باشه، به خواب رفتم. 

***

به زحمت چشمامو باز کردم. شکمم به شدت درد می کرد. حس می کردم دارن توش چاقو می کنن. با ناله ی من بالاچ که پشت به من و رو به پنجره ایستاده بود، برگشت سمتم و آروم گفت:

- بیدار شدی؟ 

نگاه بی حالی بهش کردم و گفتم:

- درد دارم! 

اومد نزدیکتر و گفت:

- همین چند دقیقه پیش به سرمت مسکن تزریق کردن. می دونم درد داری. یه کم تحمل کن. سه ساعت بی هوش بودی و یه عمل کوچیک داشتی. این درد طبیعیه. تا شب دردش کم می شه. 

با تعجب گفتم:

- سه ساعت؟ مگه دکتر نگفت یه ربع؟ 

لبخند نادری زد که با قیافه ی ابرو گره کرده و ذاتا خشنش اصلا همخوانی نداشت و گفت:

- گول زدن یه دختر بچه ی ترسیده اصلا کار سختی نیست. می گفتن سه ساعت می ری تو اتاق عمل، با اون روحیه ی خراب و دردی که داشتی، پس می افتادی که! 

گفتم:

- عمل چی؟ کجامو عمل کردن؟ وقتی بی هوش بودم شنیدم یکی گفت، من باردار بودم. آره؟ باردار بودم؟ بچه ام افتاده نه؟ 

بالاچ عصبانی نگام کرد و گفت:

- موقع بی هوشی هیشکی صدایی نمی شنوه. توام حتما خواب دیدی. کدوم بچه؟ تو خودت بچه ای؟ اصلاتوان بارداری نداری هورناز. بفهم چی می گی! اصلا کدوم خری یه همچینی غلطی کرده که پیش تو حرف زده؟ 

ترسیدم بگم، صدای خودت بود. واسه همین هیچی نگفتم. من مطمئن بودم که خواب ندیدم و همه ی حرفهای بالاچ رو شنیدیم. 

بالاچ نزدیکتر اومد و نشست رو صندلی کنار تخت و نفس عمیقی کشید و گفت:

- چند وقته ازدواج کردی؟ 

زمزمه کردم حدود یه ماه

دستی به صورتش کشید و در حالی که کاملا داشت خشمش رو کنترل می کرد گفت:

- اسم شوهرت چیه؟ کدوم یک از اون حیوونا این بلا رو سرت آورده؟ 

می ترسیدم از بردن اسمش. اسمش مساوی بود حسش. حسش یعنی یه عالمه ترس و درد. 

دوباره در حالی که نفساش صدای خرناس می داد گفت:

- گفتم، اسمش هورناز؟ 

با ترس و تردید گفتم:

- آدینگ! 

چندباری زیر لب اسمش رو تکرار کرد و گفت:

- می دونی چه بلایی سرت آورده؟ 

با ترس نگاهش کردم. یعنی من چم شده بود؟ 

انگار تو گفتنش تردید داشت. نمی دونم چرا حس کردم خجالت می کشه بگه. همین حس باعث شد چشمامو ببندم. بستن چشمام از خجالتم کم می کرد. اینطوری اونم راحتتر حرفش رو می زد. 

از پشت پلک بسته شنیدم که گفت:

- تو بالغ نبودی و نیستی هورناز. شاید عادت ماهانه می شدی، ولی این دلیل بلوغ کامل جسمت نبوده. نفس عمیقی کشید و دوباره ادامه داد:

- یه مشکلی برات پیش اومده. یه مشکل نسبتا بزرگ. ولی نگران نباش حل شدنیه. اما حل شدنش نیاز به زمان داره و یه جراحی. 

و تا اون موقع، این... این کیسه ی ادرار، باید باهات باشه. 

سرم تیر کشید. این نایلون بوگندو رو من باید دائما دنبال خودم می کشیدم؟ آدینگ، خدا ازت نگذره، با من چیکار کردی؟ 

صدای عصبی بالاچ افکار پریشونم رو پس زد. 

- شوهرت به خاطر افضای صغیره، مجبور به پرداخت دیه و نفقه ی تو تاآخر عمرشه و هم اینکه دیگه... دیگه نمی تونه به هیچ وجه با تو هیچ کاری داشته. منظورم از هیچ کار... یعنی نمی تونه نزدیکت بشه... 

- فردا پرونده ات به دادگاه ارجاع می شه و اون باید جوابگو باشه ولی این به شرطیه که بشه اثبات کرد زنشی. البته اگه منکر بشه می شه به اتهام تجاوز پیگیرش بود. اون در هر صورت باید جوابگو باشه. چه با اثبات ازدواج چه بدون اون. 

یه کم صبر کرد و دوباره ادامه داد:

و تو می تونی به راحتی به خاطر این صدمه ازش جدا بشی. 

دیگه به هیچ وجه نمی تونستم از زور شرم چشمامو باز کنم. خدا لعنت کنه آدینگ رو که منو شرمنده و سر به زیر کرد. معلوم نیست چند نفر منو تو حال بد دیدن. منی که یه تار مومو یه نامحرم تا به حال ندیده بود. منی که نماز قضا نداشتم و حالا هم که یه مرد نامحرم غریبه داره بهم می گه نمی تونم با شوهرم باشم. دیگه بی حیایی بدتر از این؟ این بود غیرتت؟ به بهانه ی غیرت، منو نمی ذاشتی برم مادرمو ببینم، حالا ببین کجام؟ خوشا به غیرتت که من باید از یه مرد چیا که نشونم؟ تو این خراب شده یه زن نبود که بیاد بگه چه خاکی به سرم شده که این اومده؟ 

می گفت پرونده؟ می گفت، دادگاه؟ می گفت، جدا بشم؟ من اینا رو نمی فهمیدم. من معنی اون لغت رو که ضغیر توش داشت نفهمیدم؟ من بی پناه، هم خجالت می کشیدم بابت این چیزایی که می شنیدم و هم عصبانی بودم از اینکه اینجام. من از همه ی این آدما می ترسیدم. کاش فرار نکرده بود. اگه نیومده بودم، حتما تا به حال مرده بودم و خلاص. دیگه این همه پرده دری و بی حیایی نکرده بودم. دیگه هیچ غریبه ای منو ندیده بود. 

دلم می خواست چشمام دیگه باز نشه. یعنی من توان نگاه کردم به بالاچ رو داشتم؟ اصلا. اصلا... 

صدای کوبیده شدن در که اومد چند دقیقه ای صبر کردم و بعد آروم لای چشامو باز کردم. کسی تو اتاق نبود. پس فهمیده بود شرم نمی ذاره دیگه این چشا باز بشه. 

من نذاشته بودم مادر شوهرم که یه زنه چیزی از رابطه ما بفهمه. حالا یکی از راه رسیده که می گه شوهرم دیگه برام نامحرمه و نمی تونه... خدایا من نمی خوام این روزا رو ببینم. 

دلم مادرم رو می خواست. دلم لالایی محلیش رو می خواست. یعنی با فهمیدن فرار من، چیکار کرده؟ خدای من الان آبرو واسش نذاشتن. شایدم...شادیدم. آدینگ جای من بخواد اونو...یاد مادرم افتادم. یاد مادری که الان داره از غصه دق می کنه. یاد کسی که الان کلی حرف و حدیث پشت سرش قطار کردن. چشمام پر از اشک شد. خدا یا تو رو بزرگیت مواظب مادرم باش. اون وحشی الان مثل مار زخمی دنبال یه نفر می گرده که حرصش رو سرش خالی کنه. 

هنوز درد داشتم. ولی دردای که رو دلم تلنبار شده بود، عذابش بیشتر بود. 

هوا گرگ و میش بود. نمی دونستم عصره یا صبح زود. کمی از دردم کم شده بود ولی وقتی تکون می خوردم هنوز هم درد داشتم. 

پرستاری با یه بغل دارو وارد اتاقم شد. چشمامو که باز دید، با یه لبخند اومد بالاسرم و گفت:

- بیدار شدی خوش خواب خانوم؟ 

می دونی بیشتر از پانزده ساعته که خوابیدی؟ 

لبخند کم جونی بهش زدم و گفتم:

آقای دکتر اسدی تو بیمارستانن؟ 

سوزنی تو سرمم فرو کرد و گفت:

- بله. شیفتشون دیشب تموم شده. مطمئنا به خاطر تو موندن. می خوای صداشون کنم؟ 

گفتم:

- بله اگه ممکنه. 

پنج دقیقه از رفتن پرستار نگذشته بود که بالاچ با سرو شکلی داغون اومد تو اتاق. بنده ی خدا به خاطر من علاف شده بود و لابد اینجام جای خواب نداره و حسابی از زندگیش افتاده بود. 

اومد بالاسرم و گفت:

- دردت کمتر شده؟ 

آروم گفتم:

- بله بهترم. شما رو هم حسابی انداختم تو زحمت. 

رو صندلی کنار تخت نشست و گفت:

- باهام کاری داشتی؟ 

نمی دونستم چطوری بگم. پررویی بود. ولی من که کس دیگه ای رو نمی شناختم که بهش رو بندازم. 

سرش رو اورد جلوتر و گفت:

- منتظرم هورناز! چیزی لازم داری؟ 

با من و من گفتم:

- می شه بدون اینکه کسی تو روستا بفهمه، مادرم رو بیارید اینجا؟ 

عقب رفت و تکیه اش رو داد به صندلی و گفت:

- خودم تو همین فکر بودم! باشه. امشب می رم روستا. تو امشب رو هم مهمون بیمارستانی و به احتمال زیاد، دکترت فردا مرخصت کنه. 

اسم مرخص شدن که اومد، ترسیدم. مرخص بشم کجا برم؟ با این علم شنگه ای که راه افتاده و کار به دادگاه و اینا کشیده، من دیگه تو روستا جایی نداشتم. 

انگار حرف دلم رو از نگاه پریشونم خوند و واسه همین گفت:

- نگران نباش. یه کلبه خرابه اینجا دارم. جا واسه تو و مادرت هم هست. 

الان دیگه باید صبحونه ات رو بیارن. من دیگه می رم خونه. ایشالله شب مادرت رو می بینی. 

زیر لب ازش تشکر کردم و اون بدون جواب بلند شد و رفت. 

دارو هایی که برای عفونتم داده بودن اثر کرده بود ظاهرا. چون دکتر که اومد واسه معاینه، خیلی درد نکرد. خیلی از دکتر خجالت کشیدم. عادت بودم و اونم همونجوری معاینه ام کرد. البته اینا می گفتن عادت شدی. ولی من می دونستم چون بچه ام افتاده، اینجوری شدم. من مطمئنم صدای بالاچ بود که می گفت بارداره. من مطمئنم بار دار بودم. 

تا شب دل تو دلم نبود. دقیقه ها واسم خیلی کند می گذشتن. اونقدر به پنجره زل زدم که خوابم برد. 

وقتی بیدار شدم، هنوز کاملا تاریک نشده بود. احتمالا بالاچ صبر می کرد تاریک بشه بعد می رفت روستا. برای جون بالاچ هم نگران بودم. با این دادگاه بازی ای که راه افتاده بود، یه نفر بالاچ رو می دید، خونش حلال بود. 

اصلا نفهمیدم شام چی خوردم. فقط منتظر بودم. 

دلم نمی خواست بخوابم. ولی بیکاری و همینطور مسکنهایی که بهم می دادن باعث شد دوباره خوابم بگیره. 

با صدای مویه بیدار شدم. چشمم که به مادرم افتاد، غصه های دنیا رو دلم تلنبار شد. جوری بغض گلومو گرفت که نتونستم نفس بکشم. 

سر رو صورت مادرم وحشتناک کبود و زخمی بود. لبش پاره و خون مرده بود. پیشونیشم بدجور کبود و له شده بود. 

حدسم درست بود. اون نامردای کثافت رفته بودن سراغش و به جای من اونو لت و پار کرده بودن. خدا ازتون نگذره. 

مادرم سر به زیر گریه می کرد و نمی دید چشمای من بازه. دستم رو بلند کردم تا بذارم جای زخماش که متوجه بیداریم شد و خودشو انداخت رومو بلند گریه کرد. 

بالاچ که تا اون لحظه بی حرکت بالای سرم وایساده بود، سریع اومد و بازوهای مامان رو گرفت و اون از روی من کشید اونور و گفت:

- گلبهار! خواهش می کنم هورناز ضعیفه. با کل وزنت افتادی روش. نمی تونه نفس بکشه. 

مادر هول شد و کشید عقب و با چشماش که دوکاسه خون بود زل زد تو چشمای پر آبم و گفت:

- الهی مادر فدات بشه بارونم. اون از خدا بی خبر چیکارت کرده؟ خدا چرا نمردم و این روز به چشمم دیدم؟ دختر دسته گلم رو ببین بعد از یه ماه باید کجاها پیدا کنم. 

با گریه گفتم:

- اونا زدنت؟ 

لبخندی الکی زد و گفت:

- نه مادر زمین خوردم. 

پوزخندی امد رو لبم و گفتم:

- بازمین خوردن لب پاره نمی شه. زندنت آره؟ سرت رو کوبیدن آره؟ اون کثافت زدتت آره؟ 

دست زمختش رو که نشونه ی سالها کار و بردگی بود رو صورتم کشید و گفت:

- مهم من نیستم! مهم من پیرزن و لب گوری نیستم. مهم تویی. تویی که عروس حجله ی نامردا شدی. 

اشک کامل جلوی دیدم رو گرفته بود. با هق هق گفتم:

- کدوم پیره زنی بیست و هفت سالشه مادر؟ با لبخند موهای نامرتبم رو که زیر روسری کوچیک بیمارستان بیرون زده بود نوازش کرد و گفت:

- چونه می زنی عزیزکم؟ پیری به سن نیست به دله. پدرت پیرم کرده بود. حالا هم که تا لب گور بردیم. معلومه حالت بهتر شده که زبونت به کار افتاده. 

بالاچ گفت:

- آره خدا شکر خیلی بهتره. ایشالله فردا مرخص می شه. 

شب می تنی اینجا بمونی گلبهار. 

مادر رو کرد به بالاچ و گفت:

- خدا بیامرزه مادرت و لعنت کنه پدرتو که درد بی مادری رو انداخت تو جون تو. مردونگی رو در حق بچه ام تموم کردی. ایشالله عاقبت به خیر بشی مادر. اگه تو نبودی، نمی دونم چی سر من و هورنازم می اومد. خیلی برات دردسر درست کردیم. ایشالله بتونم جبران کنم. 

بالاچ پوزخندی زد و گفت:

مادر؟ واقعا خودت رو جای مادرم می بینی گلبهار؟ کدوم مادری سه سال از پسرش کوچیکتره؟ اینا همش نتیجه ی ظلمیه که تو این ایل به زنا می شه. البته سکوت تو و امثال مادرم و هورناز و بقیه هم دامن می زنه به این ستم. خیلی تهوع آوره زنی به سن تو، مادر دختر سیزده سالس و به من می گه مادر. زنی که من سه سال ازش بزرگترم. زیر لب مدام تکرار می کرد:

مادر... مادر...

بعدشم با عصبانیت گفت:

- این خیلی مسخرس و بی حرف از اتاق رفت بیرون. 

نزدیک ظهر بود که با کمک مامان و به همراهی بالاچ، توی ماشین بالاچ نشستم. زیر دلم هنوز درد می کرد و سرگیجه هام هم تموم نشده بود ولی دکتر مرخص شدنم رو تایید کرده بود. خوشحال بودم از اون فضای بسته و بوی الکل راحت شدم. حضور مادرم دلگرمم می کرد. حس می کردم با وجود مادرم می تونم از پس همه ی مشکلات بر بیام. علی الخصوص که پدرم هم جامون رو نمی دونست. 

مادرم دستش رو دور کمرم حلقه کرده بود و مدام سرم رو می بوسید و دلداریم می داد. هرزگاهی نگاهم تلاقی می کرد با نگاه خاص بالاچ. مردی که تا همین دیشب از کل صورتش فقط اخمش بود که از همه بیشتر به چشم می اومد، حالا با یه نگاهی که می شد اون ته ته هاش محبت رو دید، داشت به من و مامان نگاه می کرد. 

جلوی در آهنی بزرگی توقف کرد. بوق زد و چند دقیقه بعد، مرد میانسال و قوی هیکلی درو باز کرد و ما با ماشین وارد حیاط شدیم. 

یه کم رو سنگفراشا که جلوتر رفتیم، خونه از پشت درختای بید مشخص شد. یه خونه ی دوطبقه با نمای سفید که جلوی ایوان طبقه ی دوم یه مجسمه ی عقاب بزرگ نصب شده بود که ابهت عجیبی به ساختمان می داد. درست مثل اخم بالاچ که ابهتش رو چند برابر کرده بود. 

ماشین رو که نگه داشت به کمک مامان از ماشین پیاده شدم. بالاچ اومد کنارمون و رو به مامان گفت:

- راه رفتن براش خوب نیست. بذار بغلش کنم ببرم بالا. 

مامان گفت:

- نه تو رو خدا بیشتر از این شرمنده ام نکنید آقا بالاچ. آروم می ریم که اذیت نشه. 

بی توجه به جواب منفی مامان، تو چند ثانیه منو مثل یه گونی پیاز از رو زمین کند و وارد ساختمان شد. مامان بیچاره داشت دنبالمون می دوید. اونقدر خجالت زده و مبهوت بودم که توجهی به داخل خونه نکردم. 

در یه اتاق رو با پا هل داد و وارد شد. منو گذاشت رو یه تخت و قد راست کرد و موهای پریشونش رو با دست مرتب کرد و رو به مامان که پشت سرمون وارد خونه شده بود گفت:

- اینجا خونه ی هردوتونه گلبهار. تا هر وقت که بخوایید اینجا می مونید. درست مثل صاحبخونه. من اینجا آشپز و باغبون و یه خدمتکار مرد داشتم که فقط باغبون رو نگه داشتم و خدمتکار و آشپز رو مرخص کردم تا شما معذب نباشین. تو همین چند روز آینده حتما آشپز و خدمه زن میارم. 

مامانم پرید وسط حرف بالاچ و گفت:

- تو رو خدا اینکار رو نکنید. مگه شما چقدر می خورید و چقدر ریخت و پا دارین. بذارین تا وقتی اینجام من اینکارا رو بکنم. خودتون خوب می دونید که از کار کردن فراری نیستم. بذارید ما هم اینجا معذب نباشیم. 

بالاچ دوباره اخمی کرد و با صدای محکمی گفت:

- حرفشم نزن گلبهار. تو صاحبخونه ای نه مستخدم. 

مامانم که از اون لجباز تر بود، اومد زیر بازوی منو گرفت و گفت:

- پس من و دخترم رفع زحمت می کنیم. تا همین جا هم تا عمر دارم به خاطر نجات تنها امید زندگیم بهتون مدیونم. دیگه نمی تونم بیشتر از این زیر دینتون باشم. 

بالاچ عصبی پوفی کرد و گفت:

- باشه. ولی فقط آشپزی. این خونه بزرگه نمی خوام اینجا کار کنی. 

مامان که خودش رو پیروز این مبارزه می دید با لبخند نادری که خیلی وقت بود رو صورتش ندیده بودم گفت:

- باشه. قبوله. 

بالاچ جلوی آینه ی قدی اتاق دستی به لباساش کشید و رو به من گفت:

من تا عصر بیمارستانم ولی برای شام میام. شب که اومدم دو تا آمپولت رو می زنم. تا شب خوب استراحت کن و سعی کن زیاد راه نری که خونریزیت زیاد نشه. 

با خجالت چشمی گفتم و بالاچ با یه خداحافظی زیر لبی خداحافظی کرد و رفت. 

همین که صدای در ورودی اومد، مامان روسریش رو از سرش باز کرد و گفت:

- خدا این مرد رو واسه نجاتت فرستاده هورناز. خدا از برادری کمش نکنه. با فرار تو و غیب شدن من، هر کدوم از اهالی اون طایفه ما رو ببینن، خونمون حلاله. 

با غم نگاهش کردم و گفتم:

- کی کتکت زده مامان؟ 

گفت:

- مهم نیست عزیزم. گذشته دیگه. 

مصر گفتم:

- کی مامان؟ 

سر به زیر گفت:

- اون بابای از خدا بی خبرت. آدینگ یه گوله آتیش شده بود. چند باری اومد خونه رو زیر ور ور کرد و وقتی دید واقعا خبر ندارم کجایی، نمی دونم از کجا اون پیر کثافت رو پیدا کرد و انداخت به جونم. از روز عروسی تو خونه نیومده بود. معلوم نیست سرش به کدوم آخر گرم بوده که به خواست آدینگ اومد سروقتم. 

می گفت تو با فرارت باعث شدی اونا دوباره قرضشون رو بخوان. می بینی چقدر به فکرته؟ اصلا براش مهم نبود کجایی و یا براش اهمیتی نداشت من دارم زیر فشار مشت و لگدش، جون می دم. مهم این بود که تو پیدا شی حتی اگه شده، زبونم لال جنازه ات. 

دیگه بی رحمی و سنگدلیش مثل بچگی هام اشک به چشمم نمی آورد. عادت کرده بود و حالا هم که با بیرحم تر از اون دست و پنجه نرم کرده بودم، پوستم حسابی کلفت شده بود. 

نگاهی به اتاقی که توش بودیم انداختم و گفتم:

- عجب خونه زندگی ای داره این بالاچ مگه نه مامان؟ 

زهر خندی کرد و گفت:

مبارکش باشه. زحمتش رو کشیده و حقشه. تو نمی دونی وقتی بچه بود چی سرش اومد. دل سنگ براش کباب می شه. 

گفتم:

- برام تعریف کن. 

نگاه غمگینی بهم کرد و گفت:

- دختر کم تو کم غصه و بدبختی نداری که حالام بخوام با غصه ی یکی دیگه اشک به چشمت بیارم. خدا از اوناز خدا بی خبر جلاد نگذره که گل به این قشنگی رو پر پر کرد. 

گفتم:

- بگو مامان! می خوام بدونم چی سرش اومده که اینطوری همیشه اخموه. حتی محبتاش هم ترسناکه. 

مامان لبخندی زد و گفت:

- نگو دخترم گناه داره پشت سرش حرف می زنی. آدم خیلی خوبه. 

گفتم:

- پس بگو چرا اینجوری همیشه بین ابروهاش گره داره! 

مادر دستم رو تو دستاش گرفت و گفت:

قضیه مال پونزده سال پیشه. من و بالاچ همبازی بچگی بودیم. تا اینکه بعد از نه سالگی بیرون رفتن و بازی کردنم مثل همه ی بچه های روستا، قدغن شد. آخه به عقیده ی بزرگترا ما دیگه بزرگ شده بودیم. خانم شده بودیم و یکی یکی برامون خواستگار می اومد. 

بالاچ پسر مهربونی بود. از اولش با همه فرق داشت. برخلاف بقیه که همیشه دخترا رو اذیت می کردن، بالاچ بدجنس نبود. شیطون بود ولی آزار نمی داد. در ضمن همیشه هوای منو داشت که بچه ها اذیتم نکنن. من مادرم رو زود از دست داده بودم و زیر دست زن بابا بودم. به حد کافی تو خونه اذیتم می کردن. 

مادر بالاچ زن زیبایی بود که باز مثل بقیه ی زن و شوهرای روستا با پدر بالاچ فاصله ی سنی زیادی داشت. مادرش از همه ی زنا ودخترای روستا قشنگتر بود. آدم دلش می خواست بشینه و فقط نگاش کنه. 

یه چشای شهلایی داشت که نگو. لبش به سرخی انار بود. تو اون آفتاب سوزان که روی همه رو سیاه کرده بود، اونقدر پوستش سفید بود که دلت نمی اومد بهش دست بزنی. خدا رحمتش کنه انگار خدا هر چی رنگ و لعاب داشت زده بود به صورت این زن. اما پدرش مرد بد دل و خسیسی بود. به خاطر خوشگلی زنش اصلا نمی ذاشت بیرون بره. منم چند باری دزدکی تو حیاطشون رفته بودم و دیده بودمش. با همون بچگیم دلم براش می سوخت که حق نداره بیرون بره. بددلی اون خدا نشناس یه طرف، خسیسیش یه طرف. نصف زمینای ابادی مال اون بود اما به زن و بچش گشنگی می داد. اون سالی که اون اتفاق افتاد، تازه شایعه شده بود که رفته یه زن دیگه هم گرفته. نمی دونی هورناز، هر چی بگم کم گفتم از خوشگلی مادر بالاچ. اون تو خوشگلی تک بود یعنی فکر نکنم کسی به پای اون می رسید. اما اون کفتار خسیس رفته بود سرش هوو آورده بود. آدم دلش کباب می شد. باز اگه زشت بود، براش دختر آورده و چه می دونم از این مزخرفات، می شد یه جوری توجیحش کرد. ولی این زن هیچ عیب و ایرادی نداشت. 

شایعه ها که به گوش خیر النسا می رسه، بنای ناسازگاری می ذاره که می خواد بذاره بره. مردک حسابی کتکش می زنه ولی خیر النسا از رو نمی ره. اون پیر کفتار هم که از لعبتی مثل خیر النسا نمی تونسته بگذره و در ضمن می بینه کتک و تهدید هم کارساز نیست، برای نگه داشتن اون بهش قول می ده که هم اون زنه رو طلاق بده و هم ازدواجش با خیر النسا رو تو محضر ثبت کنه. خیر النسا هم با وعده ی ثبت، خام می شه و می مونه سر زندگیش. اما چند روز بعد از این وعده، خبر می رسه که چه نشستی زن که شوهرت یکی دیگه رو هم عقد کرده. یعنی سه تا زن. 

یه خانم دکتری اون موقع تو روستا ی بالا طبابت می کرد که زنای ده ازش شنیده بودن، اگه ازدواج ثبت محضری بشه، دیگه بی اجازه ی زن اول نمی شه رفت زن گرفت. این از خدا بی خبرا هم این عقد ها رو محضری نمی کردن که بتونن هر چند تا می خوان عقد کنن و طلاق بدن. با این حساب، پدر بالاچ در شرف ازدواج سومش بود که دستش رو می شه. حالا باز این لااقل شرمش می شده و مخفی می کرده، بعضی ها راست راست می رن زن می گیرن میارن تو خونه ی زن اول نگهش می دارن. 

خلاصه، خیر النسا هم دست بالاچ رو که پونزده سالش بود می گیره و می ره تو مراسم عقد کنون شوهرش. وسط معرکه شروع می کنه به داد و هوار که جماعت ببینین زن این کفتار لب گوری منم. انصافه بره سر من هوو بیاره؟ کی رو می خواد بگیره از من بهتر؟ 

پیرمرد که کلی واسه شب عروسیش نقشه داشته و با اومدن خیر النسا همه چیز رو باطل می بینه، یه چوب چوگان از اون رقاصای وسط مجلس می گیره و همون وسط معرکه، می کوبیه تو سر زن جوون سی ساله اش و خیر النسا جلوی چشم بالاچ جا به جا تموم می کنه. به همین راحتی اون پسر بی نوا رو بی مادر می کنه. اونم چه بی مادر کردنی. آدم مرگ مادر جونش رو اونطوری ببینه، دیگه لبش واسه خنده باز می شه؟ اون پسر تا مدتها مثل دیوونه ها صبح تا شب کنار قبر مادرش میخوابید و کسی نبود یه لقمه نون بده دستش. 

همون زمونا بود که من دزدکی از خونه یه لقمه نون پنیر ور می داشتم و به بهونه ی آوردن آب از سرِ کاریز، می بردم می دادم بهش. پدر از خدا بی خبرش هم معلوم نبود سرش به کدوم آخور بنده. 

بعد از اون منم سرم گرم خودم و بدبختی هام شد و از بالاچ بی خبر موندم. زن بابام به زور می خواست منو شوهر بده. کاری ازم برنمی اومد جز گریه. 

پدرت مرد سی و پنج ساله زن مرده بودای بود که زن بابام به زور منو انداخت تو دامنش تا از شرم راحت بشه. بعد از عقد کنون من بود که شنیدم، بالاچ که تنها پسر اون کفتار پیر بود و هیچ کدوم از زنای دیگه اش براش پسر نیاورده بودن، تهدید کرده اگه براش شناسنامه نگیره، می ذاره و می ره. اون پیرمردهم بلاخره دمش لای تله گیر می کنه و برای تک پسرش شناسنامه می گیره. 

اما بالاچ برخلاف وعده اش، شناسنامه اش که به دستش می رسه، کلی طلا از خونه برمی داره و گم و گور می شه. تا اینکه سر قضیه ی مرگ پدرش و تقسیم ارث و میراث برمی گرده و بقیه زنا و بچه های اون پیرمرد هوسباز رو بی حق می کنه. چون هیشکی رسمی زنش نبوده. به انتقام خون مادرش که سر قضیه ی عقد زن سوم، جونش رو از دست داده بود، نمی ذاره یه قرون بی هیشکی برسه. می گفت اینا به خاطر پول اون پیرمرد زنش شدن. منم نمی ذارم خون مادرم این وسط پامال بشه. 

همون موقع بود که پسر کدخدا مریض می شه و اون با نجات جون پسر کدخدا، اجازه درس خوندن رو واسه دخترای ده می گیره. یادمه وقتی اومده بود وسایل مادرش رو از خونه ی پدریش برداره بهم گفت:

- گلبهار بذار دخترت درس بخونه تا این کلاه گشادی که سر مادرم و تو و بقیه زنای بدبخت این روستا گذاشتن، دیگه سر دخترت نذارن. 

مادرم به اینجای حرفاش که رسید که آه سوزناکی کشید و گفت:

- با اینکه گذاشتم بری درس بخونی و سر درس خوندن تو کلی فحش شنیدم و کتک خوردم و کبود شدم اما بازم نتونستم از سرنوشت شومی که گریبان همه ی زنای این طایفه رو می گیره، نجاتت بدم. 

دستش رو تو دستم گرفتم و گفتم:

- گریه نکن مامان. تو بیشتر از این کاری از دستت برنمی اومد. خدا رو شکر فرار کردیم. خدا رو شکر زنده ایم. خدا رو شکر جامون رو نمی دونن. همین هم خوبه. همین هم غنیمته مگه نه؟ 

مادر با عشق صورتم رو بوسید و گفت:

- بخواب هورنازم. بخواب منم یه سر و سامونی به این خونه زندگی بدم. 

اتاقی که بالاچ به ما داده بود، بزرگ بود. دوتا تخت خواب داشت. من غیر از بیمارستان تو تخت خواب نخوابیده بودم. نرم بود و سفید. با اینکه مادرم زن با سلیقه ای بود و همیشه وسایل خونه تمیز بود ولی وسایل ما کجا و خونه ی اعیونی بالاچ کجا. خونه اون بی شرف هم خیلی بهتر از خونه ی خودمون بود ولی چه فایده داره تشت طلا داشته باشی ولی توش خون قی کنی؟ 

در و دیوار قشنگ و سفید خونه رو اونقدر نیگا کردم و اونقدر فکرای مختلف اومد تو سرم که خوابم برد. 

ساعت حدود چهار عصر بود که بیدار شدم. 

آروم از تخت پایین اومدم تا برم دستشویی. از اتاق که بیرون اومدم، مادرم رو مشغول سابیدن پله ها دیدم. چشمش که به من افتاد گفت:

- چرا از تخت بلند شدی؟ 

گفتم:

- دستشویی دارم. 

گفت:

- تو همون اتاق دستشویی هست. با تعجب گفتم:

- تو اتاق دستشویی هست؟ 

خندید و دستمو گرفت و برم گردوند تو اتاق و به دری کنار کمد اشاره کرد و گفت:

- منم همین یه ساعت پیش پیداش کردم. اونجاست. دستشوییش هم از هموناست که تو بیمارستان بود و باید بشینی روش. 

گفتم:

- من از اینا خوشم نمیاد. بلد نیستم خودمو بشورم. 

مادر با مهربونی هلم داد سمت دستشویی و گفت:

- برو دختر ناز نکن. این برات بهتره. 

رفتم داخل دستشوی. واسه خودش اتاقی بود. از وقتی این کیسه ی بوگندو رو بهم وصل کرده بودن، احتیاجی به دستشویی کوچیک نداشتم. 

به زحمت طهارت گرفتم و اومدن بیرون. جون کندن بهتر از استفاده از این دستشویی بود. 

مامانم پشت در بود. نگاهی بهش کردم و گفتم:

- کی این کیسه رو ازم جدا می کنن؟ نمی دونم تو دستشویی باهاش چیکار کنم. آزارم می ده. تکونشم که می دم خون می اد و دردم می گیره. 

نگاهش رنگ غم گرفت و با مهربونی گفت:

- ایشالله خوب می شی مادر. اینم ازت جدا می کنن. با فکر کردن به این چیزا غصه نخور بارانم. حالام بیا یه لقمه نون پنیر بخوریم. 

همراه مامان رفتم تو آشپزخونه. دستگاههای برقی عجیب و غریبی که تو اشپزخونه بود برام جذابیت داشت. پشت میز نشستم و گفتم:

- اینا چین مامان؟ 

لبخندی زد و گفت:

- من که سواد ندارم مادر. تو بهتر می دونی! 

گفتم:

- من اصلا تو کتابا همچین چیزایی ندیم مامان. یعنی باهاشون چیکار می کنن؟ 

مامان برام لقمه گرفت و گفت:

شب که بالاچ اومد ازش می پرسیم. تو هم اینقدر فضولی نکن. ناهار نون پنیر بخوریم که واسه شب که اون میاد شام درست کنم. روم نمی شه واسه خودمون هم غذا درست کنم. 

ساعت هشت شب بود که بالاچ اومد. تا مامان بهش گفت، خسته نباشین آقا بالاچ، غرید و گفت:

- به من نگو آقا بالاچ. اسم من بالاچه بدون هیچ پسوند و پیشوندی. منو که یادت میاد؟ من همون آدمم. 

مامان سر به زیر گفت:

- آخه اینطوری بده! 

بالاچ آستینهای پیرهنش رو تا کرد و گفت:

- همین سنتهای مسخره ی دست و پاگیر این بدبختیا رو به روزمون آورده دیگه. تورو خدا گلبهار جدا شو از اون زندگی نکبتی. 

مامان دیگه هیچی نگفت. می دونستم مامانم خیلی مقیده و اینطوری معذب می شه ولی از بالاچ حسابی می ترسیدم. 

جراتی به خودم دادم و گفتم:

- من چی؟ من چی صداتون کنم؟ 

خندید وگفت:

- تو هم همون بالاچ صدام کن. 

چه عجب نمردیم خنده ی این بشر رو هم دیدیم. 

دستاشو شست و نشست پشت میز و یه نیگاه به میز شام انداخت و گفت:

- چه سفره ی مفصلی! دستت درد نکنه گلبهار. حسابی تو زحمت افتادی. 

مامان زیر لب خواهش می کنمی گفت و حتی سرش رو هم بالا نیاورد. 

بعد از شام بالاچ گفت:

- ظرفا رو می ذارم تو ماشین ظرفشویی. بیاین بشینین می خوام راجع چند تا موضوع مهم دوکلمه حرف حساب بزنم. 

از بهت کلمه ی ماشین ظرفشویی بیرون نیومده بودم که با شندیدن حرف حساب ترس برم داشت. من و مامان نگران نگاهی بهم انداختیم و مامان زیر بغلم رو گرفت و کمکم کرد تا سالن برم و رو اولین مبل نشستم. نشستن رو این مبلای نرم و اشرافی برای من بچه سالِ روستایی که هیچ امکاناتی تو زندگیش ندیده کلی کیف داشت. اما خوشی این لذتهای زود گذر رو جدیت صورت بالاچ زایل می کرد. نگران حرف حسابی بودم که قراره زده بشه. 

بالاچ یه پاشو انداخت رو اون یکی و در حالی که سیگارش رو روشن می کرد گفت:

- من بلد نیستم حاشه برم. آدم رکی هم هستم و چون نمی دونم چطوری باید حاشیه رفت، یه راست می رم سر اصل مطلب. 

آدینگ و خلج پیداتون کردن. 

چشمای من و مادرم تو آنی پر اب شد. ترس همه ی وجودم رو گرفته بود. از تصور صورت خشمگین آدینگ همه ی تنم سر شد و سرم به دوران افتاد. مادرم کنارم نشست و منو بغل گرفت و گفت:

- نترس هورنازم. هیچی نمی شه. من پیشتم عزیزم. 

بالاچ نگاهی به من مامان کرد و گفت:

- اینو اول حرفام گفتم که بدونین قضیه چقدر جدیه. تا وقتی تو این خونه هستین، در امانین. هیچ کس نمی تونه وارد این خونه بشه و اذیتتون بکنه. اما فرار چاره ی کار نیست. تا جایی که می دونم دیروز حکم دستگیری آدینگ از طرف دادگاه صادر شده. من برای هورناز یه وکیل می گیرم تا بدون حضور هورناز مراحل طلاق و جدایی انجام بشه. البته این درصورتیه که آدینگ ادای همسری هورناز رو قبول کنه. در غیر اینصورت مسیر دادگاه به سمت تجاوز به عنف تغییر می کنه. 

اما در مورد تو گلبهار...

می خوای چیکار کنی؟ دوباره می خوای زن پسر عموی با وجدان من بمونی؟ یا می خوای این دندون کرمو رو بکنی بندازی دور؟ 

باید تکلیفت رو با خودت روشن کنی. همینطور تکلیف دخترت رو. 

مامان نگاهش رو به کف براق خونه دوخت و گفت:

- برگشت من پیش خلج یعنی دیوونگی. چهارده ساله دلم می خواد از اون خونه و از اون روستا فرار کنم ولی نمی دونستم چطوری. همش می ترسیدم از اینکه پیدام کنه و بکشتدم. مگه من چند سالم بود؟ بچه بودم. وقتی هورناز کوچیکتر بود، یه شب که تازه از بندر برگشته بود، اومد سراغم. دست خالی اومده بود. لجم گرفت. شش ماه بود و منو به بچه ی پنج ساله رو به امون خدا ول کرده بود معلوم نبود کدوم گوری رفته. باهاش یکی بدو کردم. گفتم به فکر من نیستی، لااقل به این طفل معصوم فکر کن. با شلینگ افتاد به جونم. اونقدر زد که بی هوش شدم. 

چشام پر از اشک شده بود. رگ پیشونی بالاچ زده بود و بیرون و باعث شده بود قیافش خیلی ترسناک بشه. مدام عمیق به سیگارش پک می زد و گوش می داد. مامان اشک چشمش رو با گوشه ی روسریش گرفت و گفت:

- وقتی به هوش اومدم، چشام باز نمی شد. اونقدر تو سر و صورتم زده بود که چشام باد کرده بود. به زحمت تن کوفته و خونیم رو از رو زمین جمع کردم و دنبال هورناز گشتم. 

- تا عمر دارم اون صحنه یادم نمی ره. هورناز پشت لحاف تشکا خودش رو قایم کرده بود. بچم از ترس خودشو خیس کرده بود و مثل بید می لرزید. معلوم نبود چند ساعته که بی هوشم. خود گور به گوریش هم گم شده بود رفته بود. جواب خرجی خواستن از شوهرم ضربه های سخت شلینگ بود. بچه ام رو بغل کردم و بردم شستمش و بهش نون و آب دادم. از اون روز خودم تو مزرعه های مردم کار کردم و پول درآوردم. هر روز با فکر فرار بیدار شدم و هر شب با فکر فرار خوابیدم. اما از دنیایی که بیرون روستا بود می ترسیدم. می ترسیدم بدبخت تر از اینی که الان هستم بشم. حالا که دست تقدیر به قیمت ناقص شدن دخترم، منو از اون جهنم آورده بیرون، دیگه به اون مرد و اون روستای لعنتی فکر نمی کنم. برام مهم نیست تا آخر عمر زن اون لجن باقی بمونم. مهم اینه که دست کثیفش دیگه بهم نرسه. جریان من فرق می کنه. مثل هورناز نیست که بتونم جدا بشم. من هیچ ادله ای واسه اثبات ازدواجم ندارم. من ازکار کردن نمی ترسم. کار می کنم. کارگری می کنم و خودم و دخترم رو اداره می کنم. 

حرفای مامان که تموم شد، دیدم اشک همه ی صورتم رو پر کرده. بالاچ عصبی سیگار دیگه ای از تو پاکت درآورد و با سیگار قبلیش روشن کرد و گفت:

- پس تصمیمت رو گرفتی. مطمئنی؟ نمی خوای بیشتر فکر کنی؟ 

مامان پوزخندی زد و گفت:

- آدمی تردید داره که یه کور سوی امید داشته باشه. برگشت من پیش اون مرد یعنی مردن. منم نمی خوام بمیرم. نه به خاطر علاقه ام به زندگی. من تو زندگیم روز خوش ندیدم که بهش دلخوش باشم. اما من تنها کسی هستم که این دختر داره. نمی خوام همه کسش رو ازش بگیرم. نمی خوام بین گرگایی مثل خلج و آدینگ تنهاش بذارم. حالا که فرار کردم، دیگه برنمی گردم. 

بالاچ دود سیگارش رو محکم بیرون فرستاد و گفت:

- پس اگه اینقدر مطمئنی، می توان کاری بکنم ازش طلاق بگیری و بشی یه زن آزاد. 

من و مامان با تعجب نگاهش کردیم و مامان گفت:

- طلاق بگیرم؟ چطوری؟ 

بالاچ سیگارش رو تو زیر سیگاری خاموش کرد و سرش رو آورد بالا و زل زد تو صورت مامان و گفت:

- همونجوری که ازدواج کردی. مکثی کرد و ادامه داد:

- طلاق می گیری ولی نه قانونی. همونطور که ازدواجت شرعی و غیر قانونی بوده، کمک می کنم شرعی ولی غیر قانونی طلاق بگیری. 

شب رو با کلی کابوس خوابیدم. کابوس حضور آدینگ درست تو چند سانتی صورتم، داشت خفه ام می کرد. با وحشت بیدار شدم. عرق از سر و روم می بارید. حالا که می دونستم جای منو پیدا کرده، ترسم چند برابر شده بود. آدینگ منفورترین آدم روی زمین بود. حتی از پدرم که بارها من و مادر ازش یه دل سیر کتک خورده بودیم هم اینقدر متنفر نبودم که از اون رذل بدم می اومد. آدینگ دخترانگی و لطافت منو به بدترین شکل به لجن کشیده بود. آدینگ زده بود ناقصم کرده بود. من بودم و عذاب این کیسه ی بو گندو. 

خواب از چشمام فراری شده بود. به ساعت کنار تخت که نگاه کردم، دیدم درست سه ساعته همینطور بی هدف با افکار پریشون زل زدم به در و دیوار. 

خودمو تکون تکون می داد که بلکه مثل گهواره خواب مهمون چشام بشه. ترسی که اون دیو تو دلم کاشته بود به این سادگی ها از وجودم جدا شدنی نبود. 

صبح با تکونهای دست مامان و لحن مهربونش بیدار شدم. هنوز خوابم می اومد. مادر با مهربونی موهای پریشونم رو نوازش کرد و گفت:

- هورناز مادر بیدار شو. بالاچ می خواد این شلینگ و کیسه رو عوض کنه. 

خواب از سرم پرید و با ناراحتی گفتم:

- بالاچ؟ ولی من روم نمی شه مامان! نمی شه بریم بیمارستان یه پرستار زن عوض کنه؟ 

مامان دستمو گرفت و کمک کرد بشینم و گفت:

- منم بهش گفتم ولی گفت، نمی خواد ما از خونه بیرون بریم و در ضمن الان نمی تونه به یه پرستار اعتماد کنه و بیارتش تو خونه. منم نمی تونم رو حرفش حرف بزنم. خودت که می دونی اخلاقش چقدر تنده. بلند شو مادر اون دکتره، محرمه. 

نالیدم محرمیتش بخوره تو فرق سر من. برام مهم نیست قانون خدا چی می گه. من خجالت می کشم. نمی خوام. اصلا بذار همین کیسه بمونه. هنوز که پر نشده. 

مامان اخم کرد و گفت:

- بلند شو ناز نکن. اگه زنش شده بودم، الان جای بچش بودی. میگی چیکار کنم؟ اون بنده ی خدا هم چند ساعت از کارش زده که شما بیدار شی کارش رو بکنه و بره. روسریتو مرتب کن بگم بیاد. 

زهر خندی زدم و گفتم:

- اره دیگه سرمونو بپوشیم و... 

مامان با اخم برگشت طرفم و گفت:

- زیادی حرف می زنی! من خودم بدتر از توام پس حرف بی خود نزن. 

با عصبانیت گفتم:

- بدن تو که نیست! اگه خودت بودی به همین راحتی قبول می کردی؟ 

مامان لبش رو گزید و گفت:

- دختره ور پریده سر صبحی چرا اعصاب منو به هم می ریزی. من با تو فرق دارم. ساکت شد! 

با خودم گفتم، خدایا قدیما که دکتر زن کم بود و زنای بی نوا هم می رفتن پیش دکتر مرد، چه گِلی به سرشون می گرفتن؟ 

تمام ده دقیقه ای که بالاچ با اخم مشغول کارش بود و بی درد اون شیلنگ لعنتی رو بهم وصل می کرد، آرزوی مرگ تنها خواسته ای بود که از ذهنم می گذشت. تا پاشو از اتاق بیرون گذاشت، دوباره اون بی شرف رو به باد نفرین گرفتم که اینطوری رسوای عام و خاصم کرد. 

با مامان سر سنگین بودم. نمی دونم چرا دق دلیمو سر اون بی نوا در می آوردم. تا شب جلوی تلوزیون نشستم و از شوق و ذوق نزدیک بود پس بیفتم. حتی ظهر هم هر چی مامان اصرار کرد، پنج دقیقه هم نخوابیدم. ما تلوزیون نداشتیم. اما آدینگ اینا داشتن. خونه ی گلنار هم تلوزیون بود ولی چون برادر داشت من خیلی نمی تونستم برم اونجا. تو خرابه ی آدینگ هم اونقدر مشغول کلفتی و زن بودن شده بودم که حتی یه بار هم جلوی تلوزیون ننشسته بودم. 

حالا خیلی کیف می داد بشینم جلوی اون تلوزیون گنده. اونقدر با کنترلش ور رفتم که یاد گرفتم هر کدوم از اون دکمه ها چیکار می کنن. تلوزیون گلنار اینا هم کنترل داشت ولی دکمه هاش کمتر بود. 

وسطهای تفریحم، یاد صبح که می افتادم، همه ی موهای تنم سیخ می شد. نمی دونستم چطوری شب به بالاچ نیگا کنم. برای شام مامان بازم واسه این خیّرِ اخمو سفره ی مفصلی چید. 

وقتی بالاچ دست روشو شست و نشست سر میز، نگاه مهربونی که حس می کردم فقط مختص ِ مامانه، بهش کرد و گفت:

- اینجوری پیش بره، باید باشگاهم رو از هفته ای سه روز به هر روز تغییر بدم. مامان با سادگی پرسید:

- چرا؟ غذا ها بهتون نمی سازن؟ 

بالاچ بلند خندید که دهن من از تعجب باز موند. مرد همیشه خشمگین و خنده؟ 

مامان سرش رو انداخت پایین. حس می کردم در برابر بالاچ خیلی خجالت می کشه. منم خجالت می کشیدم ولی انگار جنس خجالت مامان فرق می کرد. حس می کردم خودش رو در شان هم صحبتی با این مرد نمی دونه و باهاش که حرف می زنه، کم میاره. 

من منظور بالاچ رو فهمیده بودم. واسه همین گفتم:

- منظورشون اینه که غذاهات اونقدر خوب و خوشمزه هستش که وزنشون زیاد می شه باید برن ورزش کنن. 

مامان با خوشحالی گفت:

- نوش جان! تنها کاریه که در برابر این همه محبت می تونم انجام بدم. 

بالاچ هیچی نگفت و مشغول خوردن شد. 

غذا که تموم شد، بالاچ به مامان کمک کرد ظرفا رو بذارن تو ماشین و بهش یاد داد با ماشین ظرفشویی و لباسشویی چطور کار کنه. 

بعدش مامان چایی ریخت و همگی رفتیم جلوی تلوزیون نشستیم به چایی خوردن. 

بالاچ چاییش رو که خورد، رفت از توی اتاقش، کیسه ی نایلونی بزرگی که موقع اومدن با خودش آورده بود رو آورد تو سالن و گذاشت کنار مبل و گفت:

- تنها زنی که باهاش در ارتباط بودم، مادر خدا بیامرزم بود که وقتی مرد، من هیچی از زندگی حالیم نبود. بلد نیستم برای زن جماعت لباس بخرم ولی چون به هیچ هنوان نمی تونید از خونه خارج بشین، چند لباس برای هرکدومتون خریدم که امیدوارم اندازه باشن. 

مامان به تکاپو افتاد و هی پشت سر هم معذرت می خواست و تشکر می کرد. نگاهی به چهره ی نسبتا باز شده ی بالاچ انداختم که در جواب اون همه تشکر مامان به خواهش می کنی اکتفا کرد و حواسش رو داد به تلوزیون. این مرد همه ی ذهنیت های منو در مورد جنس مرد به هم می ریخت. من تا به حال هیچ لباس و یا هیچ وسیله ای رو از دو مرد منفور زندگیم دریافت نکرده بودم. کار بالاچ برای من، من روستایی فقیر و محبت ندیده، درست مثل خریدن یه خونه برای دختر پولدار شهری بود. هر چند بالاچ برای اینکه پدرم باشه خیلی جوون و برای اینکه شوهرم باشه خیلی پیر بود ولی پیش خودم یه جورایی به برادر بزرگ بودنش ایمان پیدا کردم. کاش واقعا برادرم بود. 

لباسایی که بالاچ خریده بود رو بردیم تو اتاق. خیلی قشنگ بودن. لباسای امروزی برای هر کدوممون فقط یه دست خریده بود ولی لباسای سنتی که زنای بلوچ عاشقشون و خیلی هم گرونه، چند دست بودن. من با شوق لباسا رو می پوشیدم ولی مادرم غصه دار نشسته بود رو تخت و بیرونو نگاه می کرد. 

دیدن قیافه ی بغ کرده ی مامانم باعث شد همه ی اون شوق و شور دود بشه بره تو هوا. 

رفتم کنارش نشستم. با حس حضور من روشو برگردوند و دیدم داره گریه می کنه. دستمو گذاشتم رو زانوش و گفتم:

- چرا گریه می کنی؟ 

اشکاشو با گوشه ی روسریش پاک کرد و گفت:

- هیچی نیست بارانم. دلم گرفته. 

گفتم از اینکه بالاچ لباس خریده ناراحتی، آره؟ 

به چشمام زل زد و گفت:

- از اینکه زندگی اینقدر باهام بد تا کرده دلگیرم. 

دستاشو نشونم داد و گفت:

- این دستای یه زن بیست و هفت سالس؟ من حتی نمی تونم اسممو بنویسم هورناز. من بلد نیستم مثل آدم حرف بزنم. چرا باید اینقدر بدبخت بشم که بالاچ از روی ترحم برای من و بچم لباس بخره. 

وقتی هم سن تو بودم، با اینکه زیر دست زن بالا بودم و سواد نداشتم و دم خوشبختی نبودم، بیشتر احساس رضایت داشتم. اون موقع ها اونقدر به خاطر خوشگلیم سرم باد داشت که فکر می کردم پسر شاه پریون میاد و منو از اون جهنم می بره بیرون. خیلی از پسرای جوون ده خاطرم رو می خواستن و همین منو کلی به زندگی دلخوش و امیدوار کرده بود. ولی دست تقدیر جوری گردنمو شکست که نتونم صاف وایسم. یه زمانی اگه هیچی نداشتم، یه بر و روی خوب داشتم که تنها داراییم بود. الان همونم ندارم. پیر شدم. شکستم. بالاچ از من بزرگته. ببین چقدر بین و من این مرد فاصله هست. من جای مادرش دیده می شم. دلگیرم هورنازم. دلگیرم از این رسم زمونه. اگه پسر بودم شاید منم مثل بالاچ واسه خودم کسی شده بودم. دلگیرم از زن بودنم. از تو سری خور بودنم. از اینکه زمونه تنها داراییم رو به راحتی به تاراج برد. 

خودمو انداختم تو بغلش و گفتم:

- تو الانم واسه خودت کسی هستی مامان. ک ه تو پیر شدی؟ تو هز قشگی. تو هنوزم دل می بری مثل سیزده سالگیت. فقط اونقدر بریدی که رغبت نمی کنی دستی به سر روت بکشی. تو یه خیاط ماهری. تو لباسهای آینه دوزی و زردوزی شده ای می تونی بدوزی که ملت از تماشاش سیر نمی شن. تو مهربونی. درسته، مثل آدم حرف نمی زنی مثل فرشته حرف می زنی. تو رو خدا گریه نکن. منم غصه ام می گیره. 

مامان سرمو بوسید و گفت:

- گریه کنم سبک می شم. دلم یه دل سیر گریه می خواد... 

***

دو هفته از اومدن ما به خونه ی بالاچ می گذشت. پامون رو از خونه بیرون نذاشته بودیم. باغبون و به قول بالاچ نگهبان خونه هم چهار چشمی حواسش به همه چی بود. 

وسط روز بود و معمولا بالاچ اون موقع روز خونه نمی اومد ولی اون روز استثنا سر ظهر بود که اومد خونه. مامان ظهر ها غذا درست نمی کرد و اگه از غذای شب چیزی مونده بود، می خوردیم و اگر نه که نون پنیر می خوردیم. 

مامان وقتی دید بالاچ اومد خونه، هول کرد. منم خیلی تعجب کرده بودم. بالاچ که دست و رو شسته اومد تو آشپزخونه و دید چیزی رو میز نیست با تعجب گفت:

- ناهار نداریم؟ 

مامان خجالت زده سرش و انداخت پایین. می دونستم الان خیلی داره اذیت می شه. منم خجالت می کشیدم اما زبونم یه نمه دراز از مادر بی زبونم بود واسه همین گفتم:

- ما معمولا ناهار نمی خوریم. یعنی نون وپنیر سبزی می خوریم. مامان نمی دونست شما میاین وگرنه درست می کرد. 

بالاچ با اخم گفت:

- ناهار نون پنیر می خورین؟ مگه تو این خونه غذا نیست؟ 

مامان خودشو انداخت وسط معرکه و با من من گفت:

- سنگین می شیم. شب با شما غذامون خیلی مفصله می شه. ظهر کم می خوریم جا داشته باشیم. 

بالاچ عصبانی حوله اش رو کوبید رو میز و گفت:

- مگه نگفتم اینجا خونه ی خودتونه؟ مگه نگفتم تعارف نکنید؟ به این بچه گشنگی می دی که چیزی از مال من کم نشه گلبهار؟ همیشه همینجوری بودی. ساکت و ملاحظه کار. همینه که آخر عاقبتت شده این. دیگه از هر چی زن مظلوم و توسری خوره حالم به هم می خوره. 

حرفای تندش رو که زد، به سرعت از آشپزخونه رفت بیرون و کتش رو از رو مبل برداشت و از خونه زد بیرون. 

مامان بدبخت و همیشه گریون من، همونجا سر خورد نشست رو زمین و طبق معمول شروع کرد به گریه. همیشه همینطوری بود. گریه تنها کاری بود که انجام می داد و به من زر زرو هم فقط همینو یاد داده بود. 

شب که شد مامان دو جور خورشت درست کرد و نگران منتظر بالاچ شد. مثل هر شب سر ساعت هشت اومد خونه و طبق معمول با ابروهای گره کرده در جواب سلام ما دوتا به سلام کم صدایی بسنده کرد. 

از دست شویی که بیرون اومد یه راست رفت تو اتاقش. ما هم نگران چشم دوختیم به در اتاق. وقتی مادر دید خبری ازش نشد، بی تاب گفت:

- لابد قهر کرده. باید برم باهاش حرف بزنم ولی نمی دونم چی بگم. الان حتما گشنشه. 

گفتم:

- چرا قهر کنه آخه؟ مگه ما چیکار کردیم؟ خوب گشنه نبودیم نخوردیم. این دعوا داره؟ 

مامان سری تکون داد و گفت:

- چه می دونم والا. پس چرا بیرون نمیاد؟ حتما بهش برخورده چرا واسه خودمون غذا درست نمی کنیم دیگه. 

مامان با قدمهای لرزان به طرف اتاق بالاچ به راه افتاد. جلوی اتاق دوباره برگشت عقب و منو نیگا کرد. من خودم شلوارمو خیس کرده بودم جای اون ولی با دست اشاره کردم که برو تو. 

تقه ای به در زد ولی جوابی نیومد. دوباره تکرار کرد. بازم سکوت. نگران نگاهم کرد که اشاره کردم برو تو. 

اونم با کمی مکث درو آروم باز کرد و سرک کشید. 

مادر آروم رفت تو و درو نیمه باز گذاشت. سریع رفتم پشت در. هیچکدوم تو دیدم نبودن ولی صداشون شنیده می شد. بوی تند سیگار بالاچ هم نشون می داد عصبانی با شیکم گشنه داره سیگار می کشه. 

صدای ضعیف و آروم مادرم سکوت اتاق رو شکست. 

- از جریان ظهر ناراحتین؟ 

بالاچ خش دار گفت:

- نباشم؟ 

مادر گفت:

- باور کنید ما اینجا راحتیم. به خدا ما قبلا شب شام نمی خوردیم. الان اینجا تا خرخره می خوریم. اگه ظهر هم بخواییم بخوریم، می ترکیم. نه من و نه دخترم هیچ وقت اینقدر غذا نخورده بودیم که تو خونه ی شما خوردیم. تعارف نمی کنیم. تا هست می خوریم. شما خیلی... 

بالاچ پرید وسط حرف و مامان و غرید:

- شما... شما... شما... خسته نمی شی اینقدر شما شما می کنی؟ من کیم گلبهار؟ تو منو شما صدا می کردی وقتی پسرا اذیتت می کردن و جلوشون برات سینه سپر می کردم؟ من شما بودم وقتی مادرم مرد و تو برام غذا می آوردی که زنده بمونم؟ من شما بودم وقتی اسکندر روسریت رو از سرت کشید و من برای اینکه برات پسش بگیرم با سنگ زدم سرش رو شکستم و می خوردم از باباش کتک خوردم؟ من شما بودم وقتی جای ترکه های نامادریت رو بازوهات رو یخ می ذاشتم؟ من شما بودم وقتی لب کاریز...استغفرالله

آره؟ من شما بودم؟ 

صدای بغض دار مامان بلند شد که گفت:

- الان خیلی از اون زمون گذشته. هردومون بزرگ شدیم. تو یه آقای دکتر شدی و من شدم زن خلج، مادر هورناز. الان غیر از اون پیر کفتار همه برای من شما هستن. چه انتظاری دارین ازم؟ 

یه کم خودمو جلو تر کشیدم بلکه بتونم از لای در ببینمشون. پشت مامان بهم بود. ولی نیم رخ بالاچ کاملا معلوم بود. 

سیگارش رو تو جاسیگاری خاموش کرد و از رو صندلی بلند شد و رفت روبه روی مامان. 

فقط پشت مامان دیده می شد و بالاچ تو دیدم نبود. باز هم صدای اعصاب خورد کن گریه ی مامان می اومد. 

بالاچ عصبی گفت:

- برای چی تا تقی به توقی می خوره، اشکت دمِ مشکته؟ من که حرفی نزدم. فقط خواستم باهام مثل قدیما رفتار کنی. دلم می خواد خاطرات زمان قبل از مرگ مادرم، دوباره برام زنده بشه. 

مادرم با هق هق گفت:

- من دیگه همون آدم نیستم. من مردم. من نابودم. اگه هورناز نبود، تا حالا هزار بار خودمو از این زندگی نکبتی خلاص کرده بودم. کم دل و جرأتیم، باعث شد دخترم هم تو آتیش نامردی این مرد بسوزه. منو خاکستر نشین که کرده بود ولی بازم دلش رضا نداد از خیر دخترم بگذره. من یه عمر جز گریه کار دیگه ای نتونستم بکنم. 

دستای بالاچ رو بازوهای مادرم نشست و کمکش کرد بشینه رو صندلی. باورم نمی شد. بالاچ بازوی مامانمو گرفت. بالاچ بازو شو گرفت. مامان هیچی نگفت. بالاچ بازوشو گرفت مامان دستشو پس نزد. 

مامانم قشنگ بود دیده بودم در نبود همیشگی پدرم، خیلی ها می خواستن بهش نزدیک بشن ولی مامان زرزروی من اون موقع ها می شد یه ببر زخمی و می درید هر کسی رو که پا از گلیمش بیرون می ذاشت. اما نکرد، دست بالاچ رو قلم نکرد. 

هیجانم بالا بود. دلم می خواست حرف بزنن. داشت یه چیزای تازه ای دستگیرم می شد. حالا نیم رخ مامان که رو صندلی نشسته بود کاملا تو دیدم بود. بالاچ جلوی پای اون نشست و گفت:

- طلاقت رو از پسر عموی کثافتم می گیرم گلبهار قول می دم. 

مامان سرش پایین افتاده اش رو بلند کرد و تو صورت بالاچ نگاه کرد و گفت:

- من نمی فهمم چطوری می خوای اینکارو بکنی. اون روزم همینو گفتی. ولی من نفهمیدم. اما این مهم نیست. مهم هورنازه. برای من مهم نیست که طلاق بگیرم یا نه. من دیگ هیچی واسه از دست دادن ندارم. مهم نیست زن اون باشم یا نه چون اگه آزادم بشم نمی خوام ازدواج کنم. همین که ازش دور باشم کافیه. مهم نجات هورناز از دست اون حیوونه. اونو نجات بده بالاچ. تو رو قسم به همون بچگی و سادگی هامون. تو رو قسم به ارواح خاک مادرت، دخترم رو نجات بده. من غرق شدم. من نابودم، اما اون هنوز خیلی کوچیکه. اونو نجات بده. درمانش کن. بذار یه فرصت واسه زندگی داشته باشه. اگه هورنازم خوب بشه، دیگه هیچ آرزویی ندارم. 

بالاچ چنگ زد به دامن مادرم. قلبم داشت از تو دهنم می زد بیرون. می خواست چیکار کنه؟ 

صدای خش دار بالاچ سکوت هیجان انگیز اتاق رو شکست. 

- گلبهار گذشته هامون درسته که پر بود از سادگی، درسته که پر بود از بچگی اما همش واقعی بود. تو که واقعی بودنشون انکار نمی کنی؟ 

مادرم آروم زمزمه کرد:

- چیزی که الان نمی تونم انکار کنم، واقعیت تلخیه که دور و برم حضور داره. می ترسم. می ترسم از چیزی که توی نگاهتون می بینم. من با گلبهار شاد و زیبا و لطیف چهارده سال پیش، خیلی فرق کردم، خیلی بیشتر از چهارده سال، پیر شدم و خیلی بیشتر از چهارده سال عقب افتادم. من از زندگی پنجاه سال عقب افتادم. این، اون واقعیتیه که من نمی تونم انکار کنم. واقعی بودن هر چی که تو گذشته بود، الان خیلی دور و غیر واقعی به نظر می رسه. 

بالاچ از روی زمین بلند شد و از ناحیه ی دیدم خارج شد. ولی صدای آرومش رو شنیدم که زمزمه کرد:

- نمی فهمم! من منظورت رو اصلا نمی فهمم. از چی داری فرار می کنی؟ تو عادی هستی مثل همه. تو هنوزم هم همون گلبهاری. مگه من عوض نشدم؟ مگه من پیر نشدم؟ من بالاچ چهارده سال پیشم؟ معلومه که نه! کی ثابت می مونه که ما ثابت بمونیم. تو جسما پیر نشدی گلبهار. این روحته که احساس پیری و فرسودگی می کنه و دلیلش اون پیر کثیفه. تو... تو... هنوزم همون گلبهاری هستی که رنگ چشاشو هیچ کدوم از دخترای روستا نداشتن. هنوز که هنوزه همونی. شک نکن! 

مامان هول از روی صندلی بلند شد وگفت:

- شام درست کردم. هورناز و من گرسنه ایم ولی اگه شما نیاین نمی خوریم. 

بالاچ عصبانی غرید:

- شماها که خوب بلدین به خودتون گشنگی بدین. چیزیتون نمی شه. 

مادر گفت:

- به خدا ما از وقتی که اینجا اومدیم بیشترین غذای عمرمون رو خوردین. حالا که حرفم رو قبول ندارین، من نمی تونم هیچ دفاعی از خودم بکنم. 

سکوتی کوتاه برقرار شد و بالاچ به مادرِ منتظر و همینطور دستپاچه ام گفت:

- برو منم میام. 

سریع از پشت در فرار کردم و برگشتم همونجایی که بودم. هنوز خونریزی داشتم و زیر دلم درد می کرد و همین سرعتم رو کم کرده بود ولی زود خودم رو انداختم رو اولین مبل و وانمود کردم نگران منتظر خروج اونا از اتاق هستم. 

مطمئن شده بودم بین مادرم و بالاچ، زمانی که نوجوان بودن، یه چیزایی بوده. همین هیجان زده ام کرده بود. مادر با چهره ای معمولی، نه گرفته و نه خوشحال از اتاق اومد بیرون و رو به من گفت:

- بریم سر میز. الان میاد. 

بی حرف راه افتادم. بالاچ چند دقیقه بعد از ما اومد. با دیدن میز غذا گفت:

- عجب سفره ی رنگینی! 

لبخند کمرنگی نشست روی لبای مادرم. 

مشغول خوردن شدیم که وسط غذا بالاچ گفت:

- فردا یه نفر میاد اینجا. 

من و مادر دست از خوردن کشیدم و نگاه منتظرمون رو دوختیم بهش. 

بالاچ یه لیوان دوغ برای خودش ریخت و گفت:

- میاد... میاد تا صیغه ی طلاق رو برای جدایی تو وخلج به صورت غیابی بخونه. 

قاشق از دست مادرم افتاد تو بشقاب و بنگ صدا کرد. 

بالاچ کنجکاوانه صورت مادرم رو نگاه می کرد. منم بدتر از اون. یعنی فردا مادرم می تونست جدا بشه؟ راحت بشه؟ به همین سادگی؟ 

مامان به زحمت گفت:

- مگه می شه؟ خلج... خلج که اینجا نیست. مگه می شه بدون اون طلاق گرفت؟ من... من... 

بالاچ با صندلیش تکیه داد و گفت:

- نیازی به حضور اون کفتار پیر نیست. 

و چقدر من بی خیال بودم وقتی اون پدرم رو با این لقب زیبا خطاب می کرد. الحق که برازنده اش بود. 

اشتهام به غذا کاملا از بین رفته بود. یعنی چی نیاز به اون نیست؟ 

بالاچ رو به مامان گفت:

- غیابی جدا می شی. اینی که میاد اینجا، دفتر ازدواج و طلاق داره. آدم خوبیه. به زنایی مثل تو که اینطوری اجباری ازدواج کردن و هیچ ادله ای واسه اثبات ندارن کمک می کنه. البته مخفیانه. اگه رو بشه که اون اینکار و می کنه، هستن آدمای ظالمی که یه شبه سرش رو بیخ تا بیخ ببرن. 

مامان بی حرکت داشت گوش می داد. حس می کردم نفس هم نمی کشه. دستم رو گذاشتم رو دستش و گفتم:

- خوبی؟ 

انگار که از خواب بیدار شده باشه، رو به من گفت:

- هان؟ 

توی چشمای قشنگش که بی سرمه هم زیبا بود، نگاه کردم و گفتم:

- حالت خوبه؟ 

سری به علامت آره تکون داد و رو به بالاچ گفت:

- ولی با این کار جون شما به خطر می افته. خلج بفهمه ازش طلاق گرفتم، هر کسی رو که بهم کمک کرده رو درجا می کشه. 

بالاچ بلند خندید و گفت:

- خلج؟ خلج منو می کشه؟ 

***

می دیدم مادرم بی قراره و می دیدم که چقدر براش این سنت شکنی بزرگ، سخت و غیر ممکن به نظر میاد. تردید داشت و این تردید تو همه ی حرکات و سکنانتش کاملا مشخص بود. 

ماشین بالاچ که وارد حیاط شد، مثل مرغ سر کنده مدام اینور و اونور می رفت. با اینکه خودم بدتر از اون اضطراب داشتم، اما تو عالم بچگی می خواستم حامی مادرم باشم. دستای مهربونش رو گرفتم تودستام و گفتم:

- آروم باش. تو همیشه آرزوت بود که ازش جدا بشی. این تنها راهه. آروم باش. تا یه ساعت دیگه تو آزادی. 

نگاه مرددی بهم کرد و گفت:

- یعنی کارم درسته؟ یعنی خدا قهرش نمی گیره؟ 

با صدای یاالله بالاچ و اون مرد، به خودمون اومدیم و از اتاق رفتیم بیرون. 

تو همون آستانه ی در، مادر گفت:

- تو توی اتاق بمون. 

دلخور نگاهش کردم و گفتم:

- برای چی؟ بچه ام؟ نکنه یادت رفته منم زن اون آدینگ بی شرفم و دیگه بچه نیستم. 

مامان عصبانی نگاهم کرد و گفت:

- همین که گفتم. برو تو! 

پاکوبان به داخل رفتم و از قصد در و کامل نبستم. مگه می تونستم پشت در بسته دووم بیارم. 

مادرم که از راهرو گذشت، سریع درو باز کردم و دنبالش راه افتادم. انتهای راهرویی که اتاقهای خواب درش قرار داشتند، به سالن ختم می شد. کمی با فاصله از ورودی سالن ایستادم و به دیوار تکیه دادم. دیده نمی شدن ولی صداشون کاملا واضح بود. 

مادرم سلام کرد. می تونستم تصور کنم الان قیافه اش چطوریه. 

بالاچ و اون مرده جوابش رو دادن. چند دقیقه سکوت برقرار شد و بعد مرده گفت:

بنده سلامی هستم. می دونم کامل در جریان علت حضورم هستین و اقای اسدی توضیحات جامعی دادن، ولی لازم می دونم یه چند تا سوال از خودتون داشته باشم. شما چند وقته ازدواج کردین؟ 

مادر آروم گفت:

- چهارده سال! 

سلامی پرسید:

- می شه در مورد کم و کیف زندگی با همسرتون یه مقدار توضیح بدین؟ 

مادر که می دونستم الان چقدر معذبه و دستاش چطور عرق کرده و صداش بالا نمیاد، زمزمه وار و در حالی که برای شنیدن صداش گوشام رو کلی تو فشار گذاشته بودم، گفت:

- نمی دونم دقیقا منظورتون چیه! من چهارده سال پیش ازدواج کردم. با مردی که سی سال ازم بزرگتر بود. یه دختر سیزده ساله هم دارم. شوهرم آدم درستی نبود و نیست. هم به شدت دست بزن داره و هم سال تا سال غیبش می زنه و هیچ خرجی هم نمی ده. خودم کار کردم و این بچه رو بزرگ کردم. 

مادرم یه کم مکث کرد و دوباره اما بغض دار ادامه داد:

- به همین زندگی هم راضی بودم به خدا. تا اینکه دو ماه پیش بدون اینکه حتی یه سر به من و این بچه بزنه، اومد و دخترم رو معامله برای بدهیش کرد. حتی واینستاد نتیجه ی کارش رو ببینه. الان هورنازم ناقص شده و دائم درد می کشه. از شوهرش شکایت کردیم و کارش تو دادگاهه. الانم نه به خاطر خودم که به خاطر این بچه هم که می خوام ازش جدا بشم. می خوام این بچه رو دور کنم از آدمهایی مثل پدر و شوهر نامردش. 

سلامی گفت:

- به خاطر دخترتون هم خیلی متاسفم. آقای اسدی در موردشون گفتن. ایشالله که مراحل قانونی جدایی ایشون هم به خوبی به سرانجام برسه. اما درمورد خودتون، تا جایی که آقای اسدی من رو در جریان گذاشتن، باخبرم که ازدواج شما مثل خیلی از ازدواجهای نامتعارف و اجباری، ثبت قانونی نداره و حتی خودتون شناسنامه هم ندارین، درسته؟ 

مادر آروم گفت:

- بله 

سلامی گفت:

- شما شرعی ازدواج کردین و شرعی هم باید جدا بشین. اگه همسر شما الان با شما زندگی می کرد یا حداقل تو این یه سال گذشته، رابطه ی زناشویی ای باهاش داشتین، نمی تونستین ازش غیابی جدا بشین. البته موارد دیگه ای تو این ازدواج هست که شامل عسر و حَرَجه. مهمترین دلیل همون غیبت شوهرتون بیشتر از شش ماه متوالی هستش. خوب دلایل بعدی می تونه عدم دادن نفقه و خرجی و همینطور نشوزِ ( عدم عمل زوج به وظایف زناشویی )زوج رو نام برد که اگه ازدواج قانونی داشتین به راحتی دادگاه حکم عسر و حرج می داد و می تونستین جدا بشین. 

- تو ازدواجهای قانونی برای طلاق غیابی، دادگاه بعد از سه بار آگاهی تو روزنامه به فاصله ی یک ماه به یک ماه، در صورت اینکه زوج در دادگاه حضور پیدا نکنه، حکم طلاق غیابی صادر می کنه. یعنی بعد از شش ماه متوالی یا نه ماه منقطع، اونم بدون دلیل، از مفقود شدن زوج، شرعا طلاق غیابی بلامانع هستش. الانم چون شما بیشتر از یه ساله جدا از همسرتون هستین، می شه صیغه ی طلاق رو غیابی جاری کرد ولی با وجود عدم هیچ رابطه ای بین شما و همسرتون، باید تا سه ماه عده ی خلعی نگه دارین و در ضمن تو ازدواجهای قانونی در صورتیکه زوجه آدرس محل زندگی شوهرش رو اشتباهی به دادگاه بده و زوج بعدها بفهمه که همسرش به چه طریقی جدا شده می تونه واخواهی کرده و اعتراض کنه که در مورد شما این صادق نیست چون نمی تونه ازدواجش رو اثبات کنه. در ضمن باید متذکر بشم، شما در زمان عده در حکم زن شوهردار هستین و نمی تونید به عقد هیچ مردی در بیایین. 

می دونستم هضم این جملات چقدر برای مادر بی سوادم سخته چون خودمم حالیم نبود و در ضمن مطمئن بودم شنیدن رابطه زناشویی و اینا چقدر خجالت زده و سربه زیرش کرده، اونم جلوی بالاچ. وای الان چهره ی درهم بالاچ تماشایی بود. می دونستم غیرتی تر از ایم حرفاست که بشینه و این حرفا رو گوش کنه ولی چاره ای نداشت باید تا جاری شدن صیغه، دندون رو جیگر می ذاشت. ولی در کل خوشحال بودم که مادرم نجات پیدا می کنه و از این بابت خیلی خودم رو مدیون این مرد بد اخم می دونستم. 

وقتی مادرم گفت که حالا من باید چیکار کنم؟ خنده ام گرفت. یعنی چی چیکار کنی؟ بشین صیغه ی طلاقت رو بخونن دیگه. 

بالاچ هم انگار همین حرف دلش بود که گفت:

- هیچی شما یه چایی برای مهمونمون بیار که ایشونم کارشون رو شروع کنن. در ضمن آقا صمد رو هم صدا کن تا به عنوان شاهد بیاد بالا. 

پشت پنجره ی اتاق نشسته بودیم و هر دو به آسمون پر ستاره نگاه می کردیم. برقا رفته بودن و آسمون شب شهر، درست مثل شبِ روستا پر ستاره بود. 

مامان گفت:

- باورم نمی شه دیگه خلجی تو زندگیم نیست. 

از یادآوری نبود اون به اصطلاح پدر لبخند نشست روی لبام و گفتم:

- اگه پیدامون کنه و قبول نکنه طلاق گرفتی چی؟ من از عصر فکرم مشغوله. اون مگه طلاق و این چیزا حالیشه؟ به زور می برتمون. 

لبخند نامطمئی زد و در حالی که به کمک شمع آب شده، شمع جدید روشن می کرد گفت:

- چه با طلاق و چی بی طلاق اون نباید دستش به ماها برسه. به قول تو مگه می شه اون آدم بی منطق چیزی رو قبول کنه. 

صدای تق تق در اومد و پشت بندش صدای بالاچ که گفت:

- بیدارین؟ می تونم بیام تو؟ 

من و مادر شالمون رو سرمون کردیم و مامان گفت:

- بفرمایین. 

بالاچ رو تا زمانی که بهمون نزدیک شد، نمی تونستم درست ببینم. مقابل مامان ایستاد و دست تو جیب گفت:

- اگه برقا اومدن، همین امشب و اگه نه فردا صبح زود همه ی وسایل خودت و هورناز رو جمع کن. صبح ساعت پنج از اینجا می ریم. 

وحشت زده گفتم:

- کجا؟ چی شده؟ 

مادرم هم دست کمی ازم نداشت. قیافه ی عصبانی بالاچ تو نور شمع ترسناکتر به نظر می رسید. قدمی به جلو گذاشت و گفت:

- بعد از جریان جدایی، دیگه اصلا صلاح نیست اینجا باشین. اون نباید پیداتون کنه. رو کرد به مامان و ادامه داد:

- دلم نمی خواد دیگه برگشتی تو کار باشه. بهتره تا زمان سر اومدن عده اینجا نباشی. اون آدمی نیست که طلاق و این چیزا رو قبول کنه. فردا صبح می ریم کرمان. من اونجا یه آشنا دارم که تا زمان سر اومدن اون عده ی کذایی می تونید پیشش بمونین. قانونا هیچ غلطی نمی تونه بکنه. حتی الان! ولی شرعا تا زمانی که تو عده ی اونی زنش محسوب می شی و باید ازش دور باشی. 

مادر با ترس گفت:

- نمی شه همین حالا بریم؟ من نیم ساعته وسایل رو جمع می کنم! 

بالاچ با تعجب گفت:

- برای چی؟ اینقدر عجله هم نیاز نیست. 

مادر دوباره گفت:

- برای اینکه من می ترسم. هم برای خودم، هم شما و هم این بچه. کافیه بو ببره اینجا چه خبر بوده. اون وقته که واویلاست. به جای ساعت پنج، بیایین دو بریم. یعنی وقتی بریم که هیشکیِ هیشکی ما رو نبینه. 

بالاچ لبخند محوی زد و گفت:

- باشه. بذار چراغ گازی اتاقتون رو روشن کنم که دید بیشتر بشه. تو هم استراحت کن هورناز. سواری با ماشین برات خوب نیست. بهتره بدنت آروم باشه. 

زیر لب چشمی گفتم و بالاچ با گفتن، خوبه، اتاق رو ترک کرد. 

قبل از ما باغبون بالاچ، رفت و کوچه رو دید زد. چند تایی ماشین تو کوچه پارک بودن که رفت توشون رو سرک کشید و وقتی مطمئن شد کسی داخلشون نیست، اومد خبر داد و من و مادر در حالی که برای احتیاط، عقب ماشین خوابیده بودم و سرمون رو دزدیده بودیم، با ماشین بالاچ، از اون خونه خارج شدیم. کامل که از زاهدان بیرون اومدیم، بالاچ ماشین رو نگه داشت و از مادر خواست برای عادی جلوه دادن وضعیت ماشین، بره جلو بشینه. همین که مامان نشست، بالاچ سریع حرکت کرد. 

من همون عقب دراز کشیده بودم. فاصله ی زاهدان و کرمان به گفته ی بالاچ حدود 510 کلیومتر بود و این یعنی کلی راه. با چند بار نگه داشتن تو مسیر، ساعت دو بعد از ظهر رسیدیم کرمان. از سر روی بالاچ خستگی می بارید. دلم براش می سوخت به خاطر ما خیلی تو زحمت افتاده بود. مامان هم مدام دعاش می کرد و ازش به خاطر این همه دردسر عذر می خواست. 

آشنای بالاچ، یه زن و مرد جوون به سن و سالای بالاچ و مامان بودن که با دیدن ما، با روی باز ازمون استقبال کردن. 

چند ساعت موندن تو اون خونه باعث کشف کنم، این خانم و آقا که سعیده و محمد نام داشتن، هر دو دکتر و دوست دوران دانشجویی بالاچ بودن و بالاچ شرایط ما رو براشون شرح داده بود و اونا هم با اشتیاق خواسته بودن کمکمون کنن. 

بالاچ تا شب ساعت نه خوابید و بعد از خوردن شام، تصمیم به برگشتن گرفت. با اینکه باهاش غریبه بودم، اما چون تنها آشنای دلسوزمون به حساب می اومد، از رفتنش دلم گرفت. مامان هم دست کمی از من نداشت. بالاچ کلی سفارش کرد که به هیچ عنوان از خونه خارج نشیم و قول داد هر روز تلفنی در تماس باشیم. می خواست همونطور که شبانه خارج شدیم، شبانه هم برگرده. کلی هم سفارش مشکل منو به خانم دکتر کرد و من از این بابت خوشحال بودم که از این به بعد عوض کردن این شلینگ با خانم دکتره و من دیگه به خاطر خجالت از بالاچ سکته نمی کنم. 

با وجود مهمون نوازی سعیده خانم و آقا محمد، بازم دلم گرفته بود. هم دلم بیرون رفتن رو می خواست و هم دلم برای ناجی اخموم تنگ شده بود. خودم از این حسم هم متعجب بودم و هم خجالت زده ولی دست خودم نبود. مامان در نبود سعیده خانم، کلی به خونه می رسید و سرش رو گرم می کرد و در ضمن اینجوری می خواست زیر دین کسی نباشه. سعیده خانم کلی عصبانی می شد که مامان خونه روتمیز می کنه و غذا درست می کنه و کلی التماس می کرد که بالاچ بفهمه ناراحت می شه و شما مهمونید و از این حرفا. ولی مامان کار خودشو می کرد و گوش نمی داد به حرفش و وقتی اصرارای سعیده خانم زیاد می شد، مامان لب باز می کرد و می گفت، مهمون یه روز، دور روز. ما اینجا مهمون نیستیم. دیگه یه پا صاحب خونه شدیم. صاحب خونه هم خودش خونه اش رو مرتب می کنه و واسه خودش غذا درست می کنه. 

بالاچ هر روز بهمون زنگ میزد و چند کلمه ای رو با هردومون حرف می زد. به ظاهر زندگی عادی در جریان بود. دو هفته از اومدنمون گذشته بود که بالاچ طبق برنامه ی هر روز زنگ زد و میان حرفاش به مامان گفت که آدینگ دستگیر شده. از شنیدن این خبر چند تا حس همز مان بهم هجوم آورد. ترس، خوشحالی، بلاتکلیفی. 

مامان بیشتر از من نگران بود. اینو می شد از دستپاچگی و چشمای نگرانش به خوبی فهمید. هیچ کاری غیر از دعا ازمون برنمی اومد. هنوز خونریزی داشتم و با این کیسه ی بو گندو که گند می زد به همه ی جونم نمی تونستم نماز بخونم. فقط رو به قبله می نشستم و از خدا می خواستم نجاتم بده. 

سعیده خانم هر وقت که خونه بود، مدام ما رو دلداری می داد و از ماجراهای شبیه ماجرای ما که ختم به خیر شده بودن برامون تعریف می کرد و کلی بهمون امیدواری می داد که وکیل کارکشته ای که بالاچ استخدام کرده، می تونه منو از دست آدینگ نجات بده. 

سه روز از جریان دستگیری آدینگ می گذشت که بالاچ بی خبر اومد کرمان. نمی تونم توصیف کنم چقدر از دیدنش خوشحال شدم. تو این مدت، هم می ترسیدم پدرم و آدمای آدینگ بهش آسیبی رسونده باشن و هم واقعا دلم براش تنگ شده بود. 

سعیده خانم تو آشپزخونه التماس می کرد که مامان بره بشینه. نمی خواست بالاچ کار کردن مامان رو ببینه. مامان هم قبول کرد و سعیده خانم خودش پذیرایی کرد. آقا محمد رو به بالاچ گفت:

- چه خبر؟ پرونده به جریان افتاده؟ 

بالاچ کمی از چایی داغش رو مزمزه کرد و گفت:

- بله! درسته به حضور هورناز تو دادگاه نیازی نیست و وکیلیش کارا رو انجام می ده ولی علارغم وجود نظریه ی پزشکی قانونی تو پرونده، مقرر شده پزشک معتمد هم یه بار دیگه هورناز رو معاینه کنه. در ضمن چون برای شناسنامه ی گلبهار اقدام کردم، لازمه خودش انگشت بزنه، واسه همین اومدم دنبالشون. ولی کارم که تموم شد دوباره برشون می گردونم. اینجا براشون امن تر از خونه ی منه. 

آقا محمد گفت:

- نمی شه پزشک معتمد دادگاه خانواده ی کرمان هورناز رو معاینه کنه و جوابیه رو بفرسته زاهدان؟ اینطوری نیاز نیست این بچه با این حالش این همه راه بیاد تا زاهدان. 

بالاچ گفت:

- نمی دونم. ولی فکر خوبیه. می پرسم. به پرسیدنش می ارزه. 

بالاچ یکی دو ساعت استراحت کرد و بعد با آقا محمد رفتن که از دادگاه خبر بگیرن. مامان مثل مرغ سرکنده اینور و اونور می رفت و کاملا مشخص بود اضطراب داره. 

می دونستم دوست داره کار همین جا انجام بشه و من دوباره به زاهدان برنگردم. 

وقتی بالاچ و آقا محمد برگشتن قیافه ی هر دوشون نشون می داد که قبول نکردن و ما مجبوریم بریم زاهدان. عصر همون روز ما به طرف زاهدان حرکت کردیم. بنده ی خدا بالاچ حسابی خسته ی راه بود. حدود ساعت هشت شب بود که یه گوشه ماشین رو نگه داشت و گفت:

- چشام خیلی خسته شده. داره خوابم می گیره. یه ساعت بخوابم بعد راه می افتیم. من به طرف صندلی مادرم خزیدم و بالاچ صندلی خودش رو خوابوند. 

زیر نور ماه به چهره ی خسته و غرق خوابش خیره شدم. هر لحظه وزن دین ما به این مرد بیشتر می شد. چیزی که این وسط برام عجیب بود، احساس مسئولیت پدر گونه ی بالاچ برای من بود. هیچ وقت پدر نداشتم که از حمایتش دلم گرم بشه ولی حمایتها و نگرانی های این مرد، این حس رو به من منتقل می کرد و اغراق نبود اگه می گفتم، غرق می شدم تو این حس قشنگ. 

مامان یه شال از تو کیف دستیش در آورد و انداخت رو بالاچ و آروم گفت:

- تو هم بخواب. فردا دکتر باید ببینتت. بهتره استراحت کنی. 

چشمی گفتم و سرم رو تکیه دادم به صندلی. با حس تکونای ماشین بیدار شدم. جاده تو ظلمت شب گم شده بود و آسمون کویر قشنگتر از همیشه به نظر می رسید. بالاچ آروم رانندگی می کرد و هرزگاهی به مادر نگاه می کرد. چشمام هنوز خواب می خواست. در حالی که کاملا هوشیار بودم، چشمام رو گذاشتم رو هم. 

صدای آروم بالاچ باعث شد مثل فضولا گوشامو تیز کنم. بالاچ رو به مامان گفت:

- چرا نمی خوابی گلبهار؟ معلومه که خیلی خسته ای. یه کم بخواب! 

مامان زمزمه وار گفت:

- نه خوابم نمیاد! به خدا نمی دونم چطوری باید این همه محبت رو جبران کنم. ما همه جوریه شما رو از زندگی انداختیم. 

بالاچ غرید:

- بسه گلبهار! تو که خودت خوب می دونی چقدر برام عزیزی. دختر رنج کشیده ات چقدر برام مهمه. این همه تعارف رو بذار کنار. حس می کنم هورناز دختر خودمه. پس هیچ منتی نیست. هیچی! من نه تنها مسئولم بلکه مقصر هستم. می دونستم قراره تو زندگی با اون کفتار پیر چی سرت بیاد. من باید بیشتر مقاومت می کردم. من نباید تو رو تنها می ذاشتم. 

مامان آروم خندید و گفت:

- چه پدر کم سن و سالی! تو با دخترت همش هفده سال تفاوت سن داری؟ 

بالاچ گفت:

- مگه چیه؟ اگه همون موقع لب کاریز، قبول کرده بودی و باهام فرار می کردی، هورناز الان دختر خودم بود. 

اونقدر از شنیدن این چیزا هیجان داشتم که می ترسیدم از صدای تپش قلبم بفهمن من خواب نیستم. 

مامان آروم گفت:

- این چیزا مربوط به گذشتست. چرا هی می خوای اشتباهات گذشته رو یادآوری کنی؟ 

بالاچ چند لحظه سکوت کرد و گفت:

- چون باید ازش درس بگیری! چون باید جبرانش کنی! چون خدا دوباره تو رو سر راهم قرار داده که اینبار محکمتر بگیرمت. که اینبار نذارم با لجبازی هم منو هم خودت رو بدبخت کنی! 

کم مونده بود از هیجان جیغ بکشم. بالاچ هنوز هم مادرم رو دوست داشت. دیگه شک نداشتم. 

مادرم گفت:

- هیچ چیز قابل برگشت نیست. جبران شدنی نیست. منو نگاه کن! تفاوت خودت و منو ببین! چرا نمی خوای قبول کنی نمی شه گذشته رو برگردوند. سهم تو یکیه مثل سعیده خانم. یکیه از جنس خودت. یکیه حرفت رو بفهمه. من غیر شستن و رُفتن، مگه کار دیگه ای ازم بر میاد؟ من نمی تونم اسمم رو بنوسم. می بینی که سرنوشت خیلی فاصله ها انداخته بین ما که نمی شه برگشت و جبرانش کرد. 

بالاچ ماشین رو نگه داشت. آروم پلکم رو یه ذره تکون دادم تا ببینم چه خبره! 

بالاچ خم شد به طرف مادرم و گفت:

- الان تنها فاصله ی من و تو، این دنده ی لعنتی و اون عده ی مسخرست و بس. من نمی دونم زنی که چهار ساله شوهر بالاسرش ندیده، عده ی چی رو باید نگه داره؟ 

بالاچ نفس عمیقی کشید و گفت:

- من زنی مثل سعیده رو اگه می خواستم، تا حالا ده دفعه زن گرفته بودم. من یکی رو می خوام درست عین تو گلبهار! با همون معصومیت با همون پاکی و با همون زنانگی. نمی گم سعیده و سعیده ها بدن و پاک نیستن و... من می گم اونا به درد دل پر درد من نمی خورن. من دردآشنایی مثل تو رو می خوام. بی تعارف می گم... من مالک چشمای تو رو بودن رو می خوام و برای این داشتن این حق مالکیت حاضرم هر کاری که بگی بکنم. 

خیلی شبا با فکر به چشمای تو خوابیدم و خیلی وقتها بین آدما دنبال رد نگاه مهربون تو گشتم. می دونستم گناهه ولی من خیلی وقتا به تویی که شوهر داشتی فکر کردم. 

وای که من چقدر هیجان زده بودم. منی که عمری با این جور حرف زدن ها غریبه ترین بودم و شوهری هم که باید برام اینجوری حرف می زد بدترین ضربه های روحی و جسمی رو تازیانه وار به بدن نابالغم کوبیده بود، داشتم از خوشحالی و هیجان نفس کم می آوردم. 

مامان کمی جا به جا شد و زمزمه وار گفت:

- این خواسته درست نیست! من چهارده سال زن خلج بودم. من یه زن بی سوادم که یه دختر سیزده ساله داره. تو یه پسری که هم دکتری و هم کلی خاطر خواه داری لابد. آخه این خواستن درسته به نظرت؟ 

بالاچ خندید و گفت:

- همین که از شما تبدیل شدم به تو، خودش کلیه گلبهار خانم و سرخوش ماشین رو روشن کرد و زمزمه کرد:

- این درست ترین خواسته ی زندگی منه. 

تا خود زاهدان بالاچ یه کله رانندگی کرد. من جای اون خسته شده بودم. جای پدر آینده ی کم سن و سالم...وای که چقدر تصور این موضوع برام جالب و قشنگ بود. 

وقتی بالاچ ماشین رو وارد حیاط کرد، با چراغای خاموش خونه رو به رو شدیم برای من و مامان عادی بود که خونه روشن نباشه ولی گویا بالاچ خیلی متعجب شده بود. زیر لب گفت:

- معلوم نیست این صمد کجاست. گفته بودم قبل از اومدن چراغا رو روشن کنه. 

پشت سر بالاچ پله ها رو بالا رفتیم. همین که بالاچ کلید برق رو زد با صحنه ی خیل وحشتناکی مواجه شدیم. صحنه ای که یادآوریش عذاب آور تر از یادآوری شب عروسیمه. 

آقا صمد، مرد قوی هیکل و اخمو ولی سر به زیر و چشم پاک، با سرو صورت خونی، به صندلی بسته شده بود و پدر و پدر شوهرم و چند تا مرد قلچماق و قوی هیکل کنارش ایستاده بودن. 

نفسم بند اومده و ترس به همه ی وجودم چیره شده بود. مادرم هم دست کمی از من نداشت. پدر یه قدم جلو گذاشت و گفت:

- به به! ببین کیا اینجان؟ زن و بچه ی فراری و نافرمون من و پسر عموی عزیزم! 

بالاچ آروم دم گوش مامان گفت:

- فرار کن گلبهار! فرار کن و برو پیش پلیس. من مواظب هورناز هستم. 

کی فرار کنه؟ مامان بی دست و پای من؟ مطمئن بودم هر سه تامون همینجا کشته می شیم. 

اما در کمال ناباوری، مامان یه قدم عقب گذاشت و سریع برگشت عقب و از سالن خارج شد. 

دو تا از اون مردای قلچماق، تنه ای به بالاچ زدند و دنبال مامان ترسیده ولی شجاع من به طرف حیاط سرازیر شدن و یکیشون اومد طرف بالاچ و با قنداق تفنگش محکم زد به شونه اش که آخش در اومد و افتاد رو زمین. 

پدر نامردم هم به سمتم حمله کرد و منو هل داد و بعد با لگد افتاد به جونم. چقدر درد داشت داشتن این پدر. 

کیسه ی ادرار از زیر لباسم اومد بیرون. پدر وحشی و نامردم، کیسه رو برداشت و کشید. جیغ من تو داد بالاچ گم شد. 

از زخمم خون می اومد و من خون گریه می کردم. درد کشنده ای به جانم افتاد که چشمام رو تار کرد. 

بالاچ فریاد زد:

- کثافت لعنتی، نفهم عوضی، چرا داری زجرش می دی؟ رذل کثیف، این دختر بچته! 

من مچاله شده تو خودم، داشتم با درد می مُردم. من می مُردم و همزمان نگران مادرم بودم که اگه به دست اونا بیفته جا به جا می کشنش. 

صدای فریاد پدرم، ترسم رو بیشتر کرد. جوری که از ترس دردم یادم رفت. پدر فریاد می زد و به همراه پدر شوهرم و اون مرد افتاده بود به جون بالاچ و مادر مرحمش رو با باد فحش گرفته بود. پدر شوهرم لگد می زد به جونش و می غرید از اینکه پسرش زندانه و باعث و بانیش بالاچه. 

دوتا مردی که رفته بودن دنبال مامان برگشتن. از اینکه مامان همراهشون نبود، یه حس آرامش درست وسط اون طوفان، وارد تنم شد. 

مردا رو کردن به پدر شوهرم و گفتن:

- یه قطره آب شد رفت تو زمین آقا

پدر شوهرم داد زد:

- بی عرضه ها! جمع کنید بریم تا پلیس نیومده. 

اونا هر کدوم به طرف و من بالاچ اومدن و با طناب دست و پامون رو بستن. 

خونریزیم زیاد بود و خیسش رو از روی شلوارم به خوبی حس می کردم. 

بالاچ تقلا می کرد و اونا هم تا می خورد می زدنش. 

یکی از مردا رفت بیرون و پاترولی رو آورد تو حیاط و در حیاط رو بست. در حیاط که بسته شد، ما رو از ایوان کشون کشون بردن تو حیاط. بالاچ و آقا صمد تقلا می کردن. ولی من جونی واسه حرکت نداشتم. دستمالی که به دهنم بسته شده بود هم، داشت خفه ام می کرد. 

می دونستم دست پا زدن این دوتا مرد آخرین تلاششون واسه واسه خریدن وقته. کاش مامان زودتر می اومد! 

ماشین که از در حیاط اومد بیرون، همه ی امیدم، ناامید شد. دیگه مردنمون حتمی بود. چشمامو رو هم گذاشتم که باور کنم دیگه هیچ راهی نیست ولی همون لحظه با اتفاقی که افتاد، فهمیدم، راسته که در ناامیدی بسی امید است. کوچه با نور چراغهای پرنوری که بعدها فهمیدم اسمشون پروژکتوره، روشن شد. صدای بلند گویی بلند شد که گفت:

- شما محاصره شدین! آروم و بی دردسر از ماشین پیاده بشین ودستا رو سر، روی زمین دراز بکشین. تو روشنایی داخل ماشین، خم شدم و به بالاچی که به زور چپونده بودنش زیر صندلی نگاه کردم. لبخند دلگرمی کننده ای میون هجم خونی که از لب و دماغش راه افتاد بود و زد چشماشو رو هم گذاشت که یعنی همه چی خوبه. 

ولوله افتاد بینشون. پدر شوهرم به راننده گفت:

- همین که من اشاره کردم، سریع حرکت کن. 

من می ترسیدم. خیلی هم می ترسیدم. پدر گفت:

- نه! بهتره تسلیم شیم. اونا حق تیر دارن. می زننمون. کل کوچه رو بستن، راه فرار نداریم! 

دوباره صدای بلند گو بلند شد و اینار عامرانه تر خواست که تسلیم بشن. 

پدر شوهرم بی اهمیت به حرف پدر، به راننده گفت:

- حالا! 

راننده تا خواست پدال گاز رو فشار بده و ماشین حرکت کنه، صدای مهیب گلوله تو هوا پیچیدو من خودم رو بیشتر به بالاچ چسبوندم و اشک و خون بود که بارش و ریزشش منو بیشتر بی حال تر می کرد. ترسده بودم. حس می کردم الانه که بمیرم. همهی تنم اشک بود و خون و عرق. 

خون پاچه های شلوارم رو کامل خیس کرده بود و تو اون هوای گرم، دندونام به هم می خوردن. لرز داشتم و همه ی تنم خیس عرق بود. 

پدرم در ماشین رو بی هوا باز کرد و داد زد:

- شلیک نکنین من تسلیمم! به طبع اون بقیه هم پیاده شدن. مثل اینکه چرخ رو ماشین رو پنچر شده بود و اینا چاره ای جز تسلیم نداشتن. 

چند دقیقه ای از تسلیم اونا گذشته بود که چند مرد با لباس پلیس، در ماشین رو باز کردن و یکیش منو کشید بیرون و دوتاش به بالاچ کمک کردن. صدای ضبحه های مادرم، نشون از خبر خوش زنده و سالم بودنش می داد. با آخرین رمقم به مسیری که جیغ کشان به طرفم می دویید نگاه کردم و چشمام رو هم افتاد. 

***

چشمامو که باز کردم، بالاچ رو با سر باند پیچی شده و صورت کبود و لب باد کرده و مادرم رو با وضعیتی داغون کنار تختم دیدم. مطمئنا بیمارستان بودم. چشمای بازم لبخند رو به لب هردوشون آورد. مامان دستم رو محکم فشرد و گفت:

- خدا رو شکر عزیزم. خدا شکر که بازم چشمای قشنگتو باز کردی بارانم. 

بالاچ هم لبخندی زد و گفت:

- قهرمان کوچیک ما خوبه؟ 

لبخندی به این مرد فداکار زدم و در حالی که صدام به زحمت از گلوم خارج می شد و اصلا هم علتش رو نمی دونستم، گفتم:

- بله! خوبم. 

بالاچ گفت:

- خیلی خوبه! الان دکترت رو خبر می کنم. منتظر به هوش اومدن تو بود تا شیفتش رو تحویل بده. 

بالاچ که رفت رو به مامان به زحمت گفتم:

- چی شد؟ گرفتنشون؟ 

مامان گفت:

- قصه اش درازه! بذار حالت بهتر بشه، همشو برات می گم. الان بهتره چشماتو ببندی. می گن اگه زیاد حرف بزنی سرت درد می کنه. فقط بدون الان همه چی آرومه. همونطور که ما می خواییم. نگاهی به این مهربونیش کردم و چشمامو بستم. 

***

ده روز از بستری شدنم گذشته بود و من دوبار زیر تیغ جراحی رفته بودم. خون زیادی از دست داده بودم و همین بی حال و رنگ و رفته ام کرده بود. با این وجود به خاطر نتیجه ی خوب عمل خوشحال بودم. دکتر اطمینان داده بود که بعد از ده روز می تونم زندگی بدون اون کیسه رو دوباره تجربه کنم. 

مامان روبالاچ گفت:

- الان وضعیتش چطوره؟ یعنی کل مشکلش حل شده؟ 

نگاهم رو دوختم به دهن بالاچ. اونم نگاهی مهربون و بدون اخمی حواله ام کرد و رو به مامان گفت:

الان با این دوعمل، کل اون ناحیه ترمیم شده و چون خوشبختانه سن و سال هورناز کمه، کل محل رو به بهبوده. این اتفاق ممکنه در حین زایمان طبیعی هم برای یه زن بالغ بیفته که احتمال اینکه اون مجبور بشه اون کیسه رو تا آخر عمر با خودش یدک بکشه، هست. ولی بذار خیالت رو راحت کنم. هورناز ایشالله تا چند وقت دیگه می شه یه دختر سالم مثل همه. 

دلم از کلمه دختر بودن گرفت. شاید سالم می شدم، ولی دختر؟ 

مامان در حالی که طبق معمول با گوشه ی روسریش اشکش رو پاک می کرد گفت:

- من دنیا دنیا بهت مدیونم. هورنازم رو دوباره بهم برگردوندی 

بالاچ لبخندی زد و گفت:

- ایشالله جبران می کنی و من دیدم که مادرم سرخ شد و خجالت کشید. 

***

با کمک مامان از ماشین پیاده شدم و آروم و آروم پله ها رو طی کردیم و ارد خونه شدیم. تو لحظه ی ورودم، ترس اون روز دوباره چنگ انداخت به دلم. انگار مادرمم فهمید. واسه همین زیر لب گفت:

- نگران نباش هورنازم. دیگه تموم شد. دیگه کابوس زندگیمون تموم شد. 

پشت سرمون بالاچ وارد خونه شد و گفت:

- امروز فقط مواظب هورناز باش. نمی خواد کاری بکنی. غذارو هم می گم صمد بگیره بیاره. 

مامان چشمی گفت و کمکم کرد رو تخت دراز بکشم. حسابی کثیف بودم و دلم یه حموم درست و حسابی می خواست. 

وقتی مامان اتاق رو ترک کرد، با یاد آوری خلاصیمون از دست اون به اصلاح پدر، لبخند گرمی نشست رو لبم. 

خلج با پای خودش اومده بود تو دهن شیر و خبر نداشت. این به اصطلاح پدر، کار اصلیش قاچاق مواد مخدر بوده و من مامان روحمون هم از خبر نداشت. نگو پلیس خیلی وقته دنبالشه و برای دستگیرش کمین کرده. مامان که اونطوری از خونه می زنه بیرون، سر کوچه می گیرنش و خیال می کنن از دار و دسته ی خلجه که می خواد فرار کنه. مامان جریان رو می گه ولی اونا باور نمی کنن و طبق برنامه شون کمین می کنن تا موقع خروج از خونه بگیرنش. وقتی که دستگیرشون می کنن، با دیدن من و بالاچ تو اون وضعیت رقت انگیز، به صحت حرفای مامان پی می برن. 

خلج که دیده بود دیگه همه چی تمومه، بی خبر از اینکه پلیس از بقیه ی جرماش خبر داره، برای توجیه خودش، ادعا می کنه بالاچ زن و بچه اش رو زندانی کرده و اون برای نجات ما اومده بوده که بالاچ می گه ادعای اون غلطه و مامان و من زن و بچه ی بالاچیم. شواهد هم صحت ادعای بالاچ رو تایید می کنه. یعنی اگه من بچه ی خلج بودم، چرا باید با این وضعیت منو می برد تو ماشین و چرا باید مامان سراسیمه واسهآوردن کمک فرار می کرد؟ 

چون خلج هیچ مدرکی واسه ادعای همسری مادرم نداشت، نتونست ثابت کنه. آقا صمد بیچاره هم که همونطور دست بسته تو خونه رها شده بود هم با اشاره ی بالاچ تایید می کنه که ما زن و بچه ی بالاچ هستیم مثل هزاران زن و شوهری که هیچ تاییدی واسه ادعاشون ندارن. با شهادت آقا صمد و اعتراف مامان و وضعیت من، و اینه بالاچ شاکی می شه که چون من می خوام از آدینگ جدا بشم اینا اومدن تا منو به زور ببرن، پلیس اون جماعت متجاوز رو دستگیر می کنه و منو و بالاچ رو به بیمارستان می فرسته. البته علت اصلی پلیس واسه دستگیری خلج همون قاچاقچی بودنش بود. 

خدا شکر اوضاع جوری بود که، همه ی شواهد نشون می داد که پدر آدینگ برای برگردوندن من، چند نفر از جمله خلج رو اجیر کرده تا بیان منو بدزدن و پدر و مادر من هم مانع می شن که مادرم مجبور می شه فرار کنه وپدرم که همون بالاچ باشه، به خاطر دفاع از من اونطوری زخمی می شه. عجب فلیمی شده بود خداییش. چون اونا چند تا پرونده ی دیگه هم داشتن، پلیس دیگه حرفشون رو نمی خره. 

مامان می گفت، تو این چند روز بستری شدنم، بالاچ بی کار نمی شینه و از وکیلش می خواد یه صیغه نامه با تاریخ جعلی تهیه کنه که نشون می ده مامان و بالاچ، چهارده ساله صیغه ی هم هستن که اگه لازم شد نشون مقامات بدن. وجود دو تا زن شوهر دار فراری تو خونه ی بالاچ، حسابی می تونست دردسر ساز باشه. هر چند این کار هم خطر بزرگی بود. کافی بود برن روستا تحقیق کنن یا به جعلی بودن اون صیغه نامه پی ببرن که ممکن به مامان انگ زنا بزنن که این آخر بدبختی بود ولی خدا شکر از بس پرونده ی خلج سنگین بود که اصلا کار به این جاها نکشید. اما من هنوزم می ترسم و دلم می خواد این عده ی لعنتی تموم بشه که خلج با جور کردن چند تا شاهد نتونه مادرم رو متهم با ناپاکی دامن بکنه. 

حالا خدایی بود که خلج اصلا، به ماها سر نمی زد وگرنه قبل از اقدام خلج، پلیس خودش می فهمید که مادرم زن خلجه. بلاخره مدت زیادی بود دنبالش بودن و یه بوایی می بردن که این بابا زن و بچه داره. پدر آدینگ هم شریک جرم خلج بوده و نگو بدبخت کردن من و دادنم به آدینگ هم به خاطر بدهی پدرم سر همین شغل کوفتیش بوده. اینا رو بالاچ یواشکی از زیر زبون آشنای یکی از همکاراش که تو آگاهی کار می کرد، بیرون کشیده بود جوری که اون پلیسه هم نفهمه من دختر خلجم و به خاطر بدهی به آدینگ فروخته شدم. همون جا اون پلیسه کلی بالاچ رو فحش کش می کنه که چرا دکتری در سطح بالاچ، برای دخترش شناسنامه نگرفته و مهمتر از همه تو این سن کم دادتش به آدینگ که اونم این بلا رو سرش بیاره. بالاچ می گفت، کم مونده بود از خجالت برم تو زمین وقتی اون پلیس این حرفا رو بهم می زد. 

دکتر معتمد دادگاه هم که قرار بود منو معاینه کنه واسه جدایی از آدینگ، گویا تو زمان بی هوشیم اومده بوده و تایید کرده بود رابطه ی وحشی گرانه ی این مرد چه بلایی سرم آورده و طبق گفته ی وکیل، با ضمیمه شدن این تاییده به پرونده، علاوه بر اینکه آدینگ محکوم به پرداخت دیه و نفقه می شه، مجبوره منو هم طلاق بده. بالاچ از وکیل خواسته بود که در زمان صدور حکم از قاضی بخواد نفقه رو لغو کنه. 

وقتی ازش پرسیدم نفقه چیه؟ گفته آدینگ مجبوره تا آخر عمرت خرجی تو رو بده حتی اگه زنش نباشی و بالاچ چون می خواست ارتباط من و اون برای همیشه قطع بشه، این درخواست رو کرده بود. 

تنها ترس من از رو به رو شدن با آدینگ زمان جاری شدن صیغه ی طلاق بود. ولی همش سعی می کردم ذهنم رو از اون جریان دور کنم چون وقتی بهش فکر می کردم همه ی تنم سر می شد. 

مامان با سینی غذا وارد اتاق شد و رشته ی افکارم رو پاره کرد. 

سینی رو رو تخت گذاشت و من خودم رو بالا کشیدم. مامان نگاه مهربونی بهم کرد و گفت:

- بذار من بهت بدم! 

خندیدم و گفتم:

- دستام سالمن! شما برو با بالاچ غذاتو بخور. بیچاره خیلی زحمتون رو کشیده و حسابی هم لت و پار شده، گناه داره تنهایی غذا بخوره. 

مامان گفت:

- مطمئنی؟ 

چشمامو رو هم گذاشتم و گفتم:

- آره برو. 

وقتی در رو پشت سرش بست، از ته دل برای اون و مرد ترین مردی که تو تمام زندگیم دیده بودم آرزوی خوشبختی کردم. 

***

یک ماه بعد... 

دست مامان رو گرفته بودم و حس می کردم از نوک پا تا فرق سرم بی حس شده. دادگاه رای به طلاق و پرداخت دیه و مهریه و نفقه تا آخر عمر رو داده بود که وکیل به نیابت از من از گرفتن نفقه امتناع کرده بود. با صحبتهایی هم که بالاچ با وکیل داشت، فهمیدیم که می شه بدون حضور من صیغه ی طلاق جاری بشه و این بهترین خبری بود که می تونست تو زمان به من برسه. از رو به رو شدن با اون وحشی، در حد مرگ می ترسیدم. من و مامان و بالاچ تو ماشین بودیم و وکیل رفته بود داخل دفتر رسمی ازدواج و طلاق شماره...زاهدان. اونقدر نوشته های روی تابلو رو خونده بودم که حال خودم داشت به هم می خورد. یک ساعتی بود اون بیرون منتظر برگه ی آزادی من بودیم. تو اون هوای گرم و دم کرده، دستام به شدت یخ کرده بود. خون زیادی رو هم که طی این مدت از دست داده بودم، بیشتر باعث این سستی و سردی می شد. 

همگی مضطرب زل زده بودیم به در دفتر که وکیل در حالی که یه کیف چرم قهوه ای به دست داشت به سرعت از دفتر بیرون اومد و یکراست اومد سمت ماشین بالاچ و سریع در و باز کرد و نشست جلو. چرخی زد و در حالی که به چشمهای منتظر و نگران همه ی ما نگاه می کرد، با لبخندی گفت:

- تموم شد! 

یعنی جمله ای به اندازه ی این تموم شد، می تونست اینقدر دهن و ذهن منو شیرین کنه؟ یعنی قشنگتر از این تموم شد، جمله ی زیبایی هم خلق شده بود؟ 

بالاچ مردانه وکیلش رو به آغوش کشید و گفت:

- خسته نباشی مرد! یه عمر منو مدیون خودت کردی. 

با خودم گفتم، پس من چی؟ اگه تو یه عمر مدیون این مرد باشی، من و مامان، حتی زندگی بعد از مرگمون رو هم مدیون تو و این وکیلت هستیم. 

وکیل لبخندی زد و گفت:

- این پرونده برای خودم هم جنبه ی حیثیتی داشت. برنده شدن تو این پرونده برام چند باید محکم داشت و باید ِ باید ِ باید، پیروز می شدم. 

برگشت عقب و گفت:

- تبریک می گم دخترم! امیدوارم از حالا به بعد قدر زندگی و خودت رو بیشتر بدونی و سعی کنی خودت رو بالا بکشی. در ضمن خدا رو شاکر باش که نجات پیدا کردی. خدا یه زندگی دوباره بهت داده. قدرش رو بدون. 

تا خواستم تشکر کنم، ازگوشه ی چشمم، آدینگ رو دیدم که به اتفاق دو مرد دیگه از دفتر بیرون اومدن. همه ی خوشی چند لحظه پیشم زایل شد و جاش رو به ترس داد. ترسی عجین شده با همه ی وجودم. ترسی مرد افکن که جثه ی نحیف و دل کوچیکم گنجایش بزرگی اونو نداشت. 

آدینگ نگاهی پر از نفرت به ماشین انداخت و رعشه ی دستهای سرد و کوچیکم، همزمان شد با به آغوش کشیده شدنم توسط مادرم و زمزمه ی مادرانه ای که گفت:

- نترس بارانم. اون دیگه نمی تونه بهت نزدیک بشه. 

بالاچ سریع ماشین رو روشن کرد و اینطوری خواست منو از فضای رعب آور و خفه کننده ای که به خاطر حضور آدینگ، مسموم شده بود، دور کنه. 

دیه و هزینه ی لباس سوزن دوزی شده ای که مهریه ام بود قبل از طلاق به حسابی که توسط وکیل برام باز شده بود، واریز شده بود و من و اون آدم، دیگه هیچ ارتباطی با هم نداشتیم. البته چرا! یه پل ارتباطی بین و من آدینگ هنوز باقی مونده بود. اونم بدترین خاطرات زندگیم از زن بودن، شوهر داشتن و مادر شدن بود. اینا پلهای ارتباطی من و این مرد تو دالانهای مخفی ذهنم بودن. دالانهایی که هر چند گذر زمان اونا رو مخفی می کرد ولی همیشه منتظر بودن که غبار زمان پاک بشه که بتونن خودشون رو نشون بدن. 

***

حدود یک ماه به پایان زمان عده ی مادرم باقی مونده بود. شناسنامه ی مادرم که بالاچ دوماه پیش برای دریافتش اقدام کرده بود، حاضر بود و با حرفهایی که به زحمت از زیر زبون مامان بیرون می کشیدم، ظاهرا قبول کرده بود که بعد از پایان عده، به عقد بالاچ در بیاد. اونم ثبتی و قانونی. بعد از عقد اونا بالاچ قول داده بود که برای شناسنامه ی منم اقدام کنه و با استناد به سند ازدواجشون برام شناسنامه بگیره اونم به اسم خودش. 

بارها و بارها بعد از جدا شدن اون کیسه ی ادرارلعنتی که سند جنایت آدینگ بود، نماز شکر خونده بودم و از خدای بزرگم که نگاه و نظرش رو از ما فقیر بیچاره ها برنگردونده بود، تشکر کرده بودم ولی حس می کردم حق مطلب رو نمی تونم ادا کنم. واسه همین تصمیم گرفتم به شکرانه ی زیر و رو شدن زندگی خودم و مامان، تا آخر عمرم دو روز از هر ماه رو روزه بگیرم. بالاچ و مامان مخالف شروع ادای تصمیمم بلافاصه بعد از پشت سر گذاشتن اون بحران جسمی بودن ولی من قبول نکردم و مصرانه تصمیمم رو عملی کردم. هر چند خدای مهربون من، نیازی به گشنگی کشیدن یا نکشیدن من نداشت ولی من نیاز داشتم. من نیاز داشتم حس کنم بهش نزدیکم و حس کنم بهم نزدیکه. 

***

چند روز بیشتر به پایان عده ی مامان نمونده بود و بالاچ با شور و شوق وصف نشدنی ای هر روز من و مامان رو با خودش همراه می کرد تا برای خرید وسایل جدید برای اتاق مشترکشون نظر بدیم. من بیشتر ناظر بودم و از حس خوبی که از این همه توجه و محبت، به مامان دست می داد غرق لذت می شدم. درست روزی که عده ی مامان به پایان رسید، همه چیز برای شروع یه زندگی قشنگ، دور از اون تعصبات بی جا و ضعیف کشانه، آماده بود و چقدر من شوق داشتم. 

تنها چیزی که خیلی آزار دهنده بود، بی کس بودن این عروس داماد جوان و رنج کشیده بود. از اینکه مردی مثل بالاچ قرار بود پدرم باشه، تو پوست خودم نمی گنجیدم. باورم نمی شد مرد اخمویی که یه زمانی از ترس گره بین ابروهاش جرآت سلام کردن بهش رو نداشتم، حالا شده تنها تکیه گاه من و مادر بی پناه تر از خودم. بالاچ دیگه اون بالاچ عصبانی و ابرو گره کرده نبود و بعضی وقتها سر غذا جوری واسه یه چیز الکی از خنده ریسه می رفت که من و مامان مبهوت می شدیم. 

شب اتمام عده، برای هر سه ی ما به یاد ماندنی و خاص بود. چیزی که من و مامان حتی نمی تونستیم تو رویا های بلند پروازانه ی خودمون تصورش بکنیم. 

رستوران شیک و مجللی پذیرای ما بود که غذا که هیچ، از دیدن در و دیوارش سیر نمی شدیم. شایدم به نظر من اونطوری شکیل اومده بود. چون حتی تو عکس ها هم ندیده بودم جایی اینقدر چراغ داشته باشه و بدرخشه. 

غذای خوشمزه رستوران رو در کنار گرمایی که از محبت دلامون پخش می شد، خوردیم و یه ساعتی رو تو یه پارک کوچیک قدم زدیم. من کمی عقب تر از اون دوتا راه می رفتم تا به مادر رنج کشیده و دلشکسته ام فرصت تجربه ی عشق رو بدم. فرصت داشتن این کلمه ی سه حرفی که من و اون از اول زندگیمون ازش محروم بودیم و اون محروم تر. من مادری به مهربانی اون داشتم که با تمام بی دست و پایی و آرام بودنش، در حساس ترین مرحله ی زندگیم، کنارم بود و ازم دفاع کرد. من مادری داشتم که حداقل سیزده سال اول عمرم رو نذاشت کسی آزارم بده و خودش با دست خالی و دل پر درد، دریا دریا بهم محبت کرد. ولی اون چی؟ نه از پدر و مادر خیری دیده بود و نه شوهر. حقش بود. این خوشبختی حقش بود. 

با دیدن چهره ی جدید مامان نزدیک بود قلبم وایسه. چقدر قشنگ شده بود. چقدر فرق کرده بود و چقدر من خوشحال بودم. مامانم شده بود عینهو یه فرشته. اونقدر عوض شده بود که اگه مطمئن نبودم زنی که با من اومده آرایشگاه، مادرمه، اصلا نمی شناختمش. 

قرار بود بریم محضر و بعد بریم فرودگاه و از اونجا، کیش. برای من ِ محروم، برای من دلشکسته و آزار دیده، این امکانات و این محبت فوق تصور و خیلی رویایی به نظر می رسید. 

مامان آرایش زیادی نداشت فقط خودش شده بود. خودش با همون زیبایی ذاتی. ابروهای پر و در هم برهم به زیباترین شکل مرتب شده بود و چهره اش ته آرایش قشنگ و کمرنگی داشت. می دونستم بالاچ ببینتش، پس می افته. با تصور عکس العمل این مرد عاشق که این همه تفاوت رو ندید و فقط خواست مهربونترین و صبورترین زن دنیا رو داشته باشه، لبخند به لبم آورد. 

برای اولین بار مانتو پوشیده بود وچقدر هم بهش می اومد. اگه کسی از گذشته و بی سوادیش خبر نداشت، فکر می کرد دکتری، مهندسی، چیزیه. مامان با وجود روستایی بودن و بی سواد بودنش، خیلی موقر بود و همه ی رفتاراش و افکارش امروزی بودن. اون لحظه، فقط دلم می خواست بخورمش. 

جوی آب رو پریدیم و مامان خواست طبق معمول بشینه عقب که بالاچ گفت:

- بیا جلو گلبهار! 

مامان خجالت زده رفت جلو نشست. بالای شالش رو جوری انداخته رو صورتش که چشم و ابروی قشنگش دیده نمی شد. بالاچ ماشین رو روشن کرد و آروم گفت:

- بهارخانم رخ می پوشونی؟ عیب نداره همین چند ساعت باقی مونده رو بتازون. 

خندم گرفت از حرفش. راست می گفت خوب. چه معنی داشت رو گرفتن از کسی که چند ماهه مهربانانه هر دوی ما رو حمایت می کنه. 

مامان هیچی نگفت و فقط دست برد شالش رو یه کم برد عقب. برگشتن بالاچ سمت مامان همین و کج شدن فرمان همین. 

اگه ماشینی که از جلو می اومد بوق نزده بود معلوم نبود سر ماشین به کجاها کج می شد. نتونستم جلوی خندم رو بگیرم و بلند خندیدم. مامان برگشت عقب و چشم غره رفت. لب ورچیدم و گفتم:

- خوب خنده داشت دیگه! نداشت اقا بالاچ؟ 

بالاچ از تو آینه نگام کرد و با خنده گفت:

- حساب تو فسقله بچه رو هم می رسم بعدا. 

شاهدای عقد مامان و بالاچ، وکیل بالاچ و آقا صمد بودن که با هم اومده بودن دم در محضر. 

وقتی مامان برای گفتن بله، از من اجازه گرفت، کاسه ی چشمام دریای اشک شد. از تهِ ته ِ تهِ دلم براش آرزوی خوشبختی و خوش دلی کردم. 

از جرئیات بامزه ی مراسم هر چی بگم کم گفتم. اینکه بالاچ از هولش به جای دست چپ، حلقه رو تو دست راست مامان کرد و من مثل شیرین عقلا، مدام می خندیدم. می خندیدم که یادم بره چقدر همه مون غریب و تنهاییم. می خندیدم تا یادم بره ما سه تا غیر از هم دیگه و اون بالاسری که بدجور هوامون رو داشت کس دیگه ای رو نداریم. البته وجود اون بالایی می ارزید به همه ی داشته های دنیا. 

مراسم مفید و مختصر عقد که تموم شد، وکیل بالاچ آقا صمد رو برد خونه و ما سه تا هم راهی فرودگاه شدیم. از اینکه می خواستم سوار هواپیما بشم، قلبم تو دهنم می زد. از دیدن فضای به اون بزرگی و هواپیما های گنده ای که با صدای بلندی از رو بلند می شدن یا می نشستن، کلی کیف کرده بودم. 

ولی همش سعی می کردم این ذوق بی حد رو پنهان کنم که آبروی بالاچ نره. وقتی از پله های هواپیما بالا می رفتم و هوای داغ ظهر زاهدان به صورتم می خورد نزدیک بود از خوشحالی و هیجان جیغ بزنم وخودمو بندازم پایین. اونقدر تو صندلی کنار پنجره وول خوردم که بلاخره صدای مامان دراومد. نزدیک گوشم گفت:

- یه کم آروم بگیر هورناز. چقدر تکون می خوری بچه! 

خندیدم و گفتم:

- نمی تونم! خیلی دارم کیف می کنم. لبخند مهربونی صورت ماهش رو پر کرد و گفت:

- می دونم دخترکم ولی کاری نکن آبروی بالاچ بره و همه بفهمن اولین باره همچین چیزی رو می بینی. من بدتر از توام ولی خودم رو نگه داشتم. 

لبخندی به صداقت کلامش زده و سعی کردم مثل مامان خانومانه بشینم. 

بالاچ دست مامان رو تو دستش گرفته و ول نمی کرد و مدام دم گوشش پچ پچ می کرد. شاید هنوزم باورش نمی شد تونسته مامان رو به دست بیاره. 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

ازمون مختصری پذیرایی کردن. راه زیادی نبود حدود یک ساعت و نیم. این زمان به چشم برهم زدنی برای من گذشت. هوای کیش خیلی گرم تر بود. شرجی بودن هم بیشتر داغش کرده بود. بالاچ می گفت که این وقت سال کیش خیلی مسافر نداره ولی چون بالاچ رزیدنت سال دو بی هوشی بود و بهش مرخصی نمی دادن و نزدیکترین مکان هم کیش بود، واسه همین مجبوری بلیط اینجا رو گرفته بود. راجع به سطح تحصیلاتش کلی باهام حرف زده بود و من از کل اصطلاحاتی که استفاده کرده بود، همین رزیدنت رو یاد گرفته بودم که خودم به خودم پز بدم بابام رزیدنته. خداییش تلفظش خیلی قشنگ بود. 

سوار یه ماشین که چه عرض کنم تانک شدیم و رفتیم هتل. دهن من اندازه ی تنور بزرگ خونه ی کدخدا، باز مونده بود. چقدر دنیا جاهای قشنگ داشت و من و مامان بی خبر بودیم. اونقدری خوشگل بود که خدا می دونه. اتاق سه تا تخت خواب یه نفره داشت. یه حموم خوشگل بزرگ داشت با یه وان. از همونایی که خونه ی بالاچ هم بود ولی این بزرگتر بود. وقتی چشمم به تخت های اون دوتا می افتاد، خجالت می کشیدم که منم همراهشونم. اگه من نبودم راحتتر بودن و لابد تختشون دونفره بود. می دونستم برای اینکه من معذب نشم اینجوری جدا تخت گرفتن. نه کوچیک بودم سرمو شیره بمالن و اونقدر بزرگ که جدا برام اتاق بگیرن. متاسفانه با این سن چیزهای زیادی می دونستم و تجربه کرده بودم که خیلی هم خوشایند نبود و این موضوع اونا رو هم معذب می کرد. اینو راحت می فهمیدم. همینطور می فهمیدم حال بالاچ رو که چقدر به تنها بودن با مامان احتیاج داشت. ولی چاره ای نبود. من مثل مزاحما دنبالشون بودم. برای اینکه یه کم تنهاشون گذاشته باشم گفتم:

- می شه من حموم کنم؟ 

مامان گفت:

- چرا؟ تو که صبح حموم بودی! 

گفتم:

- گرمه هوا! عرق کردم. 

بالاچ در حالی که چند دکمه ی بالایی پیرهنش رو باز می کرد، گفت:

- چیکارش داری خانم. بذار بره خوب. لابد احتیاج داره دیگه! بعد رو به من گفت:

- برو دخترم. برای چی واسه هر چیز کوچیک اجازه می گیری؟ هر طور راحتی، همونطور برخورد کن. 

سریع وسایلم رو حاضر کردم و پریدم تو حموم. برای کش دادن حموم، وان رو تا نصفه پر از آب کردم و نشستم توش. خداییش کیف داشت. یه کم آب بازی کردم و خودمو شستم و بازم همینطور بی کار نشستم. اون بی نواها به این تنهایی نیاز داشتن. می دونستم الان بالاچ کلی داره ازم تشکر می کنه. چشمامو بستم و سعی کردم به چیزای خوبی که تو آینده می خواستم بهشون برسم فکر کردم. 

با صدای ضربه هایی که به در حموم می خورد و صدای مضطرب مامان و بالاچ، که منو صدا می کردن، از عالم خیال بیرون اومدم. بلند گفتم:

- بله؟ 

مامان با بغض گفت:

- خوبی هورناز؟ چیکار می کنی اون تو؟ 

وای انگار با موندن طولانی تو حموم نگرانشون کرده بودم. بلند داد زدم:

- من خوبم. خوابم برده بود مامان. الان میام بیرون. 

خودمو سریع خشک کردم و همونجا هم لباس پوشیدم و سریع رفتم بیرون. 

بالاچ و مامان نشسته بودن رو تخت. تا چشمشون به من افتاد، هر دو بلند شدن. مامان اومد سمتم و با چشم غره گفت:

- این همه وقت اون تو چیکار می کردی؟ 

گفتم:

- آب وان ولرم بود. منم خسته بودم. همین که رفتم توش نفهمیدم کی خوابم برد. 

بالاچ خندید و گفت:

- نمی دونی مادرت اینجا چه فکرایی که نکرده بود هورناز! 

نگاه مرددی بین مامان و بالاچ رد و بدل کردم و گفتم:

- چه فکرایی؟ 

بالاچ با خنده گفت:

- می گفت از ازدواج ما ناراحتی و رفتی خودت رو بکشی! 

با تعجب به مامان که سرش پایین بود انداختم و گفتم:

- ازدواج شما بهترین اتفاق همه ی زندگی منه. من خیلی از این اتفاق خوشحالم. مگه دیوونه ام خودمو بکشم؟ من تو زندگی نکبتی با اون وحشی به فکر خودکشی نیفتادم. حالا چرا باید همچین کاری بکنم. آقا بالاچ بهترین آدمیه که من تو تمام زندگیم دیدم. 

بالاچ لبخندی زد و گفت:

- به من نگو آقا بالاچ. یا بگو بابا یا بگو بالاچ. 

سر به زیر گفتم:

- گفتن هردوش سخته. 

اومد کنارم و گفت:

- دختر گلبهار دختر منه. عزیز کرده ی گلبهار، عزیز منه. غریبی نکن تا این مادرت هم فکرای مزخرف به سرش نزنه. 

با همون سر پایین افتاده گفتم:

- چشم! 

گفت:

- چشم چی؟ 

سرم رو بلند کردم و یه نیگاه به مامان کردم و گفتم:

- چشم... بابا

از خاطرات کیش، گردش تو پاساژهای قشنگ و خنک و دید زدن لباسهای خیلی خوشگل و همینطور شبهای پر استرس رو کامل به یاد دارم. شبها همش می ترسیدم اونا نتونن خودشون رو نگه دارن و من خدایی نکرده بیدار شم و چیزی ببینم، یا صداشون رو بشنوم. شبهاش برخلاف روزاش بهم بد گذشت و هر شبش بر خلاف هر روزش، دلم می خواست زودتر این مسافرت تموم بشه. 

***

دو روز از برگشتنمون گذشته بود که عصری بالاچ زودتر اومد خونه. با خودش شیرینی خریده بود. من و مامان هم تحت تاثیر شادی اون، با خوشحالی نشستیم و چشم دوختیم به دهنش که مناسبت این شیرینی رو بهمون بگه. 

جعبه رو باز کرد و گرفت سمت هر کدوممون و بعد رو به مامان گفت:

- امروز با مدیر یه دبستان شبانه صحبت کردم و تو رو ثبت نام کردم. ایشالله از اول مهر می ری برای درس خوندن. 

دهن من و مامان باز مونده بود. مامان زودتر از من خودش رو جمع و جور کرد و گفت:

- یعنی با این سن، چیزی تو کله ی من می ره؟ 

بالاچ در حالی که شیرینی می ذاشت دهنش گفت:

- حرفا می زنی گلبهار. معلومه که می ره. تو هم مثل دخترت باهوشی من مطمئنم کلاسا رو دوتا یکی می ری بالا. 

مامان با لبخند گفت:

- ایشالله! 

بالاچ رو به من گفت:

- ایشالله شناسنامه ی تو هم اول مهر میاد. با مدیر همین مدرسه صحبت کردم و شرایط تو رو گفتم. 

قبول کرد سر کلاس پنجم بشینی ولی باید تابستون امتحانات اول تا چهارم رو هم بدی. خودم براتون معلم خصوصی هم می گیرم که تو هیچ درسی گیر نکنین. 

یعنی این همه خوشبختی ای که من شاهدش بودم، رویا نبود؟ 

***

ده سال بعد... 

با صدای جیغ و داد ی هوتن، لای چشمامو باز کردم. این پسر اصلا آروم و قرار نداشت. یه روز جمعه رو هم به مدد صدای نکره ی این برادر بیش فعال، نتونستیم بیشتر از شش ساعت بخوابیم. با بی حالی ملافه رو کنار زدم و بلند شدم. 

آب که به دست و روم خورد. خواب از سرم پرید. خیلی به خوابیدن عادت نداشتم و واسه همین زود بیدار شدن و کم خوابی اذیتم نمی کرد. 

برگشتم تو اتاق و موهای بلند و صاف و مشکیم رو که بلندیش طبق آخرین اندازه گیری های دقیق مامان، دو بند انگشت بالای کمرم بود، شونه کردم و با کش بستم و راهی آشپزخونه شدم. 

هر سه نفرشون تو آشپزخونه بودن. عزیز ترین آدمای زندگیم و مهمترین داشته هام. سلام بلندی کردم و صورت بابا و مامان رو بوسیدم و موهای هوتن رو به هم ریختم و نشستم سرجام و یه لقمه نون گذاشتم دهنم و رو به هوتن گفتم:

- بچه تو خواب نداری؟ یه روز جمعه خواستیم یه ساعتی دیر پاشیم ها اگه گذاشتی! 

هوتن شیرش رو سر کشید و گفت:

- من بی تو حوصله ام سر می ره. یا دانشگاهی، یا درس می خونی یا خوابی. 

بابا که گذر ده ساله ی عمر موهای شقیقه هاشو خاکستری کرده بود، گفت:

- دختر بابا رو اذیت نکن هوتن. واسه رسیدن به اینجایی که هست خیلی زحمت کشیده و هنوز هم راه درازی در پیش داره. به جای اذیت کردنش، ازش یاد بگیر. 

هوتن لب ور چید و گفت:

- خیلی لوسش می کنی بابا. فردا شوهرش پسش میاره ها! 

دهن هر سه ی ما به خاطر نطق غرای این بچه ی هشت ساله باز موند. واقعا این جمله ی پر معنی که می گه، دهه ی هشتادی ها گودزیلان، راسته به خدا. 

مامان چشم غره ای به هوتن رفت و گفت:

- بی ادبی نکن هوتن. زود باش از خواهرت معذرت خواهی کن. 

سرم رو به معنی اشکال نداره تکون دادم و گفتم:

- عیبی نداره مامان. هوتن که نمی دونست. حرفش معنی بدی داره و اون نباید راجع به این چیزا حرف بزنه. دیگه تکرار نمی کنه. آره داداشی؟ 

هوتن با بغضی که به خاطر دعوای مامان تو گلوش نشسته بود، گفت:

- بله! 

بابا از سر میز بلند شد و هم زمان رو به مامان گفت:

- امروز می ری آموزشگاه؟ 

مامان نگاه مهربونی حواله ی پرسش با منظور بابا کرد و گفت:

- معلومه که نه! امروز از اون روزاست که همگی با همیم. باید قدرش رو بدونیم. لبخند بابا نشانه ی رضایتش بود که با تمام سعیش نتونست پنهونش کنه. 

کنار بابا نشسته بودم و از وضعیت درس و دانشگاه حرف می زدم که هوتن درست پشت گوشم جیغ کشید. حسابی ترسیده بودم. بابا عصبانی بهش توپید:

- این چه کاریه؟ بگیر بشین دیگه بچه! 

هوتن با چشمای سبز قشنگش که کپی برابر اصل مامان بود و بابای بیچاره هیچ نقش ژنتیکی ای تو تولدش نداشت، غمگین نگام کرد. 

رو به بابا گفتم:

- هوتن منو کم می بینه. دلش می خواد باهاش بازی کنم. این سرتق بازیهاش هم برای جلب توجه منه. 

بابا با سر حرفامو تایید. آغوشم رو باز کردم و اجازه دادم. داداش گلم خودش رو تو آغوشم مخفی کنه. بابا با همه ی استادای من آشنا بود. ناسلامتی یه زمانی خودش دانشجوی همین دانشکده بود. 

مامان چایی رو رو میز گذاشت و خودش نشست. همزمان تلفنش زنگ خورد. از آموزشگاهش زنگ زده بودن. به خانم معینی منشی آموزشگاه سپرد که خودش کارا رو ردیف کنه. چون نمی خواست امروز رو از کنار شوهر و بچه هاش تکون بخوره. مامان هنوز دانش آموز دبیرستان بود. دو سال دیگه دیپلم کار و دانش می گرفت. طراحی لباس می خوند و با کمک بابا یه آموزشگاه خیاطی راه انداخته بود که توش انواع اقسام هنرای مربوط به دوخت لباس مثل دوخت، گلدوزی، سوزن دوزی، سرمه دوزی و... آموزش می داد. اوایل فقط خودش بود اما با پیشرفت کارش و افزایش متقاضی، چند مربی هم آورد که هم کارخودش رو سبک کنه و هم از طرفی آموزشگاه رو گسترش بده. 

اوایل خیلی سختی کشیدیم. هر سه تامون درس می خوندیم و درس بابا سخت تر. هر سال امتحان ارتقا، داشت که نفسش رو می برید. دو سالی هم که واسه طرح تخصصش رفت چابهار، پدرمون در اومد. تازه اون موقع هوتن هم دنیا اومده بود و کار مامان خیلی خیلی سخت شده بود. یه پرستار گرفتیم براش ولی باز در نبود بابا، مامان خیلی مسئولیت ها رو تنهایی به دوش می کشید. اما اونقدری که تو زندگی کم مسئولیت با پدر واقعیم پیر و شد و زجر کشید، اینجا پیر نشد. مادرم با وجود مسئولیتهای متعددی که تو زندگی با بالاچ داشت، به خاطر حس عشقی که بالاچ تو رگاش جاری می کرد، توان این رو پیدا می کرد که کوه رو جا به جا کنه. 

اما بلاخره گذشت. دوره ی امتحان و آزمایش توانایی های ما و همینطور امتحان و عشق و وفاداری اسطوره ای و افسانه ای مامان و بابا گذشت و هر دو با بهترین نمره قبول شدن. 

حالا شده بودیم یه خانواده ی شاد و موفق و آروم و بی حاشیه و من شاید به خاطر مشکلاتی که در گذشته داشتم، علاوه بر آروم بودنم تو خونه، آروم ترین دانشجوی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی زاهدان محسوب می شدم. 

دانشجویی که از بیشتر هم ورودی هاش بزرگتر بود. کسی که بیست و یک سالگی وارد دانشگاه شده بود و تو سن بیست و سه سالگی، دانشجوی سال دوی پزشکی بود. 

هیچ وقت از کوله پشتی خوشم نیومده بود. نمی دونم شاید چون خیلی زود بزرگ شده بودم، نمی تونستم ازش استفاده کنم. کیف کوچیک چرم مشکیم رو برداشتم و مانتو شلوار ساده ی مشکیم رو هم پوشیدم و در حالی که لقمه ی دست ساز مامان رو تو کیفم می چپوندم، راهی حیاط شدم. 

بابا تو ماشین منتظرم بود. بهترین بابای دنیا! مردترین مرد زندگیم. مردی که هیچ کس باورش نمی شد بابامه و من به تعجب اونا فقط یه لبخند می زدم. برملا شدن راز اینکه چرا بالاچ بابام نیست، می تونست منو دوباره با حقیقت تلخ گذشته ی نه چندان خوبم رو به رو کنه. آسه می رفتم، آسه می اومدم که هیچ شاخی باهام درگیر نشه. همیشه سرم تو درس بود و فقط خودم و خدای خودم می دونستیم که چقدر از جنس مرد واهمه دارم. شاید یکی بگه اسمش تنفره! ولی من به جرآت می تونستم بگم متنفر نبودم، بلکه به شدت می ترسیدم. 

دختر دکتر اسدی معروف بودم و چند تایی از استادا منو از بابا خواستگاری کرده بودن. خوبی رشته ی پزشکی اینه که پسر تا بخواد درسش تموم بشه و یه تخصصی بگیره و مثلا بشه استاد، حسابی پیر پسر شده. بابا هم که کمابیش از مشکل من با خبر بود، همونجا فاصله ی سنی رو بهونه کرده بود و ردشون کرده بود. خودمم اونقدر سر به زیر و بچه درس خون بودم که ظاهرا خدا رو شکر هیچ جذابیتی برای کسی نداشتم. 

با صدای گرم بابا به خودم اومدم. ساکتی دخترم؟ 

لبخندی زدم و گفتم:

- فکرم درگیر امتحان علوم پایه ست. پنج ماه بیشتر وقت ندارم. درسته این ترم درسام سبکه و درس آنچنانی براش نگه نداشتم، ولی چون می خوام حتما جزء یک درصد بشم، از الان استرس دارم. 

بابا نگاهی بهم کرد و گفت:

- چرا اینقدر یک درصد شدن برات مهمه؟ 

گفتم:

- من دیر شروع کردم. اینطوری یه کم از تاخیر جبران می شه. فقط همین. 

بابا جلوی دانشگاه نگه داشت و چرخید طرف من و گفت:

- می دونی که هر تصمیمی بگیری، من حمایتت می کنم ولی اینطوری داری خیلی به خودت فشار میاری. پزشکی پروسه ی طولانییه. یکی دوسال تو این پروسه خیلی به چشم نمیاد. نمی گم تلاش نکن. تلاشت رو بکن ولی کاری نکن از لحاظ جسمی و روحی مشکلی برات پیش بیاد. 

لبخند اطمینان بخشی زدم و گفتم:

- چشم. ناامیدتون نمی کنم. 

پیشونیمو بوسید و گفت:

- همیشه بهت افتخار کردم. هم به شجاعتت، هم به درایتت. 

لبخندی به این همه مردونگی سرشار، زدم و از ماشین پیاده شدم. 

با دخترای همکلاسیم رابطه ام خوب بود. ولی نه اونقدری که سر از کارم دربیارن. سر کلاس معارف که به علت عمومی بودن و مشترک بودنش با سایر رشته های گروه، کلی دانشجوی غریبه ی دارو و دندان هم تو کلاس نشسته بودن، ساکت منتظر ورود استاد بودم که خیرگی نگاهی رو رو خودم حس کردم. برگشتن سمت اون سنگینی نگاه همان و یخ بستن خون تو تمام تنم همان. 

پسری قد بلند و سبزه، با صورتی به غایت آشنا زل زده بود به من. صورتی که مجبورم کرد، تو دالانهای تاریک ذهنم دنبال نشونی هایی از این رد نگاه خیره ی آشنا بگردم. 

با دستپاچگی کاملا مشهود، سرم رو به زیر انداختم. ولی خدا می دونست قلبم چطور می زد و چه عرقی از تیره ی پشتم روان بود. 

هیچ وقت فکر نمی کردم از دیدن اون روحانی عمامه به سر اخمو و پیر، اینقدر خوشحال بشم. حضور اون کمی ضربان دیوانه وار قلبم رو آروم کرد. ولی ذهنم بدجور درگیر اون دو جفت چشم مشکی بود. چشمهایی گیرا و با نگاهی پر از حرف. حرفی نشان از...از... آشنایی. 

اصلا نفهمیدم اون ساعت چطور گذشت. منتظر حضور و غیاب بودم. شاید می تونستم با فهمیدن فامیلیش به این جستجوی بی ثمر تو مغزم پایان بدم. 

هامون صداقت...هامون صداقت... هامون... هامون... هامون...

چرا این اسم اینقدر برام آشنا بود. مگه من پسری رو می شناختم؟ من چرا باید این پسر رو بشناسم؟ مطمئن بودم من این آدم رو با این اسم یه جایی دیدم. و بدبختانه مطمئن بودم این آشنایی مربوط به این چند سال اخیر نیست. اگه بود می فهمیدم. متاسفانه شک نداشتم هر چی که هست مربوط به همون گذشته ایه که ده ساله با همه ی توان سعی کردم دفنش کنم وهمین ارتباط با گذشته ی تاریک، منو به شدت می ترسوند. 

چون مثبت بودم و سر هیچ کلاسی غیبت نداشتم، با خیال آسوده از تعداد غیبتهام، کلاسهای بعدی رو بی خیال شدم و خواستم برگردم خونه. من ترسیده بودم. آره اعتراف می کنم ترسیده بودم. از هر کسی که مربوط می شد به اون روستای جهنمی به شدت وحشت داشتم. 

با قدمهای تند ولی نامنظم راه خروج دانشگاه رو پیش گرفتم که صدای مردانه ای فامیلم رو صدا کرد. بی اعتنا به صدا، تند تر قدم برداشتم که اینبار اسمم بود که صدا می شد و همین میخکوبم کرد. وحشت زده به سمتش برگشتم. ضربان قلبم داشت سینه ام رو می درید و دستام عرق کرده بود. 

خودش بود. هامون صداقت. پسری که آشنای روزهای تارکی ام بود. سر به زیر گفتم:

- بله؟ مثلاخواستم عادی باشم. ولی بچه ی سه ساله هم با آن همه سرخ و سفیدی و دستپاچگی که از احوالات من مشهود بود، می فهمید من عادی نیستم. نبودم. من اصلا عادی نبودم. لرزش دستهایی که چند سالی رو برای درمانشون وقت صرف کرده بودم، دوباره با قرار گرفتن تو اولین موقعیت استرسی بر می گذشت و عصبی بودنم رو بد جور به رخ می کشید. 

نفسی تازه کرد و گفت:

- ماشالله چه سرعتی؟ نفسم برید خانم دکتر! 

سر به زیر گفتم:

- امری دارین؟ 

- گفت:

- بی مقدمه می گم. تو هورنازی نه؟ 

با ترس گفتم:

- اسمم هورنازه ولی نمی دونم شما دنبال کدوم هورناز می گردین. من شما رو نمی شناسم. 

لبخندی نشست رو صورت مردونه اش و گفت:

- خودتی. من مطمئنم. من همبازی دوران بچگیم رو فراموش نمی کنم. اسم مادرت گلبهاره نه؟ 

خدایا چرا هوا کم بود؟ چرا نفسم تنگ بود. چرا همه جا تاریک بود. چرا دستام یخ بود. چرا پاهام شل شد؟ 

تلو تلو خوران خودم رو به نیمکتی رسوندم و نشستم. خدا رو شکر که نقش برزمین نشدم. 

نگران کنارم نشست و گفت:

- خوبی؟ چرا یهو حالت بد شد؟ 

شناخته بودم. من بدذات ترین و شرور ترین و تخس ترین بچه ی کوچه ی های کثیف روستا رو شناخته بودم. پسر کوچیک کدخدا. همونی که بالاچ نجاتش داده بود. پسری که بعد از شهید شدن برادر بزرگترش، تنها اولاد ذکور کدخدا به حساب می اومد و حسابی عزیز کرده بود. پسری که بارها آبشار مشکی موهامو جوری کشیده بود که نفسم بریده بود. پسری که بارها وصله های زانوی شلوارم رو به رخم کشیده بود و مسخره ام کرده بود. پسری که سه سال ازم بزرگتر بود. حالا بعد از ده سال، یکی از کابوسهای کودکیم اینطور متشخص و باوقار جلوم نشسته بود و ادعا داشت نگرانم شده. 

کمی خودم رو جمع و جور کردم و گفتم:

- شما اینجا چیکار می کنید؟ 

لبخندی زد و گفت:

- پس زبون داری! من فکر کردم شهر نشینی حسابی رو تکلمت اثر کرده. 

- سال سه دندانم. انتقالیم! مشهد بودم. دیگه نتونستم طاقت بیارم. کلی دوندگی کردم تا انتقالیم جور شد. تو چی؟ 

عزمم رو جزم کردم که بلند شدم و موفق شدم. بلند شدم و گفتم:

- من مطمئنم، تو اون خراب شده حسابی حرف من مامان پیچیده بود. یه تُک پا بری اونجا همه ی داستان من دستت میاد. مکثی کردم و عصبی ادامه دادم:

- فقط خواهشنا این جریان همبازی کودکی رو بذارین تو همون کودکی باقی بمونه. من آدم بی حاشیه ایم. می خوامم همینطور باقی بمونم. لطفا به این خواسته ام احترام بذارید. 

مسیر خروجی رو پیش گرفتم و سعی کردم به دور از فشار عصبی ای که بهم منتقل شده، محکم قدم بردارم. بیرون دانشگاه، برای اولین تاکسی دست بلند کردم ودربست گرفتم برم خونه. دلم آرامش خونه رو می خواست. من از حضور مردی از گذشته تو زمان حال بدجور شوکه و ترسیده بودم. شاید اگه زن بود اینقدر حالم بد نمی شد. یه مرد، اونم از اون روستا، فاجعه بود. فاجعه! 

خسته از کشمکش درونی، کلید انداختم و وارد خونه شدم. می دونستم الان هیشکی خونه نیست. مامان آموزشگاه بود و هوتن مدرسه. سه سال پیش، بابا واسه مامان یه ماشین خریده بود که کار بردن و آوردن هوتن به مدرسه و خونه رو خودش عهده دار بشه. هوتن رو سرویس از مدرسه می برد آموزشگاه مامان و دو ساعت بعد، از اونجا با هم می اومدن خونه. هنوز تا اومدن اونا، سه ساعت وقت بود. برای خالی کردن خودم از این همه حس بد و آزار دهنده، یه دوش سرپایی گرفتم. موقع خشک کردن موهام، که توی موهام دست می کشیدم، یادِ آزارای هامون افتادم. انگار که دیدن این مرد، منو بیشتر به اون روستای لعنتی پیوند می داد. ده سال بود داشتم تلاش می کردم کابوس آدینگ رو از ذهنم دور کنم. حالا می فهمیدم که همه چی بیهوده بوده و وقتی تو موقعیتش قرار بگیرم، بازم ناتوانم. 

بعد از اون جریانات، بابا خونه رو عوض کرد. نه برای اینکه پیدامون نکنن، چون پیدا کردن دکتری با اسم و رسم بابا تو زاهدان چندان سخت نبود. برای این عوض کرد که آخرین خاطره ای رو که از خلج داشتم از ذهنم پاک بشه. حس می کردم با این جابه جایی، ازشون دور تر شدم. حالا با وجود این پسر که پل ارتباطی بین ما و اون روستا بود، اونا به راحتی به محل تحصیل من دسترسی داشتن. از ادینگ، پدرش و همه ی مردای متعصب اون روستا وحشت داشتم. از خلجی که از پدری، حتی لایق اسمش هم نبود، فقط اینو می دونستم که هنوز زندانه. بابای آدینگ هم همینطور. بارها روز آزادی اونا رو با مرگ خودم تو کابوسام، همزمان دیده بودم. حس می کردم کابوسام دارن جون می گیرن. دارن زنده می شن. دوباره یادم افتاده بود چقدر از اونا می ترسم. 

دلم آغوش بابا رو می خواست که بهش پناه ببرم. درست مثل شبهایی که کابوس تجاوزهای مکرر آدینگ مثل خوره به جانم می افتاد و ضبحه های تنهایی من، فقط تو آغوش این مرد خاموش می شد. کاش بالاچ، تنها قهرمان زندگی من، زودتر بر می گشت خونه. 

ساعت حدود سه بود که مامان و هوتن برگشتن. می دونستم با دیدن کفشام و فهمیدن اینکه من خونه هستم، چقدر نگران می شه واسه همین قبل از اینکه دیوونه وار به اتاقم سرازیر بشه، ماسک بی دردی به صورتم زدم و رفتم پایین. تا منو دید نگران پرسید:

- چی شده هورناز؟ چرا خونه ای؟ 

با عادی ترین لحن ممکن گفتم:

- استاد نیومده بود کلاسا ی صبح کنسل شد. حوصله ی ولگردی الکی نداشتم. کلاسای بعد از ظهر هم خودم تعطیل کردم و برگشتم. 

نگاه مشکوکی به این همه ناپرهیزی من در مورد کنسلی کلاسای بعد از ظهرم کرد و با همون نگاه و لحن و مشکوک گفت:

- الان ناهار رو گرم می کنم. 

هوتن با همون لباسای مدرسه کنارم جلوی تلوزیون جا گرفت و گفت:

- چرا کلاسای ما هیچ وقت تعطیل نمی شه هورناز؟ خسته شدم بس که درس خوندم. 

لپش رو کشیدم و گفتم:

- تنبل خان جوری می نالی انگار سی ساله درس خوندی. هنوز کلاس دومی آقا. کلی راه نرفته داری. حالام به جای گله و شکایت، بهتره لباساتو عوض کنی و دستاتو بشوری که ناهار بخوریم. 

تا اومدن بابا دل توی دلم نبود. درسته عاشق مامان بودم، اما یادم نمیاد دقیقا از کی، درد و دلام فقط برای بابا بود. در ضمن تو این مورد خاص، نمی خواستم مادرم با شنیدن اسم اون روستای لعنتی دوباره عصبی و ناراحت بشه. 

تا شام بخوریم و من، بابا رو تو اتاق مطالعه اش تنها گیر بیارم و بتونم باهاش حرف بزنم، کاملا کلافه بودم. وقتی تو اتاق بابا پرسید که چرا کلافه ام؟ 

- بی مقدمه گفتم:

- پسر کدخدای روستا، همونی که نجاتش داده بودی، باهام همکلاسه بابا. 

خودکارش رو با طمانینه رو میز گذاشت و عینکش رو با همون آرامش در آورد و گفت:

- خوب؟ 

یعنی کم مونده بود از تعجب شاخ در بیارم. انگار که می دونست. انگار... انگار... 

با آرامش دوباره گفت:

- این موضوع ایرادی داره؟ 

آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

- نداره؟ اون مال اون روستاست... اون...اون پسر کدخداست...خونه ی اون... خونه ی اون دیوار به دیوار خونه ی... 

بابا لیوانی آب گذاشت جلوم و گفت:

- بخور! 

گفتم:

- شما می دونستین. نه؟ 

آروم گفت:

- اینکه انتقالی گرفته و اومده رو می دونستم چون خودت می دونی که عضو کمیته نقل و انتقال دانشکده هستم و لی اینکه دقیقا با تو همکلاس بشه رو نه نمی دونستم. 

مردد گفتم:

- من فکر می کردم حداقل از لحاظ قیافه و همینطور موقعیت اجتماعی تا حدی تغییر کردم که کسی از اون روستا به این راحتی ها منو به خاطر نیاره. ولی اون زود منو شناخت. در حالی که من، گیج ِ گیج بودم. 

حس کردم بابا لبخند دستپاچه ای زد و گفت:

- باهوش بوده که دندان قبول شده دیگه. 

گفتم:

حضورش آزار دهندس. 

آروم گفت:

می دونم چی می خوای بگی. اون پسر کدخدای روستاییه که یه زمانی توش زندگی می کردی و خاطرات خوبی نداری. اون همسایه ی کسیه که یه زمانی آزارت داده. خوب که چی؟ 

مگه همه ی اینا مربوط به گذشته نیست؟ مگه نه اینکه تو الان یه دانشجوی پزشکی هستی و بابایی مثل من داری که نمی ذاره احدی بهت چپ نیگا کنه؟ 

نالیدم:

- ولی این آدم مربوط به گذشته نیست. مربوط به حاله. من هر هفته سر کلاس معارف باید باهاش همکلاس باشم. شایدم چند تا عمومی دیگه رو با هم باشیم. نمی دونم. حضورش آزارم می ده! . صداش، نگاش، منو یاد خاطرات بدی می ندازه. در ضمن من می ترسم بره بگه با من همکلاسه و یه ایل آدم راه بیفتن بیان اینجا تا دو تا زن ناپاک و نافرمون رو اصلاح کنن. من... من می ترسم. 

بابا از پشت میزش بلند شد. نا خود آگا منم بلند شدم. میزش رو دور زد و اومد کنارم. دستاشو دورم حلقه کرد و دریای آرامش وجودش رو به سلول به سلولم تزریق کرد و زمزمه وار گفت:

- هیچ ایلی بعد از ده سال واسه پاک کردن گناه شما، زن و بچه ی خودش رو رها نمی کنه بیاد اینجا دنبال تو و گلبهار. هیچ جای ترسی وجود نداره. رو به رو شو با چیزهای که آزارت می ده. قوی باش. نشون بده هورنازی که اونا یه ماهه کشته بودنش، ببین الان چی شده. سرت رو با افتخار بگیر بالا. من پشتتم. مادرت پشتته. حتی اون جغله ی بیش فعال هم پشتته. هورناز داری بزرگ می شی. اصلا همین الان هم بزرگ شدی. شاید الان نه، ولی چند سال دیگه، باید حضور یه مرد غیر از من و اون فسقله رو کنارت داشته باشی. آماده باش برای روزی که دلت بلرزه برای یه مرد ولی جسمت یاری نکنه. 

بابا منو از خودش جدا کرد و خیره شد تو چشمای اشکیم و گفت:

- دختری که تو اون شلاق بی رحمانه ی زمانه دووم آورد و اینطوری شکوفا شد، با حضور یه غریبه ی بی آزار نباید بترسه. اصلا شاید طرحت رو هم انداختیم تو همون درمانگاهی که روزی درِ رحمتی بوده برات. باید طاقت اونجاها رو داشته باشی دخترم. 

اشکم رو با پشت دستم پاک کردم. می دونستم حداقل واسه چند ماه شارژ شدم و می تونم بدون ترس زندگی کنم. کار بابا همیشه همین بود. وقتی هایی که کم می آوردم تا چند وقتی اینطوری کارم رو راه می نداخت. 

تازه به خودم اومده بود که صدای پر عشوه ی مامان که با لحن خاصی بابا رو صدا می کرد، توجه هردوی ما رو به در بسته ی اتاق جلب کرد. ظاهرا بابا هم متوجه عادی نبودن لحن مامان شد. چون دستپاچه سمت در رفت و همزمان با بازکردن در گفت:

- با دخترم خلوت کردیم شما حسودیت شد خانم؟ 

فهمیدم به مامان تقلب رسوند. چون مامان با لحن دستپاچه ای گفت:

- من برم ببینم هوتن خوابه؟ 

در کامل باز نبود ولی از لباس خواب گلبهی ای که گوشه ایش رو از لای در نیمه باز که بابا با همه ی هیکلش جلوش وایساده بود، می شد فهمید بابا با این سرعت عملش جلوی چه سوتی ای رو گرفته. 

با رفتن مامان، سریع از بابا، بابت دلگرمیش تشکر کردم و سعی کردم با خلوت کردن خونه، مزاحم لحظه ی ناب و خواستنیشون نباشم. 

با اینکه هنوز هم اون ته مه های قلبم استرس داشتم، سعی می کردم خودم رو آروم نشون بدم. نگاه ریز بینانه ی بابا، سر میز صبحانه کاملا منو زیر نظر داشت و من تلاش می کردم نشون بدم بهترم. البته بهتر بودم. بهتر از حالی که دیروز داشتم، ولی نه اونقدر که بابا خیالش راحت بشه. 

کلاس من ساعت ده صبح بود و بابا زودتر باید می رفت. خوشحال بودم که باهاش نمی رم. چون تو ماشین می تونست به راحتی به احساس اون ته مه های قلبم دست پیدا کنه و به خاطر ضعفم، سرزنشم کنه. 

یه ربع به ده بود که خودم رو رسوندم دانشگاه. بی توجه وسر به هوا، تند قدم بر می داشتم که سکندری خوردم و نزدیک بود کله پا بشم. خودم رو که جمع و جور کردم، یه نگاه زیر زیرکی به ملت انداخت ببینم کی متوجه این حرکت آکروبا تیکم شده که از بخت بدم، هامون صداقت درست رو به روی من بود و با یه نیشخند مسخره از همون مسخره هاش که تو بچگی دائم گوشه ی لبش بود و شرارتش رو بیشتر به رخ می کشید، منو نگاه می کنه. 

عین بچه ها با حرص رومو برگردونم و به راهم ادامه دادم. از جلوش که رد می شدم، آروم گفت:

- سلام خانم عصبانی و عجول. 

با غیظ برگشتم طرفش و گفتم:

- هنوز تو ده کوره ی شما وایمیستن کنار کاریز و تیکه می ندازن به دخترای مردم؟ انگار هنوز از سرت نیافتاده آقــای دکتر! 

هاج و واج به حالت تهاجمی من نگاه می کرد. بلاخره لب از لب باز کرد و گفت:

- من که چیزی نگفتم! چرا داغ می کنی الکی؟ 

یه قدم بهش نزدیک شدم و در حالی که طبق قراری که دیشب با خودم گذاشته بود که از اول در مورد این پسر از موضع قدرت وارد بشم که نفهمه چقدر در برابرش احساس ضعف می کنم، انگشت اشاره ام رو جلو بردم و گفتم:

- ببین آقای صداقت، خوب می دونی چقدر از تو و بقیه ی اهالی اون روستای لعنتی بدم میاد. نمی خوام برام همشهری بازی دربیاری. من نمی خوام باهات حتی سلام و علیک کنم. و چون مربوط به اون روستایی، حتی یه همکلاس معمولی هم به حساب نمیای. پس... پس دیگه دور و بر من نباش. 

قبل از اینکه فرصت بدم دهن گشادش رو باز کنه با همون عجله به طرف ساختمان دانشکده راه افتادم. قلبم به شدت می زد و دستام به وضوح می لرزید اما عجیب احساس آرامش می کردم. احساس قدرت. احساس جدی بودم. خودم از خودم خوشم اومده بود و این موضوع جریان خنکی رو تو همه ی وجودم به حرکت درآورده بود که همه ی التهاب چند لحظه پیشم رو فرو می نشوند. با آرامش سر کلاس نشستم. خوشبختانه کلاس مشترک من و اون عامل عذاب، فقط، همون معارف بود. 

بعد از برخورد اون روزم، تا هفته ی بعدش سر کلاس معارف، دیگه باهاش اصلا رو به رو نشده بودم. اما همین که تو دومین کلاس مشترکمون، اومد درست پشت سرم نشست، دوباره حالم بد شد و فقط حرص می خوردم. منی که از وقتی که دختر بالاچ شده بودم، هیچ مردی توجهم رو جلب نکرده بود و نه به عنوان آدم خوب و نه به عنوان آدم بد، تاثیری رو من نذاشته بود، الان یه هفته بود این پسر رو کرده بودم ملکه ی عذاب خودم. هر حرکتش رو غیر عادی و عاملی جهت ضربه به خودم تلقی می کردم و حرص می خوردم. 

هنوز خودم رو پیدا نکرده بودم که خودش رو کشید جلو و زمزمه کرد:

- سلام عرض شد خانم اسدی. 

هم حرص می خوردم و هم ترسیده بودم. این حرکت یعنی من کارم با تو تموم نشده. یعنی خوشم میاد اذیتت کنم. یعنی اون هارت و پورت هفته ی پیشت بی اثره. یعنی به آدینگ می گم که تو اینجایی. یعنی همه رو می ریزم اینجا. یعنی نمی ذارم تو یه لا قبای فقیر، دکتر بشی. یعنی... یعنی... و اشک بود که می جوشید. ترس بود که مستولی شده بود و غم بود که دل بهم می زد. همه ی ترسهای واقعی و واهی من از رو به رو شدن با هر فردی از اون روستا، دوباره درست مثل همه ی این ده سال هجوم آورد به قلبم. سرم تیر می کشید و آب دهنم خشک بود. به جاش اشک بود که سرازیر می شد. من ضعیف بودم. من در برابر اون ترسها ضعیفِ ضعیف بودم. حرفها و نصیحت های بابا هم تا وقتی همه چی خوب بود روم کارگر می افتاد. تو مرحله ی بحران می شدم همون دختر بچه ی سیزده ساله ای که از درد به خودش می پیچید و تمکین رو تمرین می کرد. 

آیدا همکلاسی آذریم که درست از اون سر دنیا برای دکتر شدن کوبیده بود اومده اینجا، از در کلاس وارد شد و قبل از اینکه من به خودم بجنبم، رد اشک رو تو صورتم دید و با تن صدایی که مطمئنا تا شعاع یه متریمون همه شنیدن، گفت:

- سلام؛ گریه کردی؟ چی شده هورناز؟ 

همین جرقه کافی بود که کیفم رو چنگ بزنم و بی توجه به نگاه میشی و هاج و واج سفید ترین دختری که تا به حال دیده بودم، از کلاس بزنم بیرون. 

رفتم دستشویی و صورتم رو آب زدم. بهتر بودم ولی خوب نه. 

چرا من خوب نمی شم. چرا این کابوس تموم نمی شه؟ کاش آدینگ می اومد و منو با همون قمه ای که از اتاقش آویزون کرده بود دو شقه می کرد و خلاص. اینطوری که هربار من بیشتر زجر می کشم. می دونم این پسر ربطی به اون نداره. می دونم من بالاچ رو دارم. می دونم الان دختر بالاچم و مملکت اینطور بی قانون نیست که اون بتونه به راحتی اذیتم بکنه ولی دست خودم نیست. هر چیزی که منو به اون روستای لعنتی، به اون خونه ی درد و اون اتاق کذایی مربوط کنه برام وحشت آوره. من هر ماه با شروع درد ماهیانه ام همون کابوسها رو می بینم. من هر ماه از زور فشار، باید سرم بزنم. من هر ماه یادم می افته چطور بی رحمانه زن شدم. من از همه ی مردا می ترسم. اونقدر جرآت ندارم متنفر بشم، فقط می ترسم. من هنوز هم بعضی شبا سنگینی بدن بزرگ و قدرتمند آدینگ رو، رو دنده های ضعیفم حس می کنم. من هنوزم نمی تونم رو خودم پتو بکشم، چون سنگینه. من هیچ وقت در اتاقم رو نمی بندم. چون می ترسم قفل بشه. می ترسم تو اتاق با آدینگ گیر بیفتم. 

اشک می ریختم و بدبختی هایی که شاید هیچ ربطی به هامون نداشتن رو دوباره دوباره و هزار باره و دیوونه وار نشخوار می کردم و خودم رو آزار می دادم که در دستشویی باز شد و آیدا رنگ پریده و عصبی اومد تو و تا منو دید داد زد:

- دیوونه ی زنجیری! هیچ معلومه کجایی؟ کل دانشگاه رو دنبالت گشتم. چته اول صبحی؟ 

دوباره مشتی اب به صورتم زدم و گفتم:

- حالم خوب نیست. پریودم. 

نگران گفت:

- بازم اونطوری شدی؟ سرم رو تکون دادم که اومد زیر بغلم رو گرفت و گفت:

- کمکت کنم ماشین بگیری بری خونه؟ 

گفتم:

- نه نمی خوام. می رم تو محوطه می شینم. یه کم هوا بخوره تو سرم بهتر می شم. هفته ی پیش کلاسای بعد از معارف رو کنسل کردم. الان نمی شه دیگه. تو برو الان استاد میاد. معارف رو نمیام ولی بقیه رو میام کلاس. تو برو 

آیدا نگاه مرددی بهم کرد و گفت:

- مطمئنی؟ 

گفتم:

- آره بابا. دیگه عادت دارم. 

آیدا با تردید خداحافظی کرد و دم در گفت:

- حالت بد شد اس بده بیام بیرون باشه؟ 

- با سر باشه ای گفتم و رفتم تو حیاط. 

رو یه نیمکت تو سایه نشستم. پنج دقیقه از نشستم نگذشته بود که صدایی از پشت سرم گفت:

- من معذرت می خوام! 

با وحشت برگشتم عقب. نگاهی به اطراف کرد و وقتی از نبود بچه های حراست مطمئن شد نشست رو نیمکت و گفت:

- اگه به خاطر سلام علیک من اونقدر ناراحت شد ی که گریه کردی، من معذرت می خوام. می دونم چقدر از اونجا بدت میاد و...و می دونم چی باعث این حس بده شده. ولی قبول کن داری بی انصافی می کنی. من هیچ صنمی با اون عوضی ندارم. 

سرم به شدت درد می کرد و حال صحبت کردن نداشتم. هیچی جوابش رو ندادم و اون دوباره ادامه داد:

- پدرت به گردن من خیلی حق داره! 

منظورش نفهمیدم. بالاچ رو می گفت یا خلج؟ البته خلجی رو که من می شناسم، به گردن هیشکی حق نداره. تو تردید دست و پا می زدم که گفت:

- دکتر اسدی جون منو نجات داده و من تا آخر عمر یه جون بهش بدهکارم. مطمئن باش من چیزی در مورد تو دکتر اسدی به اون نمی گم. به هیشکی نمی گم. هفته ای یه بار می رم به خانواده سر می زنم و زود برمی گردم خوابگاه. مشهد که بودم اوضاع روحیم خوب نبود. شاید شیطون به نظر برسم ولی عاطفیم. دلم تنگ می شد و چون راحت نمی تونستم بیام اینجا کلی اذیت می شدم. بلاخره تونستم انتقالی بگیرم. ولی درسام جوری نیست که تلپ شم خونه. پنج شنبه شب میرم و جمعه شب برمی گردم. بیرون هم نمی رم. جایی واسه گشتن تو اون روستا نیست. می رم خانواده ام رو ببینم. نه هیچ عوضی ِ بی غیرتی رو. 

به طرفش برگشتم و نگاهش کردم. 

لبخندی زد و گفت:

- می دونم خاطرات چندان خوشایندی هم از من نداری. ولی قبول کن بچه بودم و الان خیلی با اون موقع فرق دارم. علت این که الان اینجام اینه که دختر دکتر اسدی که خیلی بهش ارادت دارم ازم دلگیر نباشه. یا اینکه ازم به خاطر همسایه بودن با اون نامرد نترسه. 

گفتم:

- دوست ندارم باهات حرف بزنم. از مردم اون روستا خوشم نمیاد. 

نفسی بیرون داد و گفت:

- خوب این رک بودن خیلی خوبه. ولی خوب در حد سلام علیک که مجازم به هم ولایتیم نزدیک بشم؟ 

چاره ای نبود. گفتم:

- در حد یه همکلاسی خاموش و فقط سلام علیک. حق بیشتر از این رو نداری. من خوشم نمیاد. 

لبخندی زد و بلند شد و گفت:

- باشه. همینم غنیمته. جلوتر اومد و خیره شد تو چشمام و گفت:

- می دونستی خیلی فرق کردی؟ کلی عوض شدی؟ خانم شدی؟ 

بی مقدمه گفتم:

- پس از کجا شناخیتم؟ 

مثل کسایی که مچشون گرفته باشن، دستپاچه نگام کرد و گفت:

- چون خیلی باهوشم. 

چرا حس کردم عین جمله ی بالاچ بود؟ 

دو انگشت دست راستش رو کنارش شقیقه اش آورد و با حالت نظلامی گفت:

- فعلا هم ولایتی! 

فکرم درگیر بود. بدجور هم در گیر بود. این پسر یکدفعه از کجا پیداش شد؟ 

***

یک ماه از آغاز ترم و همینطور آشنایی من و هامون می گذشت وهمه چی آروم بود. به شدت مشغول مرور درسام واسه امتحان علوم پایه بودم و چون تعداد درسایی که برای این ترم نگه داشته بودم کم بود، کمتر تو دانشگاه رفت و آمد می کردم. از اواخر ترم قبل، متوجه زمزمه هایی از جانب دخترا شده بود که می گفتن یکی پسرای ترم بالایی که دوره ی انترنی رو می گذروند، ظاهرا تو خوابگاه عنوان کرده که از من خوشش میاد اما به خاطر جذبه ی بابام و شگ اخلاقی خودم، نمی تونه پا پیش بذاره. اونقدر این مسائل برام دور و غیر و ممکن به نظر می رسید که حتی نخواستم بشناسم این بابا کیه. آشنایی با یه پسر، بهترین سرانجامش ازدواج بود و این برای من زخم خورده یعنی فاجعه. همین بهتر که دور از حاشیه باشم. چند باری آیدا خواست سر صحبت رو باز کنه و نشونم بده پسره کیه ولی نگاه برزخی من، جلوش رو گرفت. 

اول هفته بود و من ساعت هشت صبح کلاس داشتم. بابا منو رسوند دانشگاه و رفت بیمارستان. تو راهرو بودم که صدای دعوا شنیدم. هر چی به کلاس 103 نزدیکتر می شدم. صدای دعوا هم شدید تر می شد. وارد کلاس که شدم، دیدم هامون با یه پسر حسابی دست به یقه شده. پسره به نظرم آشنا بود ولی مطمئنا همکلاس نبودیم. چند تا پسر هم سعی داشتن اونا رو از هم سوا کنن. 

رنگ پریده و ترسان تو همون آستانه ی در موندم. چند تا دختر هم که تو کلاس بودن، آروم از بغل پسرا رد شدن و اومدن کنار من. شمیم دختر بازیگوش و ریز نقش کلاس گفت:

- چه شیر تو شیری شد. تو فهمیدی چرا بهم پریدن عسل؟ 

عسل که محو تماشای صحن اکشن دعوا بود گفت:

- نه! داداش بزرگ مهدوی که انترنه اومد تو کلاس پیش برادر کوچیکش و داشت باهاش حرف می زد که اون پسره دندان که تو معارف باهاش همکلاسیم، بی هوا اومد تو و یکی خوابند بغل گوشش و کش وا کش شروع شد. 

با صدای یاالله مدیر حراست که پشت سرمون وایساده بود، ببخشید گویان کنار رفتیم و اجازه دادیم وارد کلاس بشه. 

با ورود مدیر حراست، دستها از یقه های جر خورده ی دو پسر پایین اومد و هر دو دنبال مدیر راه افتادن سمت دفتر حراست. 

موقع خروج هامون پا کند کرد و آروم گفت:

- سلام هم ولایتی! 

چه دل خجسته ای داشت این بابا. داشتن می ردنش پخ پِخِش کنن، آقا چاق سلامتی می کرد. 

چون این موضوع به قول هامون به هم ولایتیمون مربوط بود، یه کم کنجکاو بودم جریان چیه. البته اون از همون بچگی شر بود و مطمئنا دندانپزشکی خوندن هم نتونسته بود آرومش کنه. ولی اینجور دعوای کوچه بازاری اونم تو دانشکده ی پزشکی لابد علت خیلی مهمی داشته و همین تحریکم می کرد کنجکاوی نشون بدم. پرسیدن علت این دعوا اونم دوبار از طرف آدم ساکتی مثل من، باعث شد آیدا با ابروهای بالارفته و چهره ی شیطون بگه:

- نه خوشم اومد داری راه می افتی. داشتم مطمئن می شدم ژن فضولی نداری. هیچ می دونی مهدوی کیه؟ 

شونه ای بالا انداختم و گفتم:

- من پسر می شناسم اینجا؟ 

خندید و گفت:

- اینو راست گفتی. درخت بید مجنون وسط محوطه بیشتر از تو در مورد این جنس ذکور کنجکاوی نشون می ده. همینه که تعجب کردم. این مهدوی، همونیه که خاطرت رو می خواد و بچه ها آمارش رو درآوردن. این بابا صداقت هم معرف حضورت هست. حالا با توجه به شایعه ی خاطر خواهی تو از طرف دکتر مهدوی بزرگ، می شه اینطور نتیجه گرفت که این صداقت هم بـــله! 

اخمی حواله ی لحن شیطونش کردم و گفتم:

- خداییش غیر از این برنامه ها هدف دیگه ای هم داری تو زندگی؟ 

خندید و گفت:

اولویت بعدیم دکتر شدنه اگه خدا قبول کنه. 

می دونست خیلی کم حرفم واسه همین گفت:

- تو نمی خوای این شایعه ی جدید رو تایید یا تکذیب کنی؟ 

نفسم رو با صدا بیرون دادم و گفتم:

- یه نیگا به من بکن! به نظرت تیپم می خوره به این حرفا؟ مردم حرف مفت زیاد می زنن. من اهمیت نمی دم. هیچ کدوم از این بنده ی خدا ها هم تا حالا پا کج نذاشتن. همش شایعه ست. 

لبخندی زد و گفت:

- الله و اعلم! 

وقتی رسیدم خونه، یه جفت کفش مردونه ی غریبه جلوی پادری، توجهم رو جلب کرد. سابقه نداشت ما مهمون داشته باشیم. فقط خودمون بودیم و خودمون. 

با تعجب، تردید و کنجکاوی وارد خونه شدم. از دیدن مهمونمون وا رفتم. این اینجا چیکار می کرد؟ پسره ی پررو! 

با ورود من به پذیرایی، جلوی پای من بلند شد و گفت:

- سلام خانم دکتر! خسته نباشین! 

اوه اوه چه لفظ قلم! جلوی بابام هم جرات داری بگو هم ولایتی دیگه. با حرکت اون، بابا و مامان هم متوجه من شدن. سلام کردم اما خشک و رسمی. 

مامان گفت:

- بیا بشین برات چایی بیارم. 

گفتم:

- مرسی! تو بوفه خوردم. خیلی خستم. اگه اجازه بدین برم تو اتاقم! 

بابا گفت:

- حالا بیا بشین یه کم اینجا خستگی در کن بعد. 

ناچارا رفتم و کنار بابا جاگیر شدم. 

بابا دست دور کمرم انداخت و منو بیشتر به خودش نزدیک کرد و گفت:

- شنیدم با هامون هم کلاسی هستی! 

این یعنی نمی خوام هامون بدونه تو در موردش باهام حرف زدی. 

بله ای گفتم و دوباره سکوت کردم. هم خیلی خیلی کنجکاو بودم و هم یه جورایی معذب. دلم نمی خواست پاش به خونمون باز بشه. 

مامان چایی آورد و نشست و رو به من گفت:

- می دونی امروز تو دانشکده چی شده؟ 

ابروهامو دادم بالا و گفتم:

- شما از وقایع دانشکده ی ما باخبرین؟ 

اشاره ای به هامون کرد و گفت:

- هامون می گفت، خاطر خواه داری! 

چه زود هم با این هم ولایتی ما صمیمی شده بود که هامون صداش می کرد. با تعجب و یه کمی عصبانیت زل زدم به چهره ی بی تفاوت هامون و گفتم:

- من؟ فکر نمی کنم! اینا همش شایعه ست! پشت سر همه ی دخترای دانشکده هم این چیزا رو می گن. منم مستثنی نیستم. 

هامون گفت:

- اونی که من دیدم، خیلی بیشتر از یه شایعه دلش پیش شما گیر کرده بودا. 

کم کم داشتم به نقطه ی جوش می رسیدم. غریدم:

- گیرم اینطور باشه. که چی؟ 

دستاشو به علامت تسلیم بالا بد و گفت:

- عصبانی هستیا هم ولایتی! هیچی مبارکه. 

گفتم:

- بابــا! این همشهریتون چی می گه؟ 

بابا منو بیشتر به خودش چسبوند و گفت:

- هامون شوخی می کنه دخترم. امروز اون گیس و گیس کشی تو کلاستون که با دخالت حراست ختم به خیر شد، به خاطر همین خاطر خواه جنابعالی بود. من واسطه شدم که حراست چیزی تو پرونده ی این دو تا پزشک خوش آتیهِ عصبانی ننویسه. 

هنوز هضم نکرده بودم چی شده که هامون گفت:

- از بچه های خوابگاه شنیده بودم خاطرتون رو می خواد. خوب این ممکنه برای هر کسی پیش بیاد. واسه همین بی خیال بودم. اما امروز از یه منبع موثق شنیدم. بیشترین علت این علاقه برمی گرده به سمت دکتر اسدی تو بیمارستان و همینطور هیات علمی بودنشون. رگ دهاتیم قلمبه شد و بهم برخورد. خواستم بشینه سرجاش. 

عصبانی گفتم:

- کی ازتون خواسته بود این کارو بکنین؟ مگه بابا خودش نمی تونست؟ الان دیگه تو اون دانشکده آبرو واسه من باقی نمی مونه. خدای من، خدای من، بچه ها رو بگو که دیگه از دستشون در امان نیستم. 

بابا دستش رو گذاشت رو دستم و گفت:

- آروم باش بابا! چیزی نشده که! هامون هم خواست در حقت برادری کرده باشه. 

کنترل رفتارم سخت شده بود. قبل از اینکه دهن باز کنم و به خاطر گناه های کرده و نکرده اش، بگیرمش به باد فحش، بلند شدم و موقع بالا رفتن از پله ها گفتم:

- من خودم هم بابا دارم و هم برادر دکتر صداقت! و رفتم بالا. 

حضور این پسر، سکون و آرامش من رو بدجور به هم ریخته بود. بدتر از اون رفتار عادی پدر و مادرم بود. یعنی مشکل از من بود؟ یعنی من بیش از حد سخت می گرفتم؟ یا اونا بی خیال شده بودن؟ 

تا شب از اتاقم بیرون نیومدم. مشغول درس خوندن بودم. اما مگه می تونستم تمرکز کنم؟ سر و کله ی این مزاحم پر رو درست تو بدترین مقطع، پیدا شده بود که من بیشتر از هر زمان دیگه ای به آرامش و تمرکز نیاز داشتم. 

صدای تقه ای که به در خورد منو از افکارم بیرون کشید. مامان بود. مامان خوشگلم که از وقتی با بابا ازدواج کرده بود و بعد هوتن رو حامله شده بود، یه مقدار آب زیر پوستش رفته بود و خیلی خیلی جوانتر از موقعی به نظر می رسید که زن خلج بود. و ای کاش من به جای شبیه بودن به پدر واقعیم، یه کم از مامان، زیبایی به ارث می بردم. نه اینکه ناشکر باشما، ولی مامان خداییش یه چیز دیگه بود. 

اومد کنارم نشست و گفت:

- هنوز ناراحتی؟ 

خودم رو زدم به اون راه و گفتم:

- نه! برای چی ناراحت باشم؟ 

لبخندی زد و گفت:

- هامون پسر خوبیه! 

دست از کتابام کشیدم و کامل برگشتم طرفش و گفتم:

- منظور؟ 

جدی شد و گفت:

- باور کن هیچی! یعنی می گم از کاراش تعبیر بد نکن. خواسته غیرتی بازی در بیاره دیگه. جوونه خوب! 

جدی به صورت مامان نگاه کردم و گفتم:

- من غیرتی بازی هیشکی رو نمی خوام. مامان تو دیگه چرا؟ تو که می دونی حس و حالم در مورد مردا چیه؟ تو که پا به پای زجر کشیدنام بودی. تو که می دونی نمی تونم کنارم تحملشون کنم. من نمی خوام کسی برای من یقه جر بده. من نمی خوام تو دانشکده ابهتی که برای خودم درست کردم که کسی جرات نزدیک شدن بهم رو نداشته باشه، با این فردین بازی ها خدشه دار بشه و فردا نتونم دور و بری هامو جمع کنم. من با هیچ کس هیچ وقت صمیمی نشدم که کسی بخواد سرک بکشه تو زندگیم و برای مردم رو کنه چی سرم اومده. کارای این پسر داره دوستام رو تحریک می کنه که ازم بیشتر از کوپنشون سوال کنن و این عصبیم می کنه. من الان باید بیشترین تمرکزم، رو امتحان علوم پایه باشه ولی به جای اون هر روز به نوعی با این بابا یه برنامه ی جدید دارم. حداقل از شما و بابا انتظار داشتم باهاش برخورد محکمتری داشته باشین که حدش رو بدونه. نه اینکه مهمون دعوتش کنید. 

مامان دستای سردم رو گرفت تو دستاش و گفت:

- من از همه ی اینا خبر داریم عزیزم. ولی تا کی؟ تا کی می تونی فرار کنی؟ باید وایسی و بجنگی. تو بلاخره که ازدواج می کنی! باید با بتونی با ترسات رو به رو بشی. همه که نامرد نیستن. خودت خوب می دونی چه نمونه و مثال تر و تمیزی از تفاوت مردها می تونم برات بیارم که مو لادرزش نمی ره. کجای بالاچ شبیه خلجه؟ چون آدینگ پست بود، دلیل نمی شه شوهر اینده ات هم شبیه اون کثافت باشه. بذار زندگی روال عادیشو داشته باشه. از گذشته ات خجالت نکش. تو هیچ تقصیری نداری. تو کار اشتباهی نکردی که بخوای پنهونش کنی. تو خوشگلی، داری دکتر می شی. بابات دکتر اسدیه. این یعنی یه شانس خوب واسه ازدواج برای همه ی مردای اطرافت. هیشکی فرصتی مثل تو رو به این راحتی از دست نمی ده. تا حالا بالاچ نذاشته کسی پا جلو بذاره ولی تا کی می شه پای ملت رو قلم کرد؟ باید قوی باشی و رو به رو بشی. 

پریدم وسط حرف مامان و گفتم:

- به حرف آسونه مامان. منم می تونم اونقدر حرفای قشنگ در مورد عشق و زندگی بزنم که همه مبهوت بشن ولی حتی یکدومشون رو باور ندارم. من... من هنوز با ترس استفاده از پتو کنار نیومدم. اونوقت می خوای با ترس زندگی و ازدواج با یه مرد کنار بیام؟ من هنوز الف رو یاد نگرفتم که برم سراغ ی. 

مامان گفت:

- منم همینو می گم دخترم. تو تا ازدواج فرصت زیادی داری. حداقل باید عمومیت رو بگیری و بعد به فکر ازدواج باشی. شش سالی که از درست مونده بهترین فرصته که کم کم یه دختر عادی بشی. 

پوزخندی زدم و گفتم:

- دختر؟ 

منظورم رو گرفت و گفت:

- درسته این جسم هم برای خیلی ها مهمه ولی تو روحت باکره ست. تو هیشکی رو تو دلت راه ندادی. اینه که مهمه. من موقع ازدواج با خلج، با اینکه جسما باکره بودم ولی از الانِ تو، بیشتر زن بودم. من روحم رو به بالاچ داده بودم، در حالی که جسمم بکر بود. اگه کسی واقعا بخوادت، مثل علاقه ی بالاچ به من، این روح باکره ی توه که براش اهمیت پیدا می کنه، نه جسم مورد تجاوز قرار گرفته ات. 

بی حرف به حرفهای قشنگ و مملو از آرامش مامان فکر می کردم و اصلا نفهمیدم کی ازاتاق رفت بیرون. 

امتحانات میان ترم تازه شروع شده بود و از هر فرصتی برای درس خوندن استفاده می کردم. خوشبختانه بابا گوش اون مهدوی رو جوری پیچونده بود که با وجود ترس من از دامن زدن به شایعات، هیچ کس از علت اصلی دعوای اون روز هامون با مهدوی با خبر نشده بود. 

یه روز که یکی از کلاسا تشکیل نشد و من می دونستم بابا هم تو دانشکده هستش، رفتم به اتاق اساتید که از بپرسم می تونه منو زودتر برسونه خونه یا نه. در اتاق نیمه باز بود و صدای صحبت بابا می اومد که داشت با یکی حرف می زد. تردید داشتم برم تو یا نه. نمی خواستم مزاحم کارش بشم. همون بیرون وایسادم که مراجعه کنندش بره، بعد من برم تو. 

اما خوب، گوشامو که نمی تونستم بگیرم. شنیدم که بابا گفت:

- من نگرانشم. اون با وجود ظاهر سرد و آرو مش، خیلی حساسه. 

صدای مردی که شک نداشتم هامونه گفت:

- من نمی دونم چطور می شه به این پوسته ی ضخیم نفوذ کرد دکتر! 

سکوتی حکفرما شد و بعد از چند لحظه بابا گفت:

- اون می ترسه. باید اول این ترس رو نابود کرد. 

همون لحظه دکتر صمدی استاد درس ژنتیک سر رسید و بلند شروع کرد حال و احوال کردن. داشتم سکته می کردم. بعد از احوالپرسی رسوا کننده اش، ازم پرسید:

- داشتی می رفتی پیش بابا؟ 

بله ای آروم زمزمه کردم و اجازه دادم اول اون وارد بشه و بعد خودم مثل لشکر شکست خورده، پشت سرش وارد اتاق شدم. هامون و بابا جلوی پای استاد بلند شدن ومن سلام آرومی دادم و هامون نگاه موشکافانه ای به من کرد و گفت:

- سلام خانم دکتر! 

بابا هم سلام کرد و گفت:

کاری داشتی دخترم؟ 

- من و منی کردم و گفتم:

- نه فقط می خواستم برم خونه. گفتم شاید شما هم کارتون زودتر تموم بشه. ولی مثل اینکه گرفتارید. پس من خودم با تاکسی می رم. 

بابا گفت:

- آره من اینجا کار دارم و بعدش هم می رم بیمارستان. ولی هامون داشت می رفت. خواهش می کنم که تو رو هم سر راه برسونه. 

سریع گفتم:

- نه، نه. نیاز نیست خودم می رم. 

کامل به غلط کردن افتاده بودم. 

دکتر صمدی نگاه معنی داری به من و هامون کرد و رو به بابا گفت:

- خبریه دکتر جان؟ 

چقدر دلم می خواست کله ی این هامون رو بکنم بذارم رو سینش. 

بابا با آرامش گفت:

- نه دکتر جان چه خبری. دکتر صداقت از آشنا ها هستن. درضمن دانشجوی دندان همین دانشکده هم هستن. 

دکتر صمدی آهانی گفت و نشست. 

عجب پیرمرد فضولی. این همه دختر و پسر با هم می رن و میان هیشکی نمی گه خبریه. حالا ما یه سلام علیک کردیم ببین تا کجاها پیش می ره ها. 

هامون با چهره ی جدی که به شخصیت لوده اش اصلا نمی اومد گفت:

دکتر اسدی می تونیم بریم؟ 

این یعنی من و این حاج خانوم هیچ صنمی باهام نداریما. از لحنش خوشم اومد. دهن فضولا رو می شد با این نوع لحن، بست. 

سوار پراید بژ رنگ هامون شدم. همون جلو نشستم. هیچ وقت اهل توهین نبودم. بلاخره دکتر مملکت بود و هر چند من ازش خوشم نمی اومد ولی دلیل نمی شد اون رو با راننده ام اشتباه بگیرم. 

نمی دونم توهم من بود یا اون واقعا خیلی آهسته رانندگی می کرد. البته من اینجور رانندگی رو به رانندگی پر سرعت و وحشتناک مامان ترجیح می دادم. 

پشت چراغ قرمز که توقف کرد، بی مقدمه گفت:

- می دونی آدینگ با صنوبر ازدواج کرده و یه دختر و دو پسر داره؟ 

چرا هوا کم بود؟ چرا سینه ام سنگین بود؟ چرا دستام یخ کرد؟ 

لبم رو انگار به هم دوخته بودن. پره های دماغم رو انگار با گیره بسته بودن. هیچ کدوم یه تکونی نمی خوردن که من بدبخت نفس بکشم. 

شیشه ی ماشین رو پایین داد و بی توجه به کبودی من گفت:

- بهتره اون دهنت رو باز کنی تا هوا بره داخل اون ریه های بدبختت. چیه هنگیدی؟ مگه از اول هم اینو نمی خواست؟ خوب زن گرفته و بچه دار شده. بدون اینکه براش مهم باشه سر تو چی اومده. چرا واسه آدم بی ارزشی مثل اون اینقدر خودت رو عذاب می دی؟ چرا فراموش نمی کنی؟ آدینگ ها زیادن، ولی بالاچ ها هم همچین کم نیستن. یه نیگا به خودت بنداز! پشت چهره ی جذاب و سرد این خانم دکتر جوون چی قایم کردی هورناز؟ 

بلاخره ترس از مردن باعث شد نفس بکشم. اما حالم هیچ خوب نبود. چرا این آدم اینقدر اذیت می کنه؟ چرا راحتم نمی ذارم؟ دوباره نفس عمیقی کشیدم و ناله وار گفتم:

- پیاده می شم! نگه دار. 

بی توجه به من خیلی با طمانینه رانندگی می کرد. 

داد زدم:

- مگه کری؟ نگه دار! 

برگشت طرفم و گفت:

- نگه می دارم ولی نه تا وقتی که حرفم رو نزده باشم. 

هق هقم شروع شد. من از بودن تو یه فضای بسته با یه مردی که قصد آزاد کردنم رو نداشت واهمه داشتم. می ترسیدم. بدنم سفت شد و عضلاتم گرفت. دستام عین چوب خشک شده بودن. هر حرکتی ازم سلب شده بود. فقط تونستنم بگم تو رو خدا! 

با این حرفم هامون برگشت سمت من و وقتی منو تو اون حال دید، ماشین رو نگه داشت. اشک بود که سیل آسا از چشام می بارید ولی اصلا قادر به تکون خوردن نبودم. 

وقتی دست هامون رو بازوم قرار گرفت، حس کردم دارم می میرم. همه ی صحنه های وحشتناک زندگیم فیلم شد و جلوی چشمام به نمایش در اومد. دست خودم نبود. جیغ می زدم و ازش می خواستم با من کاری نداشته باشه. اما توان دست و پا زدن نداشتم. من وحشت کرده بودم. خیلی ترسیده بودم. 

هامون بازوهامو محکم گرفت و تکونم می داد و همزمان صدام می کرد. وقتی دید غیر از جیغ کشیدن کاری نمی کنم، سیلی محکمی به صورتم زد. لحظه ای برق از سرم پرید. به خودم که اومدم دیدم، هامون بازوهامو محکم گرفته و صورتش با صورتم ده سانت بیشتر فاصله نداره. دوباره اشک جلوی چشامو گرفت و بریده بریده التماسش کردم که کاری باهام نداشته باشه. 

بازوهامو ول کرد و من به طرف در ماشین خزیدم. 

حس می کردم نگاهش خیلی نگرانه. آروم گفت:

- من اصلا نمی خوام بهت صدمه بزنم. من فقط خواستم آرومت کنم. بدنت گرفته بود. عضلاتت توان حرکت رو از دست داده بودن. یه شوک لازم بود که به خودت بیای. من... من کثیف نیستم هورناز. بابات تو رو به من سپرد که برسونم خونه. من به امانت خیانت نمی کنم. راجع به من چی فکر کردی؟ 

اشکم رو با پشت دست پاک کردم و گفتم:

- بذار برم! به من دست نزن. تو رو خدا اذیتم نکن. 

کلافه دستی به موهاش کشید و زیر لب گفت:

- چی سر این دختر بیچاره آوردی کثافت؟ ببین چطور عین یه جوجه ی بی پناه داره می لرزه. 

رو کرد و به من و ادامه داد:

چی کشیدی هم ولایتی؟ هم جنس عوضی من چی سرت آورده؟ 

حس می کردم آرومتر شدم. اونم همینطور. استارت زد و گفت:

- آروم باش. فقط می برمت خونه. 

وقتی از ماشین پیاده شدم، توان حرکت نداشتم. واقعا پاهام مال خودم نبود. هامون از ماشین پیاده شد و اومد سمت من و گفت:

- بذار کمکت کنم! 

دستم رو به شدت عقب کشیدم و نالیدم:

- به من دست نزن. تو رو خدا دست نزن! 

دستاشو بالا برد و گفت:

- باشه. باشه. من بهت دست نمی زنم. فقط کنارت تا دم در میام. باشه؟ 

هیچی نگفتم و اون با چند سانت فاصله، منو به اندازه ی عرض پیاده رو، همراهی کرد و وقتی نتونستم به خاطر لرزش دستام کلید رو تو در بچرخونم، کلید رو ازم گرفت تا باز کنه. لحظه ی انگار بهم برق وصل کرده باشن، پریدم عقب. دستش بهم خورده بود. انگار اونم فهمید و گفت:

- معذرت می خوام عمدی نبود هورناز! اوکی؟ معذرت می خوام! من دست بهت نمی زنم. اوکی؟ آروم باش. فقط آروم باشه. باشه؟ 

نایی واسه تکوت خوردن نداشتم. کلید رو از تو درِ باز شده، کشیدم بیرون و رفتم تو و با پا بستمش. 

چشمام سنگین بود. انگار روش یه وزنه گذاشتن. دلم خواب می خواست. دوست نداشتم چشامو باز کنم. صدای حرف زدن می شنیدم. اما اونقدر واضح نبود. تشنه بودم. حالم یه چیزی بین خواب و بیداری بود. بین مرگ و زندگی. قشنگ حسش می کردم که رو هوام با این حال، جسمم رو هم خوب حس می کردم. 

صدا ها بلند تر شد. به زحمت چشمامو باز کردن. زیاد طول نکشید بفهمم تو اتاقمم. من کی خوابیده بودم؟ چه ساعتی از روز بود؟ بیرون تاریک بود. یعنی من تا الان خواب بودم؟ فلش بک به زمان قبل خواب هم، کمکی بهم نمی کردم. اصلا یادم نبود چطوری اومدم تو اتاق و کی خوابیدم. صداها کاملا واضح شده بود. 

بابا محکم و عصبانی گفت:

- نه! همین که گفتم. من به تو اعتماد کردم و دخترمو دستت سپردم که جنازه اش رو تحویل بگیرم؟ 

هیچ صدایی از طرف مقابلی که باید جواب می داد بلند نشد. پس احتمالا شنونده ی یه مکالمه ی تلفنی بودم. 

دوباره صدای بابا تو اتاق پیچید:

- ببین پسر جان! یه روز سرِ درد دلم باز شد، مشکلم رو به تو گفتم و تو قول دادی کمکم کنی. حالا پشیمونم. دیگه کمک نمی خوام. مشکله منه، خودمم یه راه حلی واسش پیدا می کنم. من به ضرب و زور کلی دارو و روانشناس و روانپزشک، این دختر رو به اینجا رسوندم. از سه سال پیش به این ور یه همچین حمله ای بهش دست نداده بود. می دونی گلبهار چطوری پیداش کرده؟ زن بیچاره ام داشت پس می افتاد. آخه این حرف بود تو بهش زدی؟ گور بابای اون کثافت و غلطای اضافی ای که کرده. به دختر من چه که چه گ. و. ه. ی خورده! نگفتی دخترم شوکه می شه؟ من در عجم چطور روت می شه صاف تو روی من وایسی با افتخار بگی چیا بهش گفتی که اینطوری شده. این بار سومه زنگ می زنی. دیگه تماس نگیر! نه تو گوش کن پسر جان. من به توصیه ی روانشناسش خواستم این راه رو هم امتحان کنم. گوش کن! هی وسط حرفم نپیر. حالام امتحان کردم و دیدم جواب نداد. وسلام، ختم کلام. 

بابا چند لحظه ای سکوت کرد و دوباره ادامه داد:

- آخه دیدن تو چه دردی رو دوا می کنه؟ فرض کن اومدی و دیدیش. شده عین میت افتاده رو تخت. این بچه واسه امتحان علوم پایه کلی زحمت کشیده بود. من با این حالتاش آشنام. کمِ کم باید دو ماه تحت درمان باشه. همه ی زحماتش هدر رفت. من بهت گفتم این حرفا رو بهش بزنی؟ بهت گفتم، باهاش دوست شو تا از نزدکِ یه مرد بودن واهمه نداشته باشه. همین و بس. من بهت گفتم مشکلش رو روانکاوی کن؟ 

گلبهار از اول هم مخالف ورود تو به این ماجرا بود. بخصوص که از اون روستای کوفتی هم بودی. من کلی اصرار کردم قبول کنه. حالا خودم به چیز خوردن افتادم. زنم داره دق می کنه. این بود جواب اعتماد من؟ 

یه لحظه زبون به دهن بگیر پسر جان! دیگه نباید دور و برش پیدات بشه. تا همین جا هم کمک کردی دستت درد نکنه. بقیه اش رو بذار به عهده ی خودمون. باید برم سرمش رو چک کنم. دیگه تماس نگیر! خداحافظ.! 

چشمامو بستم. اما بعد از چند لحظه که خبری نشد، آروم لای چشمامو باز کردم. بابا تو اتاق نبود. تازه یادم اومد اصلا سرمی به دستم وصل نبود. پس فقط می خواست از سرش بازش کنه. کل جریان دستم اومد. بگو این پسر چطور تو اولین برخورد منو کامل با اسم و رسمم شناخت. یاد اعتماد بنفسش افتادم. "چون من باهوشم " آره جون عمه ات! دستت با بابام تو یه کاسه بود و ادعای هوشتم میشد. واقعا که! 

با خودم گفتم، متاسفم بابای خوبم که بازم ناامیدت کردم. مشکلی که مثل یه سرطان تو وجود من ریشه دوونده، به این راحتی ها از بین نمی ره. متاسفم که همه تلاشات به خاطر بی ارادگی من، به در بسته می خورن. 

دوباره صدای بابا اومد:

- نرو هوتن. بذار بخوابه. 

هوتن گفت:

- فقط نیگاش می کنم بابا. بیدارش نمی کنم. 

لابد حال مامان بد بود که الان بالاسرم نبود. نگرانش شده بودم. 

هوتن آروم وارد اتاق شد و تا چشمای منو باز دید، با لبخندی گفت:

- بیداری آبجی؟ 

لبخندش رو با لبخندی جواب دادم و گفتم:

- همین الان بیدار شدم. مامان کجاست؟ 

ناراحت گفت:

- حالش خوب نیست. بابا بهش سرم وصل کرده. 

پس سرم مال مامان بود. طفلی به خاطر من خیلی داره خون دل می خوره. 

به هوتن گفتم:

- خودت خوبی زلزله؟ 

غمگین نگام کرد و گفت:

- وقتی اومدیم تو حیاط دیدم افتادی جلوی در. من خیلی غصه خوردم. تو کی خوب می شی هورناز؟ مامان کلی گریه کرد و آخرش از حال رفت. 

دست تپل و سبزه اش رو تو دستم گرفتم و گفتم:

- اگه تو دعام کنی زود خوب می شم. 

لبخندی زد و بعد یه لحظه جدی شد و گفت:

- تو دوست پسر داری؟ 

از سوالش یکه خوردم و گفتم:

- چرا اینو می پرسی؟ 

آخه مامان می گفت، تقصیر هامونه. اون اذیتش کرده. واسه همین گفتم شاید دوست پسرت باشه. 

لبخندی به شّم کاراگاهیش زدم و گفتم:

- نه همکلاسمه. دوست پسرم نیست. تو هم بهتره سرت به درس و مشقای خوت باشه و فالگوش حرف بزرگترا واینستی. حالام کمکم کن بلند شم بریم پیش مامان. من زیاد خوابیدم و حالم خیلی بهتره. 

دست تو دست هوتن، به طرف اتاق مامان و بابا حرکت کردیم. صحنه ای که پیش روم بود به قدر زیبا و خواستنی بود که دلم می خواست ازش عکس بگیرم و ساعت ها به این همه عشق، زل بزنم. 

بابا در حالی که دست مامان تو دستش بود، داشت پیشونیشو می بوسید. چقدر عشق اینا قشنگه. یعنی منم یه روز لیاقت پیدا می کنم صاحب بالاترین خصلت انسانی بشم؟ هوتن سقلمه ای به منِ مبوهت شده زد و آروم گفت:

- بریم تو آبجی؟ 

تقه ای به درِ تقریبا باز زدم. بابا متوجه ما شد و گفت:

- بلاخره بیدارت کرد؟ 

لبخندی زدم و گفتم:

- نه بیدار بودم. اصلا نمی دونم چرا اینقدر خوابیدم. مامان حالش چطوره؟ اصلا چرا اینطوری شده؟ 

بابا لبخند تلخی زد و گفت:

- تو رو که بی هوش تو حیاط دیده، حالش بد شده. الان آرام بخش زدم که یه کم استراحت کنه. 

تصمیمی رو که بی فکر، همین چند لحظه پیش و بدون در نظر گرفتن تبعات و عواقبش گرفته بودم رو بدون اینکه به خودم فرصت تردید بدم عملی کردم و گفتم:

- من بی هوش شده بودم؟ چرا؟ یه کم حالم خوش نبود ولی چرا باید بی هوش بشم؟ 

- چشمای متعجب پدرم، گویای میزان شوکی بود که با این حرف من بهش وارد شده بود. هوتن دستم رو ول کرد و رفت پیش مامان. دلم می خواست همه از اتاق برن بیرون و من باشم و مامان. ولی الان وقتش نبود. چقدر این بچه شکل مامان بود. بهش به خاطر این همه خوشگلی حسادت می کردم. پسر که نباید اینقدر خوشگل باشه. باز من خوشگل می شدم یه چیزی. 

بابا از کنار تخت مامان بلند شد و رو به من گفت:

- یعنی یادت نمیاد چی شده؟ 

آب دهنم رو قورت دادم. اولین بار بود که تصمیم داشتم برای آرامش پدر و مادرم قدمی بردارم و این قدم از قضا با دروغ شروع می شد. 

گفتم:

نه! فقط یادمه از دکتر صداقت خداحافظی کردم و وارد خونه شدم. 

بابا در حالی که دستم رو تو دستش گرفته بود گفت:

- حرفهای هامون چی؟ یادته؟ 

با اینکه یادآوریش حسابی بهمم می ریخت، گفتم:

- یه چرت و پرتایی گفت که آره یادمه. ولی تصمصم دارم زیاد بهش اهمیت ندم. در کل آدم جالبی به نظر می رسه. 

بابا دست برد و چونمو گرفت طرف بالا و زل زد تو چشمام و گفت:

- مطمئنی حرفای هامون اونطوری حالت رو بد نکرده؟ اون می گفت تو ماشین از اینکه باهاش تنها بودی حسابی اذیت شدی. 

پس پسره دیوونه حسابی راپورت داده بود. 

خودم رو جمع و جور کردم و جلوی چشمای ریز شده ی بابا که کاملا منو همه جانبه تحت نظر داشت، گفتم:

- خوب اینکه معلومه. من از تنها بودن با هر مردی اذیت می شم. ولی اون اذیتم نکرد. پشیمونم چرا اونجوری کردم. دست خودم نبود. وجودش آزار دهنده نبود. ولی من انگار شرطی شدم که وقتی مردی باهام باشه حالم دگرگون بشه. اون که از مشکل من با خبر نبود. الان فکر می کنه دیوونم. حالا احساسم بهتره. ولی اون لحظه اذیت شدم. راستی چرا باید اون به شما این چیزا رو گفته باشه؟ 

بابا بدون اینکه به روی مبارک بیاره چه نقشه ای واسم کشیده، گفت:

- چون حالت بد بود و نمی شد ازت سوال کرد، زنگ زدم بپرسم چی شده که تو اینطوری شدی. اونم کل جریان رو گفت. 

آهانی گفتم و از بابا فاصله گرفتم. 

بابا با یه نگاه شیطون، جهت مچ گیری، گفت:

- پس از ارتباط با هامون نمی ترسی؟ 

می دونستم این سوال وحشتناک رو می پرسه. می ترسیدم. من از اون و همه ی مردای اطرافم مثل چی واهمه داشتم. اون برام واقعا با بقیه هیچ توفیری نداشت. اما می خواستم بابا اینا حس کنن که اون فرق داره. که حس کنن من کم کم دارم از پیله در میام. ولی عملا من این توان رو نداشتم. اما حرفایی بود که زده بودم و نمی تونستم پس بگیرم. تنها امیدم به رسیدن توافق با اون پسره بود. 

رو به بابا گفتم:

- نه مثل بقیه! ازش می ترسم. از تنها بودن باهاش خوشم نمیاد ولی مثل دیگران عذابم نمی ده. این یعنی دارم خوب می شم بابا؟ 

حال بابا وصف نشدنی بود. گنگ و خوشحال. هم ابرو گره کرده و هم لب کش اومده. دلم براش سوخت که داشتم کلاه سرش می ذاشتم. ولی من از خودم قطع امید کرده بودم. بذار لااقل اینا دلشون خوش باشه حال من داره خوب می شه. 

بابا به زحمت ان شا الهی گفت وبه سرعت از پله ها به پایین سرازیر شد. 

باید دنبالش می رفتم. صد درصد رفت به این هامون خان زنگ بزنه. مجبور بودم برم فالگوش وایسم و از بقیه ی نقشه هاش با خبر بشم. خدا خدا می کردم این هامون خان باهام راه بیاد و نذاره بابا بو ببره من هنوز چه مرگمه. 

حدسم درست بود. بابا اونطور بدو بدو رفت تا به هامون خان خبر بده. البته با سیاست رفتار کرد و جوری وانمود کرد می خواد به این پسر یه فرصت دیگه بده و به خاطر التماسهای اون برای دیدن من، می خواد اجازه بده که با من حرف بزنه. دوباره ترسی عمیق و ریشه دار به جونم افتاد. 

هر چقدر بیشتر به این موضوع فکر می کردم، بیشتر به این نتیجه می رسیدم که اشتباه کردم. کاش راستش رو می گفتم. کاش می گفتم که تو ماشین چه حالتهایی بهم دست داد. کاش می گفتم تیره و تار شدن دنیا در برابر چشمام به خاطر حضور اون بود. به هامون یا هر کس دیگه ای برای من حکم آدینگ رو داشت. دوباره رفتم بالا پیش مامان. هوتن زلزله اونقدر بازی درآورده بود که مامان بیدار شده بود. تا منو دید، نگران نگاهم کرد و گفت:

- خوبی دخترم؟ لبخندی تصنعی رو مهمون صورتم کردم و با شور ظاهری گفتم:

- معلومه که خوبم. البته برای شما هم این ضعف من بد نشدا. اگه منم اینطوری نازکش جیگری مثل بابا داشتم، دلم غش و ضعف می خواست. 

می دونستم این تغییر روحیه بعد از اون حال خرابم، برای هردوشون خیلی باور نکردنی و عجیب میاد. اما من تصمیمم رو گرفته بودم. تا مامان خواست حرفی بزنه، بابا از پشت سرم گفت:

- می بینی خانم؟ دخترت حالش از تو بهتره! 

مامان پتو رو کنار زد و بلند شد و اومد سمت من و دستاشو گذاشت دو طرف گونه ام و گفت:

- واقعا خوبی هورناز؟ حضور ها... هامون اذیتت نکرد؟ 

اخمی کردم و گفتم:

- وا واسه چی اذیت کنه. از بودن باهاش راحت نبودم ولی اذیتم نکرد. 

مامان نگاه مرددی به بابا کرد و بابا شونه ای بالا انداخت. 

می دونستم سخته باور کنن. هورنازی که با برخورد احتمالی باغبون خونه، یا راننده ی آژانس، تا چند شب مهمون اتاق پدر و مادرش می شه و شبا باید عطر مادرش رو استنشاق کنه که بتونه با آرامش بخوابه، حالا بعد از یه برخورد نه چندان خوب که احتمالا کم و کیفش تمام و کمال از طریق هامون بهشون منتقل شده، بلند شده و ادعا داره حالش خیلی خوبه. 

بابا بی مقدمه گفت:

- هامون داره میاد اینجا! 

ضربه بدجور کاری بود. من می دونستم دیر یا زود بلاخره رو به رو می شم ولی نه حالا که خودم تو شوک رفتارهای خودمم. نه حالا که دارم سعی می کنم به خوبی نقش بازی کنم. من وقتی تو موقعیت خطرناک قرار بگیرم دیگه نمی تونم نقش بازی کنم. دلم می خواست وقتی باهاش برخورد می کنم و حرف می زنم بابا و مامان کنارم نباشن تا دروغی که گفتم، رو نشه. 

مامان عصبی گفت:

- دیگه چرا؟ 

بابا گفت:

- داره میاد دو تا مریض نازنازی رو ملاقات کنه. 

مامان با اخم گفت:

- لازم نکرده! همون یه کاری که برامون کرد واسه هفت پشتمون کافی بود. 

دخالت کردم و گفتم:

- مامان تقصیر دکتر صداقت نبود. من حالم خوب نبود. فشارم پایین بود. اون باعث هیچی نشده. 

مامان با تعجب و کمی موشکافانه و تحلیل گر نگام کرد و گفت:

- مطمئنی به خاطر چرت و پرتای بی سر و ته اون حالت بد نشده؟ 

لبخند اطمینان بخشی که فقط خودم از عمق دروغ بودنش با خبر بودم زدم و گفتم:

- بله! 

***

بابت اتفاقی که افتاد متاسفم. من... من اصلا حق نداشتم اون حرفا رو بزنم و راجع به شما قضاوت کنم. من... از عمق فاجعه بی خبر بودم. 

در حالی که همه ی تیره پشتم رو عرق خیس کرده بود و دستام به وضوح می لرزید گفتم:

- نباشید... متاسف نباشید چون شما تو این ماجرا کمترین تقصیر رو دارید. 

نگاهش. هیکلش، اصلا خود وجودیش اذیتم می کرد. ولی بایدِ باید مقاومت می کردم. 

تا خواستم دورباه لب باز کنم و حرف بزنم مثل قاشق نشسته پرید وسط افکارم و گفت:

- وجودم الانم باعث آزارتونه نه؟ 

بود! بد جور رو اعصاب بود! 

رک گفتم:

- خیلی... هم شما و هم بقیه ی کسانی که هم جنس شما هستن، باعث آزار منن! 

سر به زیر در حالی که با انگشتهای کلید کرده اش بازی می کرد گفت:

- راهی هست بشه کمکتون کرد؟ راهی هست بشه اعتمادتون رو جلب کرد که همه رو با یه چوب نرونید؟ 

گفتم:

- چرا فعلهاتون جمع شدن؟ 

بدون اینکه سرش رو بالا بیاره گفت:

- فقط محض حفظ حریم. نمی خوام حس کنید پام از حریموتون رد می شه. من واقعا نمی دونستم چقدر حساسین وگرنه از اول هم اونطوری باهاتون صمیمانه برخورد نمی کردم که اذیت بشین. 

دیگه حرف زدن باهاش خارج از توانم بود. حس می کردم هوا داره نجس می شه. 

گفتم:

- لازم نیست خیلی خودتون رو اذیت کنید. من می دونم پدرم به شما چیا گفته و چی بین شماها پیش اومده و برنامه تون چی بوده. 

سریع به طرفم برگشت. 

قبل از اینکه شروع به اظهار فضل کنه، ادامه دادم:

- من هنوزم، هم از شما و هم از بقیه ی مردا بدم میاد ولی می خوام از شما درخواست کمک کنم. اینبار می خوام به پدر و مادرم کمک کنید. من از بهبودم کاملا ناامیدم. شاید اونا عمق این بحران رو درک نکنن. ولی دیدین برخورد ساده ی دست، چی سر من میاره. یه همچین آدمی به نظر شما شانس بهبودی داره؟ ما خیلی راه ها رو امتحان کردیم ولی بی نتیجه بوده. اوایل نمی دونستم به این معضل دچار شدم. کم کم فهمیدم قرار گرفتن تو موقعیتهایی که بعضی صحنه ها رو برام تداعی می کنه، چی سرم میاره و از اون موقع، تلاش ما برای برداشتن این موانع بی نتیجه بوده. 

- من می خوام پدر و مادرم فکر کنن رو به بهبودم. بسه هرچی به در بسته خوردن و ناامید شدن. ازتون می خوام براشون خبرای کذب ببرین. من هم سعی می کنم جلوی شما یه دختر عادی جلوه کنم. شما شاید به خاطر دینی که به پدرم داشتین خواستین به دخترش کمک کنین. حالا ازتون می خوام، به خاطر همین دین، به خودش کمک کنید. بذارین رنگ آرامش ببینن. اونا لایق یه روحیهی بهترن. بابا خیلی برام زحمت کشیده. عاشقشم. می خوام شاد ببینمش. می خوام یه بارم که شده چشماشو بدون اون غم پنهان ببینم. 

می دونستم پیشنهادم اونقدر عجیب و غافلگیر کننده هست که یه کم زمان ببره تا هضمش کنه. واسه همین سکوت کردم. فاصله ی نشستمون رو تاب، به اندازه ی دو تا آدم چاق بود. یعنی دستش رو هم دراز می کرد، بهم نمی رسید. و با اینکه فضا هم باز بود تا من خفه نشم، باز حس خفگی لحظه ای رهام نمی کرد. 

بلاخره صداش در اومد:

- دقیقا از من چی می خوایین؟ 

یک هفته از پیمان مخفی من و هامون می گذشت. یک هفته با کلی عذاب وجدان و کلی احساس ندامت. یک هفته ی سخت. خیلی سخت. من هبچ وقت به مادر و بالاچ یک کلمه هم دروغ نگفته بودم و حالا عوض همه ی اون صداقتها رو یکجا در آوردم و دروغی به بزرگی، عظیم ترین کابوس زندگیم گفتم. دروغی که می تونست زندگیم رو بدجور دستخوش تغییر کنه. من از رنجی که در ارتباط با هامون می کشیدم هیچ حرفی به میان نیاوردم و وانمود کردم دارم مثل بالاچ بهش اعتماد می کنم. داشتم طبق برنامه ی پدرم جلو می رفتم. هامون حالا به هر دلیلی قبول کرد که همراهیم کنه. اون می گفت روانشناس آخرین باز به پدرم گفته، راهکار این موضوع ورود یه مرد مثل پسر عمه، پسر دایی، پسر خاله یا فرد مورد اعتماد دیگه ای به عنوان یه دوست به زندگی منه. جوری که باور کنم همه نمی خوان بهم صدمه بزنن و حالا پدر بی نوای من فکر کرده بود این آخرین راهکار، کارگر افتاده و من دارم هامون رو می پذیرم. به همین راحتی. ولی من حالم خرابتر از هر وقت عادی دیگه ای بود. من نمی تونستم با حضور این پسر کنار بیام. من اشتباه کرده بودم و حالا با توجه به نقشی که الکی جلوی مامان و بابا بازی کرده بودم، اونا هر روز این ملکه ی عذاب رو به خونه دعوت می کردن. 

***

شب ساعت هشت بود و من با فکری داغون تو اتاقم مشغول درس خوندن بودم. صدای بازی کامپیوتری هوتن هم که از اتاقش می اومد، بیشتر تمرکزم رو به هم می ریخت. یه لحظه حس کردم صدای آیفن اومد با تصور اینکه باباست، بی خیال مشغول جدال با درس بودم که در اتاقم زده شد. من هرگز در اتاق رو نمی بستم فقط نیمه بسته می ذاشتمش. فکر کردم باباست. در حالی که خسته از درس خوندن بودم با یه عشوه ی خرکی که مخصوص بابا بود، گفتم:

- جونم جیگر؟ 

صدای مردانه ای میخوبم کرد:

- اجازه هست بیام تو؟ 

یخ زدم. درست وسط اتاق منجمد شدم. باز این اینجا بود؟ با پاهایی که توان تحمل وزنم رو نداشت، کشون کشون خودم رو به جا رختی رسوندم و شالی سوا کردم و نامرتب انداختم رو سرم و رفتم سمت در و بازش کردم. با فاصله از در ایستاده بود. چشمهای برزخی من گویای حالم بود و اون به خوبی فهمید چقدر از دیدنش خوشحالم. بی حرف برگشتم سر میزم و سرم رو گذاشتم رو میز و بدون اینکه نگاهش کنم، گفتم:

- قرار ما این نبود دکتر! قرار نیست شما با اومدن هر روزه تون به اینجا منو آزار بدین. اگه این روند مسخره ادامه پیدا کنه، به بابا می گم که چیکار کردم. فوقش برمی گردم سر خونه ی اول. ولی تحمل این وضعیت برای من خیلی سخته. 

صدایی ازش در نیومد. سرم رو بلند کردم. بی اجازه رو تختم نشسته بود و سرش رو بین دستاش گرفته بود. در اتاق هم کامل باز بود. بلاخره سرش رو برگردوند و گفت:

- واقعا نمی دونم چی بگم. منم عین شما. من نمی دونستم شما اینقدر حالتون بده. من قول دادم کمک کنم ولی به غلط کردن افتادم. الان یه هفته ست از کار و زندگی افتادم و هر روز اینجام. جالبه که هر بار هم شما درشت بارم می کنید. من برای خودم شخصیت دارم. تو این رفت آمدهای اخیر بنده کوچکترین دخالتی نداشتم. پدر گرامی زنگ می زنن و می خوان بیام اینجا. اینجا هم که میام شما منو می بندین به توپ و تفنگ. می شه بگین گناه من این وسط چیه؟ پدرتون جونمو نجات دادن؟ تشکر! جونمو می خوایین؟ باشه حرفی نیست. مردونه قول دادم و پاش هم هستم ولی آخه اینجوری؟ با تحقیر؟ اینطوری منم دارم داغون می شه. هیچ می دونین رفتارای شما تو این مدت کوتاه منو هم از هر چی زنه متنفر کرده؟ خداییش علاقه ای هم این وسط نیست که بگم به خاطر اون حاضرم جانفشانی کنم. فقط یه قوله. در اینکه مرد و قولش، حرفی نیست ولی این برخوردا داره بهم بر می خوره. 

راه حل چیه خانم اسدی؟ من بیچاره چه گِلی به سرم بگیرم؟ اگه می خواین واقعا خوب شین، بسم الله. کنارتونم و سعی می کنم باهاتون راه بیام. ولی اگه فقط و فقط می خوایین پدر و مادرتون رو گول بزنین، اینطوری فایده نداره. اونا بچه که نیستن. بلاخره از این همه رفت و آمد نتیجه می خوان. من خیلی فکر کردم. این تصمیم از اولش هم اشتباه بود. من نباید با این تصمیم بی منطق شما راه می اومدم. شرمنده ی جناب دکتر هم شدم. یا خود شما بهشون بفرمایین ما چه غلطی کردیم یا من خودم یه جوری بهشون می گم. اینطوری نمی شه. هی من هروز الکی بیام اینجا مهمونی و شما هم هر روز بیشتر از دیروز فاصله بگیرید و منو محکوم کنید دارم آزارتون می دم. بهتره تکلیف خودتون و علی الخصوص بنده رو معلوم کنید. 

هنوز تو بهتِ ابهت و سرمای کلامش بودم که بابا وارد اتاق شد. من از پشت میز و هامون از رو تخت بلند شد. بابا با خوشرویی هردومون رو دعوت به نشستن کرد و گفت:

- خسته نباشین بچه ها. چه خبرا؟ 

- هامون جواب داد:

- مرسی استاد. هی می گذره. درگیر امتحاناتیم دیگه. 

بابا دستی به شونه ی هامون زد و گفت:

- می گم فردا بیایین بریم بیرون شهر. جمعه ست دیگه. یه حال و هوایی هم عوض می کنیم. چطوره؟ 

جوابم یه نه ی بزرگ بود. جواب چشمای بی فروغ هامون هم همینطور. ولی فرصتی برای اعتراض نداشتیم. سکوت چند لحظه ای هردومون، حمل بر رضا تصور شد و رفتنمون تصویب شد. 

سرِ شام دَمغ مشغول بازی با غذاش بود. معلوم بود از شرایط پیش اومده ناراضیه. انگار مامان و بابا هم متوجه سکوت معنی دارش شده بودن. چون یواشکی نگاهش می کردن. بابا تک سرفه ای کرد و گفت:

- چرا نمی خوری دکتر؟ 

سرش رو بلند کرد و گفت:

- مرسی یه کم بی اشتهام. همین رو هم که خوردم به خاطر دستپخت عالی گلبهار خانومه. 

بابا دوباره پرسید:

- انگار حوصله نداری؟ ! 

بشقابش رو یه کم به جلو هل داد و گفت:

- واقعیتش چون هفته ی پیش نتونستم برم روستا، به مادر قول داده بودم این هفته حتما بهشون سر بزنم و برنامه داشتم فردا روستا باشم. 

بابا خونسرد قاشق چنگالش رو گذاشت تو بشقاب و از مامان تشکر کرد و گفت:

- چرا زودتر نگفتی؟ دیدن مادر از همه چی واجب تره. من فکر کردم بی کاری واسه همین گفتم. شما فردا برو روستا. ایشالله دفعه ی بعد باهم می ریم پیک نیک. 

برق چشماش واضح بود. یا واقعا دلش برای مادرش تنگ شده بود، یا بودن در کنار دختر مرد گریزی مثل من تا این حد ملال آور بود که از فکر کنسل شدن این پیک نیک اجباری اینطور ذوق زده شد. 

به هر حال ممنونش بودم. چون منم اصلا تمایلی به این برنامه ی بابا نداشتم و ترجیح می دادم بشینم تو خونه و دور از آدمها ی بیرون درس بخونم. 

بعد از شام، موبایلش زنگ زد و با کسب اجازه رفت تو حیاط حرف بزنه. نمی دونم چرا حس می کردم اون ور خطی دختره. بابا از نبودش استفاده کرد و گفت:

- بچه ی خوبیه! 

لبخندی زدم و گفتم:

- یه بچه ی خوبِ صد و هشتاد سانتی. 

هوتن خودش رو کنارم جا کرد و گفت:

- آبجی می گم می خوای با هامون ازدواج کنی؟ 

چایی داغ مامان بدجور پرید تو گلوم. 

بابا غرید:

- بسه هوتن. تو به این کارا چیکار داری؟ دیگه نبینم این حرف رو تکرار کنی ها. هامون فقط دانشجوی منه. 

هوتن با لبایی آویزون سرش رو انداخت پایین و همون موقع هامون اومد تو و معذرت خواست و نشست. 

مامان برای اونم چایی آورد و کم کم صحبت بابا و هامون راجع به طرح و امتیاز مطب و این چیزا گل کرد. از فرصت استفاده کردم و با یه عذر خواهی کمرنگ رفتم تو اتاقم. 

تازه سرم گرم شده بود که تقه ای به درِ اتاق خورد. لابد بابا باز این بنده ی خدا رو مامور سر به راه کردن من کرده بود. 

شالِ آویزون رو شونه ام رو مرتب کردم و گفتم:

- بفرمایید! 

اومد تو. همونطور بی حوصله و اخمو. 

دوباره نشست رو تخت وخیلی بی مقدمه، گفت:

- فکر نمی کردم اینقدر سخت باشه! من از اینکه دارم به دکتر کلک می زنم از خودم بدم اومده. اصلا نمی دونم در مورد شخصی به موقعیت شما باید چطور رفتار کرد. هر چی بیشتر به عمق این مسله فکر می کنم بیشتر گیج می شم. 

به اندازه ی کافی از این جنس منزجر بودم. حالا این مرد به ظاهر متشخص بیشتر داشت شعله های خشمم رو برافروخته می کرد. 

غریدم:

- چرا نمی رین به بابا بگین که چند روز فقط نقش بازی کردیم؟ چرا نمی رین پایین و اعتراف نمی کنین که اشتباه کردین؟ ببینین آقای دکتر صداقت، من مریضم. روحم، روانم توسط یه به اصلاح مرد، به قدری آسیب دیده که مطمئنم خوب بشو نیستم. من یه هفته ی پیش هم بهتون گفتم که من از خودم ناامیدم. شما هم بهم قول دادین کمک کنین تا یه کم بار این مسئولیت رو از رو دوش بابا و مامان سبک تر کنم. حالا نمی خوایین؟ شما رو به خیر و ما رو به سلامت. من که اجبار نکرده بودم؟ شما حالتهای منو تو ماشین دیدین. دیدین که دست خودم نیست! من اگه اخم می کنم، من اگه تندی می کنم، به خدا دست خودم نیست. من قصد اهانت به کسی رو ندارم. همین الان فاصله ی ما اصلا آزار دهنده نیست. البته اینکه شما مرد هستین یه کم اذیتم می کنه ولی نه اونقدری که نفهمم دارم چی می گم و چیکار می کنم. اما تو یه محیطی که بسته باشه و من فاصله ی کمی با یه مرد داشته باشم، کابوس شروع می شه، ویروس تبخال شروع می کنه به فعالیت. خاطرات وحشتناک از پشت مخفی ترین دالانهای ذهنم بیرون میان و خودنمایی می کنن. دیگه ابداچهره ی مرد رو به روم رو نمی بینم، من مردی رو می بینم که ده سال پیش منو کشت. چه انتظاری دارین ازم؟ شما که انتظار نداشتین من دو سه روزه خوب شم؟ شما یه هفته نشده دارین جا می زنین. 

وسط حرف پرید و عصبانی گفت:

- صبر کن، صبر کن! تند نرو خانوم. من جا نزدم. من دوست دارم کمکت کنم. اگه ازم بربیاد دریغ نمی کنم. شما خودت نمی خوای با ما راه بیای. منو می بینی اخم و تخم می کنی و این یعنی توهین به حضورم. من از این الکی نقش بازی کردن جلوی اون دو تا آدم نگران که الان همه ی حواسشون به تعداد ثانیه هاییه که شما منو تو اتاقت تحمل می کنی، ناراحتم. این باعث می شه کم بیارم. من دربرابر دروغ کم آوردم نه در برابر کمک به شما. 

ببین! بیا یه کاری بکنیم. برای آخرین بار و برای اینکه هم شما و هم من پیش وجدان خودمون شرمنده نشیم، تلاش کنیم که این فوبیا رو از بین ببریم. بذار حرف آخر رو همون اول بزنم. من و میلیونها مرد دیگه تو این دنیا نه از تجاوز به زن لذت می بریم و نه خوشمون میاد به زنی که علاقه ای بهش نداریم نزدیک بشیم و بهش دست بزنیم. درست مثل خیلی زنای دنیا. این غلطه که کسی فکر کنه یه مرد برای نزدیک شدن و لمس یه زن، نیاز به بهونه ی علاقه داشتن، نداره. کاملا غلطه. حداقل در مورد من یکی صدق نمی کنه. من تا از کسی خوشم نیاد، دلم نمی خواد حتی انگشتم هم بهش بخوره. دارم رک می گم. من مثل یه دوست، مثل یه همکلاسی، مثل یه برادر باهات راه میام. همونطور که پدرت باهات راه اومده. واقعیتش اینه که من خودم به یکی علاقه دارم و می خوام بعد از پایان تحصیلاتم باهاش ازدواج کنم. قصدم از همراهی با شما، ازدواج و این مسائل نیست. ابدا نیست. قرار نیست بهت دست بزنم و یا هر چیزی که فکر می کنی آزار دهنده هستش، بین من و شما هیچی اتفاق بیفته. من اینجام که قبول کنی میشه کنار یه مرد بود و ازش صدمه ای ندید. همین و همین. من می خوام باهات در مراوده باشم. مثل دوستهای دخترت. مثل پدرت. مثل مادرت. جوری که ترس بیمارگونه ی تو از هر مرد غریبه ای بریزه. اینکه بیشتر خانوما هر وقت پا از خونه بیرون می ذارن، مواظبن که کسی حرفی بهشون نزنه یا حرکت اشتباهی نکنه، کاملا طبیعیه. این ترس نیست، احتیاطه. 

سکوت کرد، نمی دونستم چی بگم. باهاش موافق بودم که بهتره این آخرین راه رو هم با هم امتحان کنیم و راستش از اینکه یکی دیگه رو دوست داشت هم خوشحال شدم. البته علاوه بر خوشحالی، یه حس دیگه هم داشتم. حسی که نمی دونم چی بود. شاید یه چرا. چرا مردایی که تو زندگی من میان، قبلا یکی دیگه رو دوست دارن؟ 

ظاهرا سکوتم طولانی شد و همین باعث شد به حرف بیاد:

- خوب چی می گی؟ این بازی رو به نحو صحیح ادامه بدیم، یا همین الان باهم بریم پایین و بگیم که اشتباه کردیم؟ 

بهتر بود ادامه می دادم. شاید به فرجی می شد. منم دوست داشتم عادی باشم و مثل یه زن عادی ازدواج کنم و عشق رو تجربه کنم. شاید این تنها فرصت بود. 

نگاهش کردم. اونم نگاهم می کرد. 

آروم گفتم:

- ادامه می دیم. 

بلند شد و گفت:

از شنبه شروع می کنیم. با هم می ریم دانشگاه و باهم برمی گردیم. فضای بسته ی ماشین بهترین مکان برای مقابله با این فوبیاست. 

دوباره ترسیدم. انگار فهمید. یه قدم به جلو گذاشت و با ایه لبخند نصفه و نیمه، گفت:

- هیچ کس اذیتت نمی کنه. باید عملا متوجه بشی که هیچ فضای بسته ای، منجر به اون اتفاق وحشتناکی که تو ذهنته نمی شه. پس تا شنبه. 

فقط تونستم سرم رو به علامت باشه، تکون بدم و اون رفت. 

اصلا شب رو نخوابیده بودم. استرس اولین شنبه با هامون، بد جور زندگیم رو مختل کرده بود. مامان برام طبق معمول یه لقمه ی نازک نون و پنیر گرفت. هوتن خواب آلود نشسته بود و مدام خمیازه می کشید. بابا کشیک بود و امروز حدود یازده ظهر بر می گشت خونه. یکی آروم زدم تو سر هوتن و گفتم:

- خوابالو بیدار شو! اینطوری بشینی سر کلاس هیچی یاد نمی گیریا. 

دوباره خمیازه ای کشید و گفت:

- ولم کن هوری جون! خوابم میاد! 

زدم به بازوش و گفتم:

- صد بار بهت گفتم به من نگو هوری جون! تو کی ادب یاد می گیری بچه؟ 

مامان نگاهی به ساعت آشپزخونه کرد و گفت:

- زود باش مادر الان هامون میاد. بده منتظر بمونه! 

هوتن که انگار حرف مادر بدجور خواب رو از سرش پرونده بود، هوشیار گفت:

- چشم داداش خوش غیرتت روشن! بعد وقتی من می گم این پسر، دوست پسرته، می گی نه! الان مثلا چرا اومده دنبالت؟ 

مامان چشم غره ای بهش رفت و گفت:

- تو سرت به کار خودت باشه هوتن. اینبار مدرسه ات دیر بشه، من نمیام وساطت ها، گفته باشم. 

هوتن از سر میز با عصبانیت بلند شد و گفت:

- لابد منم سن هورناز بشم، برای منم دوست دختر پیدا می کنید نه؟ من از این پسر هیچ خوشم نمیاد. دوست ندارم بیاد خونه ی ما و بره تو اتاق خواهرم. دوست ندارم بیاد دنبالش و سریع از اشپزخونه زد بیرون و منو و مامان رو با دهن باز و ذهنی مشوش تنها گذاشت. 

ناراحتی هوتن کوچولویی که انگار تازگی ها بدون اینکه حواسم بهش باشه، بدجور یهویی بزرگ شده بود، به حال بدم، دامن زد، جوری که با رنگ زرد و زار نشستم تو ماشین هامون و سلام کم صدایی دادم. 

نگاه کوتاهی بهم انداخت و به همون آرومی جوابم رو داد و ماشین رو روشن کرد. تازه راه افتاده بودیم که بی اونکه برگرده سمتم گفت:

- این حال و روز و این رنگ زرد احیانا به خاطر حضورت تو این ماشین که نیست ان شاالله؟ 

خودم رو جمع کردم و گفتم:

- نه! به خاطر هوتن ناراحتم! 

برگشت سمتم و گفت:

- چرا؟ مریض شده؟ 

همونطوری که به جلو نگاه می کردم گفتم:

- نه! از حضور من تو این ماشین ناراحته. از اینکه تصور می کنه مامان و بابا، با دوست پسر من مشکلی ندارن، غیرتی شده. 

بلند خندید. قاه قاهش قطع نمی شد و این منو به شدت عصبی می کرد و باعث می شد پام رو عصبی تکون تکون بدم. 

بلاخره خنده اش قطع شد. هنوز هم صورتش خندان بود. برگشت و مچ نگاهم رو گرفت و بعد نگاهش رو به جلو داد و گفت:

- خوب حق داره بچه! خوش به حال دکتر که پسر به این خوش غیرتی داره. آخی پسر کوچولوی بامزه ایه. خوشم اومد از برخوردش. دیگه معلومه برای خودش مردی شده. 

دیگه هیچ حرفی بینمون رد و بدل نمی شد. صدای خانم صداقتی گوینده ی رادیو جوان فضای ماشین رو پر کرده بود و هر کدوم تو حال خودمون بودیم. اعتراف می کنم اون ترسهای هیستریک به سراغم نمی اومدن. شایدم چون حرفی زده نمی شد ف احساس راحتی می کردم. نزدیکی های دانشگاه زد کنار و نگه داشت. خودش رو کامل کشید سمت در خودش و برگشت طرف من و گفت:

- دیدی هیچ مشکلی پیش نمیاد؟ من و خیلی از مردای دور و برت برات هیچ خطری نداریم. برای هیچ زنی، هیچ خطری نداریم. ما آدمیم و دوست داریم مثل ادم زندگی کنیم. نمی گم آدم نماهای حیوونن صفت دور برمون کم هستن، حرفم اینه که می شه بدون نگرانی از وجود اونجور آدمها هم یه زندگی عادی داشت. 

گفتم:

- گفتنش برای شمایی که با آرامش زندگی کردی و با آرامش عاشق شدی خیلی آسونه. من تصمیم گرفتم صادق باشم. شما خیال می کنید که من با آرامش به اینجا رسیدم. تو کل مسیر مدام عرق کردم و نفس کم آوردم. 

شیشه ی سمت من رو کمی پایین داد و گفت:

- حق داری! من نمی گم از همین دفعه ی اول تو باید کل ترسات رو برزی دور و اعتمادت به جنس ناخلف من جلب بشه ولی قبول کن قدم خوبی برداشتی. تو اصلا یادت هست دفعه ی پیش چه حالی شدی؟ حالا خیلی عادی داری حرف می زنی. هر چند دفعه ی پیش منم بدون اطلاع از شدت مشکل تو، یه کم زیاده روی کردم، ولی حال الانت با اون دفعه اصلا قابل قیاس نیست. با عرض معذرت به خاطر جلوگیری از بعضی از مسائل، مجبورم اینجا پیاده ات کنم. هم برای تو بد می شه و هم برای من که باهم وارد دانشگاه بشیم. البته برای من بدتر! 

با تعجب گفتم:

- چرا برای شما بدتر؟ اینجا این خانومه که براش کلی حرف در میایرن. 

لبخندی زد و گفت:

- من بیشتر برام بد می شه چون عشق ازم دلخور می شه و فکر می کنه راه خطا رفتم. دوست ندارم این دوستی و این ارتباط خواهری برادری ما هیچ سوء تفاهمی براش ایجاد کنه. 

به غرورم بد جور برخورده بود. انگار من مثل زالو چسبیده باشم به زندگیش و بخوام که از راه بدرش بکنم و اون داره برام ناز می کنه. 

با عصبانیت گفتم:

- بهتره نبود برای انجام این کار خیر ازشون کسب اجازه می کردین؟ یا لااقل اطلاع می دادین تا دلـــخور نشن؟ بهتره بهشون بگین دارم به دختری کمک می کنم که هیچ خطری نداره. چون از مردا به شدت متنفره و واسه زندگی هیشکی تور پهن نمی کنه. در ضمن اگه حس می کنید این ارتباط به رابطه ی احساسیتون کوچکترین صدمه ای می زنه بهتره همینجا این عمل خیرخواهنه رو متوقف کنید. من خیلی برام مهم نیست که احساسم به جنس شما مثبت بشه یا نه. تا به حال هم با همین احساس منفی کنار اومدم و به اینجا رسیدم. بعدش رو هم خدا بزرگه. فوقش نه ازدواج می کنم و نه بیمار مرد قبول می کنم. این زندگی ده ساله دور از هر جنس ذکوری اینو اثبات می کنه که بدون حضور شما هم زندگی می چرخه. 

لبخندی زد و با آرامشی که کاملا با حال و هوای استرسی و پر از عصبانیت من در تناقض بود، گفت:

- تو علاوه بر از ترست از جنس مرد، به شدت فرد عصبی مزاجی هستی. فکر کنم اون مشکلت هم حل بشه، این یکی حل نشه. خواهر من، مگه من چی گفتم باز جوش آوردی. گفتم نامزدم، عشقم، عزیزم، ممکنه ناراحت بشه منو با شما ببینه. اگه شما نامزد داشتی و می خواستی به منی که مشکلی مشابه مشکل الان تو رو دارم کمک کنی، احتیاط نمی کردی که احیانا سوء تفاهم نشه؟ 

در حالی که در ماشین رو باز می کردم تا پیاده بشم، گفتم:

- نه! چون من قبلا همه چی رو براش توضیح می دادم. 

خندید و گفت:

- چشم امروز حتما اینکارو می کنم. روز خوش خانم دکتر عصبانی! 

ناچارا گفتم:

- روز شما هم خوش. 

همین که وارد دانشگاه شدم، تلفنم زنگ زد. مامان بود. می دونستم الان دل تو دلش نیست. 

یه کم به اعصاب داغونم مسلط شدم و جواب دادم. مامان اصرار داشت دقیقا از همه ی وقایع تو ماشین باخبر بشه. ولی من به دادن اطلاعاتی که خودم صلاح می دونستم بسنده کردم و بعد از مطمئن کردنش از حال خوبم، قطع کردم. تازه وارد دانشکده شده بودم که عکس بابا رو گوشیم افتاد. لبخندی به این همه نگرانی خوشایند زدم و جواب دادم. بابا مستقیم نمی پرسید ولی می دونستم پشت این حالت خوبه هایی که هی تکرار می کنه، چقدر نگرانی خوابیده و همین دلم رو گرم می کرد. من در کمال ناباوری واقعا خوب بودم. بنابراین سعی کردن این حس رو تو لحنم بیان کنم که خیال پدر خسته ام که الان بیست و چهار ساعت بود نخوابیده بود، از جانبم راحت بشه. 

هنوز هم ماجرای هوتن ذهنم رو مشغول کرده بود. داداش هشت ساله ی من، الان خیلی به حضور من و مامان و بابا نیاز داشت. مشکل من باعث شده بود پدر و مادر بیشتر ذهنشون درگیر من باشه و از این پسر بچه ی هشت ساله که امروز صبح عجیب به نظر مرد شده بود، غافل بشن. منم اونقدر درگیر درس و این معضل کوفتی بودم که یادم رفته بود دنیا فقط حول من نمی چرخه. 

تو حال و هوای خودم بودم که آیدای دیوونه یکی زد به پشتم. هزار بار بهش گفته بودم وقتی من تو خودمم یه دفعه بهم حمله نکن. اما کو گوش شنوا؟ 

با غیظ بهش نگاه کردم و گفتم:

- من موندم با این هوش چطوری پزشکی قبول شدی. من بهت نگفتم اینکارو نکن؟ دیوونه زهره ترک می شم هر دفعه! 

شونه ای بالا انداخت و گفت:

- تا وقتی زیبپ دهنت کشیده باشه و زیرآبی بری، همینه که هست! 

دو پهلو حرف می زد ولی ورود استاد فرصت پرسیدن منظورش رو ازم گرفت. 

وسطای کلاس رو جزوه اش نوشت:

- وقتی کلاس تموم شد، مثل بچه ی آدم موغور میای و می گی که چه صنمی با این دندون پزشک شیطون داری که برات یقه جر می ده و مـــــــــــی رسونتتوگرنه آیدا بی آیدا! 

انگار ماه من زیادی رو بود و هیچ وقت بیشتر از چند ساعت پشت ابر نمی موند. این دختر عین جن می موند. لابد دیده که هامون منو رسونده. ورود افراد به دایره ی زندگی خصوصیم، عصبیم می کرد. من دوست نداشتم از گذشته حرفی بزنم. بدون گذشته هم هیچ توجیحی برای حضور هامون نداشتم. 

سقلمه ای به بازوم زد و با نوک روانویسش جمله ای رو که نوشته بود رو به هوای اینکه من ندیدم، نشونم داد. ولی من موقع نوشتن خونده بودم واسه همین بدون نگاه کردن به جزوه در حالی که چشمام به استاد بود زمزمه کردم. می شه زبون به دهن بگیری بفهمم چی می گه؟ 

روشو کرد اونور و گفت:

- اصلا نخواستم! 

این یعنی قهر کرده بود و بین دو کلاس مراسم منت کشی داشتیم. بقیه ی زمان کلاس، کلا صرف سناریویی شد که می خواستم براش بازی کنم. تا جایی که می شد، نمی خواستم هیشکی از گذشته ی تلخم بویی ببره. 

***

چایی رو رو میز گذاشتم و گفتم:

- این همه ی ماجرایی بود که اصرار داشتی ازش باخبر بشی. 

متفکر نگام کرد و گفت:

- عجب قانونای عجیب غریبی داره این زادگاه شما. حالا اومدیم و شما دوتا از هم خوشتون نیومد. اون وقت چی می شه؟ چه اصراریه آخه؟ 

گفتم:

- منو و دکتر صداقت هیچ تمایلی برای حفظ این رابطه نداریم. یه چند وقت دیگه هم اعلام می کنیم به درد هم نمی خوریم. ناف بریه که کاریش نمی شه کرد. 

یه تیکه از کیکیش رو گذاشت تو دهنشو دستش رو گرفت جلوی دهنش و گفت:

- باز خوبه هردوتون ظاهرا به هم میاین. فکر کن تو دکتر بودی و مثلا اون هندونه فروش. ولی اشتباهه به خدا. باید این جور سنتهای غلط جمع بشه. 

تکیه دادن به صندلی سفید بوفه و گفتم:

- ما فقط می خواییم ظاهر قضیه رو حفظ کنیم و بگیم که همدیگه رو شناختیم ولی باهم جور نیستیم. اصلا بین خودمون باشه. دکتر صداقت یکی دیگه رو دوست داره. خیلی هم دوستش داره. از هر ده جمله اش، شش تاش وصف حال عشقشه. اون بدبخت اوضاعش بدتر از منه. 

آیدا دور دهنش رو پاک کرد و گفت:

- آخی حیوونکی! حالا اگه دوست دخترش هم ماجرا رو بدونه، دیگه بدتر! فکر می کنه داره از دستش می د هو بیشتر ممکنه بنشون جدایی بیفته. 

سریع گفتم:

- همه ی اینا باید بین خودمون باشه ها آیدا! نه برای من خوبه، نه برای اون که بقیه بفهمن چه خبره! اگه کسی چیزی فهمید و چیزی پرسید، انکار کن، خوب؟ 

سری تکون داد و گفت:

- خیالت راحت. نمی ذارم هیشکی بویی ببره تا وقتی خودتون قضیه رو فیصله بدین. 

خسته رسیدم خونه. مامان و هوتن خونه بودن. لباسام رو عوض کردم، رفتم اتاق هوتن. منو که تو آستانه ی در دید، اخم کرده گفت:

- خوش گذشت؟ 

لبخندی به این همه حرص و جوشش زدم و وارد اتاق شدم. 

رو صندلی میز تحریرش نشستم و گفتم:

- جای شما خالی! 

پشتش رو کرد اونطرف و ملافه رو کشید روش و گفت:

- خسته ام هورناز! برو می خوام بخوابم! 

رفتم کنارش دراز کشیدم و از پشت بغلش کردم و گفتم:

- داداشی من، دیگه دوسم نداره؟ 

هیچی نگفتنش بیشتر ترغیبم کرد که شروع کنم. تصمیم داشتم این مشکل رو خودم حل کنم. محکم به خودم فشردمش و گفتم:

- داداشی من اونقدر بزرگ شده که خواهرش باهاش درد دل کنه؟ 

تو جاش وول خورد و برگشت طرفم. چقدر این بچه قشنگ بود. بازم حسودی کردم. لپش رو کشیدم و گفتم:

- من نمی دونم چه معنی داره پسر اینقدر خوشگل باشه؟ 

لبخندی زد و در حالی که موهای لختش رو نوازش می کردم، گفتم:

- یه روز وقتی تو هنوز دنیا نیومده بودی، یه آدم خیلی بد، یه مرد بدذات به من حمله کرد و خیلی اذیت شدم. من کلی زخمی شده بودم و ممکن بود بمیرم. من اون موقع خیلی کوچیک بودم. ترسیدم و همین ترس تا وقتی بزرگ شدم با من موند. حالا من به غیر از تو و بابا، از همه ی مردا می ترسم و همین باعث شده کلی مشکل داشته باشم. دکتر صداقت یه آشنای خوبه. اون داره کمکم می کنه این مشکلم حل بشه. اون به هیچ وجه دوست پسر من نیست. خودش یکی رو دوست داره و همین روزا ما رو به عروسیش دعوت می کنه. اون مثل تو، مثل یه برادر، می خواد من خوب بشم. می خواد یه دختر معمولی بشم. اگه می دونستم که حضور اون اذیتت می کنه، همه ی این حرفا رو قبلا بهت می زدم. در ضمن از برخوردت با مامان هم هیچ خوشم نیومد. تو اگه حرفی داری، اگه درد دل داری، اگه اعتراضی داری، باید اول به من بگی. طرز برخوردت با بزرگتر، اونم بدون اینکه از اصل ماجرا خبر داشته باشی، کار شایسته ای نیست. تو فکر می کنی، اگه من دوست پسر بگیرم، بابا و مامان به همین راحتی بهم اجازه می دن؟ نه خیر پوستمو می کنن و پهن می کنن تو پذیرایی. مگه الکیه؟ همونطور که تو اگه بخوای یه همچین کاری بکنی، من خودم پوستت رو می کنم و ازش یه کیف خوشگل درست می کنم. 

هوتن قشنگ و کودکانه خندید. این خنده اش نشون می داد، دیگه از اون جو خفه کننده ای که اطرافش رو گرفته بود، خبری نیست. 

گفتم:

- حالا هم مثل پسرای خوب بیا پایین و از مامان به خاطر رفتار صبحت معذرت بخواه. من بعد از این، باهات یه عالمه درد و دل دارم. کلی رو تو برای حل مشکلم، حساب میکنم. حالا می فهمم اونقدر بزرگ شدی که بتونی بهم کمک کنی. پس پاشو که حسابی کار داریم. 

قیافه ی جدی ای به خودش گرفت و گفت:

- چرا بابا گذاشت اون مرد اذیتت کنه؟ 

می دونستم الان کلی علامت سوال تو ذهن بازش، دارن عقب و جلو می رن. 

گفتم:

- بابا اون موقع خونه نبود و رفته بود درس بخونه. اگه بابا بود که هیچ کس جرأت نمی کرد هورناز بابا رو اذیت کنه و زخمیش کنه. حالام بابا می خواد با کمک این آقای دکتر منو درمان کنه. تو فسقلی چشم قشنگ هم باید کمکم کنی! 

هوتنِ عزیزم بهم لبخندی زد و گفت:

- چشم آبجی و چقدر این آبجی گفتنهای شیرینش برام خوشایند بود. 

بعد از معذرت خواهی و آشتی کنون مامان و هوتن، سراغ بابا رو از مامان گرفتم که گفت:

- حالش خوب نبود، خوابیده! 

می دونستم باید خونه می بود و خواب، ولی اینکه حالش خوب نبود؟ ! 

با نگرانی پرسیدم چرا حالش خوب نیست؟ چی شده؟ 

مامان کاهو و کلم رو با کارد گذاشت جلوم تا خرد کنم و در حالی که پشتش بهم بود و داشت غذا درست می کرد، گفت:

- همون مشکل همیشگی! 

حس کردم صدای مامان بغض داره! واسه همین رودر رو حرف نمی زد. 

از پشت میز بلند شدم و رفتم کنارش. بی صدا داشت اشک می ریخت. دستم رو انداختم دور کمرش و گفتم:

- چرا اینقدر خودخوری می کنی قربونت برم؟ مشکل بابا که حاد نیست. تازه خودشم دکتره و بهتر می دونه راه درمانش چیه! 

برگشت سمتم و با چشمای پر آب نگاهم کرد و گفت:

- دارم غصه دق می کنم هورناز! هر وقت بالاچ رو تو خودش مچاله می بینم قلبم از درد فشرده می شه. اگه یه وقت طوریش بشه، من چه خاکی تو سرم کنم؟ مگه می تونم بی اون نفس بکشم؟ مگه می تونم بی اون زنده باشم؟ 

هدایتش کردم سمت میز و زیر گازو خاموش کردم و خودمم نشستم کنارش و دستش رو گرفتم تو دستم و گفتم:

- چرا نفوس بد می زنی مادرمن؟ اصلا مشکل بابا به این بزرگی ها نیست که تو به روزای بی اون، فکر می کنی! خدا ایشالله سایه اش رو بالاسر همون حفظ کنه. مشکل بابا کار زیادشه! وقتی بهش فشار میاد، و کم استراحت می کنه و کم به خورد و خوراکش می رسه، مشکلش تشدید می شه. خدا رو شکر که فقط یه کلیه اشه و اونم وضعش اونقدرا بد نیست. اگه مواظب غذاش باشی، بیشترین کمک رو بهش کردی. من پیشنهاد می کنم وقتی کشیکه براش غذا درست کنیم و ببریم تا از غذای بیمارستان نخوره. تو خونه هم نمک و شکر و هر چی املاحه، از غذاهات جمع کن. ببین چطور معجزه می کنه. از کی خوابیده؟ 

مامان دستمالی از جعبه بیرون کشید و گفت:

- ساعت ده اومده خونه و وقتی ما اومدیم هنوز بیدار بود. الان حدود دو ساعتی هست که خوابیده. 

گفتم:

- بذار تا عصر بخوابه که کمبود خواب دیشبش جبران بشه. بعد یه سوپ کم نمک براش درست کن و با کلی آب بده به خوردش. مقاومت کرد در برابر نمک، بهم خبر بده. کلی درس دارم. می رم تو اتاقم و هدفن می ذارم تو گوشم و ممکنه صداتو نشنوم. اینقدرم غصه نخور. زمانی کسی باید به حال و روز الان تو بیفته، که مشکل لاینحلی پیش اومده باشه. پاشو... پاشو یه دوش بگیر سرحال بیای. 

لبخند کم جون مامان، نشون از تاثیر مثبت حرفایی داشت که خودم هم خیلی بهش معتقد نبودم! 

ساعت حدود نه شب که بابا اومد تو اتاقم. من چقدر این مرد رو دوست داشتم. مردی که ورودش، به زندگیم جون داد. مردی که مرد بودن رو به بهترین شکل برام ترجمه کرد. با چهره ای بشاش هدفون رو از گوشم درآوردم. لبخندی زد و گفت:

- در زدم ولی نشنیدی. پیش پاش بلند شدم و اونم دعوت به نشستنم کرد. 

گفتم:

- خوبی بابا؟ مامان خیلی نگرانت بود. این مامان بیچاره ی منو بدجور دلباخته کردیا! گوله گوله اشک می ریخت. جلوشو نمی گرفتم، سیل خونه رو برداشته بود. یه کم بیشتر هوای خودت رو داشته باش دیگه اقای دکتر. بذار اون بینوا هم یه نفس راحت بکشه! لبخندی مهمون چهره ی جذاب و مردونش شد و گفت:

- از وقتی با این هامون خان رفت آمد می کنی، شیطون شدیا! 

خون به صورتم دوید. بی توجه به صورت خجلم گفت:

- امروز چطور بود؟ دیگه تو ماشین اذیت نشدی؟ 

نگاهم رو از رو جزوه هام دوختم به صورتش. چقدر این نگاه نگران، آرامش بخش بود. انگار تا این نگاه بود، کسی نمی تونست اذیتم کنه. 

گفتم:

- نه اذیت نشدم. فقط باهاش دعوا کردم. ابرویی بالا انداخت و گفت:

- تو با هامون، با یه مرد، دعوا کردی؟ 

تیکه ی جمله اش کاملا واضح بود. بی توجه به منظورش گفتم:

- مدام عشقم عشقم می کرد. سرم منت می ذاشت که بهتره منو دورتر از دانشگاه پیاده کنه چون ممکنه عشقش ناراحت بشه. منم بهم برخورد. انگار من از خدامه باهاش برم و بیام. حالا خواسته یه ثواب کنه، هی داره منو کباب می کنه. 

بابا لبخندی زد و گفت:

- اینطوری که تو عصبانی شدی، لابد پسر بینوا کتکه رو خورده، آره؟ هیچ می دونی این یعنی یه قدم خیلی بزرگ؟ هیچ می دونی عصبانیت به جای ترس تو مواردی که هیجان زده می شی یعنی یه پرش بزرگ؟ 

من چرا خودم متوجه نشده بودم؟ قیافه ی منگ و متفکر منو که دید، گفت:

- خودت توجه نکرده بودی، نه؟ 

سری به نشونه ی نه تکون دادم و بابا با لبخند گفت:

- این یعنی حس ترس تو اون لحظه، نداشتی. این یعنی از وجود اون مرد کنارت هراسان نبودی و ناامنی نمی کردی که حس عصبانیتت تونسته خودی نشون بده. اگه ترسیده بودی، هرگز نمی تونستی عصبانی بشی. پس امیدوار باش کم کم بتونی به آدمای خوب دور و برت اعتماد کنی. در ضمن اون پسر حق داره نگران عکس العمل نامزدش باشه. پس ایرادی بهش وارد نیست. یه کم که روحیه ات رو بدست آوردی، این برنامه رو به خاطر هردوتون لغو می کنیم. 

هنوز تو شوک اون احساس عجیب بودم. چرا نفهمیده بودم که منم می تونم به غیر از وحشت زده شدن، در برابر یه مرد، عکس العمل دیگه ای هم نشون بدم. یه جورایی تازه داشت خوشم می اومد. من تونسته بودم مقتدر باشم. این برای منِ مریض، برای من ِ مشکل دار، یعنی خیلی... یعنی خیلی بیشتر از خیلی

***

یه کم هیجان زده بودم. کشف بعدی از وجودم که بدجور تو سیلاب اتفاقات ناگوار گذشته، مدفون شده بود، حسابی منو سر ذوق آورده بود. سرِ ساعت از خونه خارج شدم. جلوی در بود. امروز تصمیم داشتم به عکس العملام بیشتر دقت کنم. 

سلام پر شوری داد. منم بلند جوابش رو دادم. از حال بابا و مامان و هوتن پرسید و من به دادن جوابای مختصر و مفید قناعت کردم. پیراهن عنابی یقه آهار زده و شلور کتان مشکی به تن داشت. این اولین بار که به پوشش یه مرد نگاه می کردم. اولینِ اولین بار. 

بدون اینکه نگاه از جلو بگیره گفت:

- مشکلی پیش اومده؟ 

خودم رو جمع و جور کردم و گفتم:

- نه! 

دیگه هیچی نگفت تا اینکه چند چهار راه بالاتر پشت قرمز که ایستاد رو کرد به من و گفت:

- از غیرتی شدن هوتن خان چه خبر؟ یه وقت آدم اجیر نکنه شبونه خونم رو بریزن؟ 

بدون اینکه نگاهش کنم، گفتم:

- موضوع رو بهش گفتم و علت حضورتون رو شرح دادم. 

بلند و با عصبانیت گفت:

- چی؟ تو چیکار کردی؟ چطور به خودت اجازه همچین چیزی رو واسه یه بچه ی هشت ساله توضیح بدی؟ 

صدای بلندش منو ترسوند. خیلی هم ترسوند. صحنه های وحشتناک گذشته مثل زامبی های از خاک بیرون اومده، تلو تلو خوران اومدن جلوی چشام و دستام شروع کرد به لرزیدن. حالت تهوع بهم دست داد. من از فریادی که زیر گوشم زده می شد وحشت داشتم. من از هر مرد عصبانی ای که نزدیکم باشه می ترسیدم. من دست های سبزه ی مشت شده دور فرمون رو اصلا دوست نداشتم. 

نمی دونم ظاهرم چطور بودکه صدای بلند هامون تبدیل شد به زمزمه. صدای تیک تیک راهنما و بعد توقف ماشین. 

آروم گفت:

- خوبی؟ چرا رنگ پرید؟ چرا بدنت رو بغل کردی؟ ترسیدی هورناز؟ ببین من... من هامونم. من ابدا نمی خوام بهت صدمه بزنم. ببخش داد زدم. قبول کن حرفت شوکه کننده بود. خوبی؟ چرا حرف نمی زنی؟ هـــورناز؟ برگشتم سمتش. لحظه ای هامون بود و لحظه ای آدینگ. سیبلیش خیلی خیلی شبیه اون بود. اما چشماش، خشم نداشت. تنفر نداشت. آره اینمرد آدینگ نبود. چشماش، چشمای آدینگ نبود. اما حرکت دستش به طرف من، تحلیل هام رو پر پر کرد. حرکت دستش بهم فرصت نداد بفهمم کیه و جیغ من بود که فضای کوچیک ماشینش رو پر کرد. 

جیغ می زدم و دستام رو حایل بدنم قرار داده بودم که یکدفعه صدام تو حجم بزرگی از بوی بالماسو، خفه شد. دستای قوی و مردانه ای منو به سمت سینه ای کشیده بود که با اینکه مردانه بود، ولی نفرت انگیز نبود. بغضم شکست و گریه کردم. های های گریه کردم از عقده هایی که دل سوزنده بود و جسم خاکستر کرده بود. برام مهم نبود کجام. مهم این بود که نمی ترسیدم. دستایی که دور کمرم حلقه شده و زمزمه ای خش دار که زیر گوشم می گفت، هیش، آروم باش دختر خوب. انگار با دستای مرد کثیفی که جسم و روحم رو به تاراج برده بود، کلی فرق داشت. وقتی آدینگ باهام وحشیگری می کرد، وقتی ترس تو چشمام دو دو می زد و اون روانی رو جری تر، همیشه این حس به من القا شده بود وقتی مردی زیر گوشت فریاد می زنه، وقتی دست مردی به طرفت دراز می شه، همیشه صدمه رسان خواهد و بس. اما عکس العمل غیر منتظره ی هامون و آغوش تنگ و آرام بخشش آبی بود رو آتیش وحشت من. آغوش برادرانه و حمایتگرش ثابت می کرد، می شه مردی فریاد بزنه و بعد بغل کنه! می شه مردی در حالی که خیلی عصبانیه، مهربون باشه و اذیت نکنه! داشت بهم ثابت می شد، هر دستی که به طرفم دراز می شه قصد سیلی زدن نداره. هامون تو اون لحظه بالاچی بود ده سال جوانتر. بالاچی بود پدر وار و برادر وار که التیام می داد زخم های کهنه ی چرکین شده رو. 

نمی دونم چقدر گذشت. نیم ساعت؟ یه ساعت؟ اما نیم نگاهم به ساعت جلوی شیشه ی پراید بژ رنگ هامون، زمان زیادتری رو نشون می داد. دو ساعت و نیم بود که این آغوش برادرانه عقده های مدفون و ترسهای هیستریک منو بلعیده بود و به جاش حمایت و آرامش به وجود زخمی من تزریق کرده بود. هق هق جگر سوز چند ساعت قبلم به فین فین چندش آوری تبدیل شده بود. کم کم حلقه حمایتگر دستاش شل شد و خودش رو کنار کشید. چشمای اون سرخ بود و لابد چشمای من متورم. 

خش دار گفت:

- بهتری؟ 

بودم. بهتر از بهترین لحظه هایی که تو این ده سال داشتم. استراتژی همه روانشناسایی که رو درمان من کار می کردن، تو لحظه هایی که من دچار حمله می شدم، دور کردن من از صحنه ی وحشت آور بود. در حالی که تو کل این ده سال همگی اشتباه می کردیم. اگه به جای دور شدن هل داده می شدم وسط ماجرا شاید خیلی زودتر سلامت روحیم رو بدست می آوردم. حس می کردم حالا خیلی سبک تر شدم. خیلی... 

زیر لب زمزمه کردم:

بهترم. 

ماشین رو روشن کرد و گفت:

- موافقی امروز دانشگاه رو بپیچونیم و بریم یه جایی بشینیم حرف بزنیم؟ 

باشه ای کوتاه و صدای تیک تیک راهنما و حرکت نرم ماشین هامون. 

چشمام خواب داشت. انگار کوه کنده بودم. دو ساعت و نیم زار زدن کلی جون ازم گرفته بود. تازه می خواستم بخوابم که یاد مامان و بابا افتادم. چرا زنگ نزده بودن؟ اگرم زدن و من نشنیدم، تا به حال دق کردن. چشمای رو هم افتاده ام رو با وحشت باز کردم و دنبال گویشم گشتم. 

دنده ای عوض کرد و گفت:

- من به دکتر اس ام اس دادم داریم با هم درد و دل می کنیم. نگران نباشن! 

نالیدم:

کی؟ 

لبخند محوی زد و گفت:

- وقتی پیرهن مارک دار منو به جای دستمال کاغذی استفاده می کردی. 

گوشیم رو پیدا کرده بودم. سه تا میس کال داشتم. دو تا از مامان و یکی از بابا. مال زمانی بود که دیوونه وار گریه می کردم. حتما نشنیده بودم. من امروز اصلا رو زمین نبودم. 

کنار یه جگرکی فسقلی نگه داشت و خودش پیاده شد. یه ربع بعد با دو تا ساندیچ دست ساز جگر، نشست تو ماشین ویکیش رو به طرفم گرفت و گفت:

- بخور جون بگیری. رنگت عینهو گچ شده! 

تازه گاز اول رو زده بودم که گفت:

- حالامی شه بدونم دقیقا به اون بچه چی گفتی؟ 

گوشه ی لبم رو پاک کردم و گفتم:

- واقعا خیال می کنید من برمی گردم به برادر هشت ساله ام می گم که چیا سرم اومده؟ بهش گفتم که وقتی کوچیک بودم یه مرد اذیتم کرده و حالا من از مردا می ترسم. همین! 

گازی به ساندویچ تو دستش زد و گفت:

خوبه! جوری گفتی همه چی رو بهش گفتم که من کپ کردم. ولی خوب همچین بدم نشد. هم تو خالی شدی و هم این پیرهن پرِ فین دیگه به دردم نمی خوره. 

واقعا جای خجالت داشت. اگه آدم وسواسی ای می بود الان داشت به زور پیرهنش رو تو تنش تحمل می کرد. 

نوشابه ام رو به زحمت باز کردم و گفتم:

- رانندگی با خوردن کار درستی نیست. کاش یه جا پارک کنید. 

یه کم جلوتر پارک کرد و برگشت سمت من و گفت:

- اینم پارک. امر دیگه؟ 

لبخندی به لودگیش زدم و مثل قحطی زده ها افتادم به جون ساندویچم. 

غذامون رو که خوردیم، راه افتاد و کنار یه پارک کوچیک توقف کرد. 

تو سکوت با هم قدم می زدیم. 

رو کرد بهم و گفت:

- حست چیه؟ خیلی کنجکاوم بدونم بعد از اون همه تخلیه ی روحی، چه حال و هوایی داری. 

در حالی که چشمام به سنگ فرشای شکسته ی پارک بود، گفتم:

- وصفش یه کم مشکله. یه جور حس سبکبالی دارم. انگار که از یه کابوس بیدار بشی و وقتی ببنی همه چی خواب بوده، کلی کیف کنی. نمی دونم اگه تو یه موقعیت وحشت آور واقعی قرار بگیرم چه واکنشی ممکنه نشون بدم. اما حس می کنم... حس می کنم حداقل از شما دیگه نمی ترسم. یه جواریی برام مثل بابا شدین. چون اون اوایل که تازه از دردای جسمیم نجات پیدا کرده بودم، تازه دردای روحیم خودی نشون دادن و همون موقع ها از بابا هم می ترسیدم. یعنی هر صدای بم مردانه ای منقلبم می کرد. بعد با بابا اوضاعم خوب شد. 

لبخندی زد و گفت:

- می دونین دکتر چند سال ازمن بزرگتره؟ 

منم به لبخندش جواب دادم و گفتم:

- از نظر سن و سال و ظاهر نمی گم. چون بابام خیلی خوشتیپ تره. از لحاظ حسی که حضورش بهم القا می کنه، می گم. 

ابرویی بالا انداخت و گفت:

- خوش به حال دکتر به خاطر داشتن دختری مثل تو. با با اعتماد بنفس! 

خندیدم و گفتم:

- مگه غیر از اینه؟ اعتماد بنفس نمی خواد که. بابام هنوزم که هنوزه کلی خاطر خواه داره. 

دستاش رو تو جیبش فرو کرد و گفت:

- پس به گلبهار خانوم می گم! 

به خودم جرأت دادم و گفتم:

- اسم کسی که دوسش دارین چیه؟ یه وقت از نرفتنتون به دانشگاه نگران نشه؟ 

تغییر بحث، باعث شد چند لحظه از حرکت بایسته و با ابروهای بالا رفته نگاهم کنه. به صندلی ای اشاره کرد و گفت:

- بشینیم؟ 

بی حرف رو صندلی نشستم. 

نفسی بیرون داد و گفت:

- اسمش هدی ست دختر خیلی خوبیه! پاک و معصوم. 

گفتم:

- همکلاسی هستین؟ 

دستی به صورتش کشید و گفت:

- بودیم. حالا خیلی کم، همدیگه رو می بینیم ولی دلامون بهم خیلی نزدیکه...خیلی

نمی دونم من اینطوری تصور کردم، یا واقعا تو اون خیلی آخر، حسرت پنهان شده بود. 

حس می کردم ادامه بحث خیلی خوشایندش نیست. اینو می شد از جوابای کوتاه و تلگرافیش فهمید. 

من سکوت کردم و بعد اون بی مقدمه پرسید:

از اون روستا چیزی نمی خوای بدونی؟ از گلنار؟ از بقیه؟ 

نفسی پر صدا بیرون دادم. اون روستا قبل از حضور نحس و کثیف اون مرد تو زندگیم، خیلی هم بد نبود. شاید هم چون من از مرزهای خفقان آور اون، اون ور تر نرفته بودم و دنیای بیرون برام ناشناخته بود، به نظرم قابل تحمل و بعضی وقتها خوب می اومد. هر وقت خلج نبود، اوضاع خوب بود. ولی وقتی بود، دنیا تیره می شد و گلنار. دلم می خواست از دوست دوران مشقتم بدونم. دلم می خواست بدونم چیکار می کنه. مطمئنا ازدواج کرده بود و شاید الان چند تا بچه داشت. اون تنها کسی تو اون خراب شده بود که زندگی و سرنوشتش برام مهم بود و بس

آروم گفتم:

- فقط گلنار! 

برگشت سمتم و گفت:

- بد نیست. دو تا بچه داره. یه دختر و یه پسر! یه کم تپل شده ولی همون گلناریه که موقع بازی همش طرفت رو می گرفت و به خاطر بپر بپر، لپاش گل می انداخت. شوهرش آدم خوبیه! چند باری که صدای داد و فریاد از خونه اشون رو شنیدم، به خاطر همبازی دوران بچگیم نگران شدم. ولی وقتی مادرم خبر گرفت، فهمیدم که کار مادر شوهرشه. سالی یه بار میاد و تو خونه شون دعوا راه می اندازه و می ره ده خودشون. تو بقیه ی مواقع، اوضاعش خوبه. این چند باری که بعد از دیدنت رفتم روستا، خیلی دلم می خواست از تو براش خبر ببرم که حالت خوبه و دکتر و شدی و اینا، ولی گفتم، شاید راضی نباشی. 

چهره ی معصوم گلنار اومد جلوی چشم. اون موقع که هنوز زن اون لجن نشده بودم، مدام می گفت، فرار کن برو پیش بالاچ. نمی دونم حالا می دونه که الان زیر سایه ی بالاچ چه قدی کشیدم و چه زندگی ای دارم یا نه؟ کاش بدونه. می دونم اونقدر مهربون هست که کلی غصه ام رو بخوره. گفتم:

- فقط به خودش بگو و ازش قول بگیر به کسی نگه. دلم نمی خواد کسی اونجا منو به خاطر بیاره! 

نگاهی به ساعت مچیم انداختم. ساعت یک بعد از ظهر بود. دلم می خواست برم خونه و بخوابم. روز عجیبی بود. اما ته دلم از روزی که داشتم، خوشحال بودم. حس می کردم برام یه سکوی پرتابه. می دونستم هنوز تا یه دختر معمولی شدن کلی راه دارم ولی همین هم غنیمت بود. رو به هامون که غرق فکر بود، گفتم:

- می شه منو برسونید خونه؟ 

لبخند محوی زد و گفت:

- باشه! ولی یه شرط داره! 

منتظر نگاهش کردم و اون گفت:

- به شرطی که تو ماشین، بیخ گوشم جیغ جیغ نکنی و تو پیرهنم هم فین نکنی. 

از یادآوریش دوباره شرمنده شدم. زیر لب گفتم:

- - ببخشید! دست خودم نبود. یکی عین همین رو براتون می خرم! 

خندید و گفت:

- عمرا یکی عین اینو پیدا کنی! اینو عموم از دبی برام آورده. 

گفتم:

- خوب عینشم نشد یکی مشابهش رو براتون می خرم. ولی تو رو خدا هی نگین چیکار کردم. 

بلند شد و با شیطنت گفت:

- هر وقت خریدی، دیگه نمی گم. 

***

حس می کردم یه چیزی داره رو صورتم راه می ره. همین که از حسم مطمئن شدم، با وحشت چشمامو باز کردم. 

بابا با یه نگاه شیطون نگام می کرد. چقدر نگاهش رو دوست داشتم. 

از حس وحشت چند لحظه پیش خبری نیود. از حضورش لبخندی نشست رو لبم. 

دستی تو موهای پر کلاغیم کشید و گفت:

- دختر بابا نمی خواد بیدار شه بگه امروز چی شده؟ می دونی واسه دیدن تو مرخصی گرفتم و اومدم؟ 

نشستم تو تختم و مثل بچه هایی که ذوق دارن تا نقاشیشون رو به باباشون نشون بدن، گفتم:

- نمی دونین امروز چی شد بابا! 

خندید و گفت:

- واسه همین اومدم خونه که بدونم امروز چی شده. 

دو ساعت بعد مامان و بابا هر دو از کل ماجرا با خبر بودند و هر دو متعجب و کمی تا قسمتی خوشحال. 

یعنی دوز تعجبشون می چربید به دوز خوشحالیشون. منم دست کمی از اونا نداشتم. هنوز خودمم درگیر بودم. درگیر حس جدیدی که چند ساعت بیشتر از تولدش نمی گذشت و بدجور فکرم رو ریخته بود به هم. چه امتحانی می شد این امتحان علوم پایه ی من. رتبه ی یک آوردن پیشکش. به قبولی در حد آخرین نفر هم راضی بودم با این اوضاع فکری. 

اینکه که وحشتناک ترین موجود روی زمین برات، در عرض چند ساعت، اون ابهت و اون قدرت ترسناکیش رو از دست بده و حس کنی نمی ترسی، یعنی خیلی...

شب هامون با دعوت مخصوص مامان، مهمون خونه ی ما بود و من برخلاف دفعه های پیش، داوطلبانه و بدون اینکه هزار بار صدام کنن، خودم اومدم پایین. 

پیراهن فین فینی من روعوض کرده بود و چقدر من از این بابت خجالت می کشیدم. منو که دید بلند شد و دستش رو دراز کرد. مردد به بابا و مامان و دستی که به سمتم دراز شده بود نگاه کردم. وقتی تردید منو دید، گفت:

- بهتره برای اینکه آقای دکتر و گلبهار خانم باور کنن، چقدر حالت خوبه، این دست رو هوا مونده رو فشار بدی خانم دکتر! 

جلو رفتم و با وجود ضربان قلب تندم و دستایی که عرق کرده بودن، باهاش دست دادم. جریان برقی که از سلول به سلولم عبور کرد تا به مغزم فرمان بده که دستم رو بکشم، ابدا ناخوشایند و آزاردهنده نبود. حسی مثل عبور اب خنک...

بابا زودتر از مامان که چشماش پر از اشک شده بود، به خودش اومد و رو به هامون گفت:

- بشین پسرم! 

هوتن فسقلی هم بلاخره از گیم دست کشیدو اومد پایین. نگاهی به من و هامون کرد و یه کم ابرو گره کرده رفت و با هامون دست داد و گفت:

- خوش اومدین! 

قربون ادب این فسقله بچه برم من که تا به اینجا برسه، خون مامان رو تو شیشه کرده بود. 

هامون هم مردانه دست داد و گفت:

- چطوری مرد کوچک؟ ماشالله چیزی نمونده قدت از من رد بشه ها، آدم حسابی ازت حساب می بره. 

نیش باز هوتن نشونه ی رضایت کاملش، از این سخنرانی غرای این مهمون عزیز بود. 

شب بعد از رفتن هامون، مامان اومد تو اتاقم. لبخندی مهمون چهره ی زیباش بود. با اینکه بیشتر از سنش نشون می داد، اما اونقدر زیبا بود که این پیری زودرس به چشم نیاد. 

کنارم رو تخت نشست و دستامو تو دستاش گرفت. با راهنمایی و کمک بابا و استفاده از انواع کرمهای مخصوص خشکی های شدید، طراوت به دستای رنج کشیده ی مامان برگشته بود. نگاهش رو دوخت به چشمام و گفت:

- دیگه هیچ آرزویی ندارم. رنجی که تو این همه وقت به گردن کشیدی، تاوان حماقت و بز دلی من بود. اگه روحیه ی الان رو، اون موقع داشتم، نمی ذاشتم احدی بهت نزدیک بشه. تمام دعاهای من تو این ده سال برگشتن سلامتی تو بوده و بس. خیلی برات خوشحالم. اونقدر که نمی تونی تصور کنی! دیگه کم کم داشتم به این باور می رسیدم که هرگز نمی تونم تو رو همونطور سالم و شاداب داشته باشم. نمی گم رابطه ات با هامون یعنی پایان همه ی دغدغه ها! ولی مطمئنم کم کم از پس بقیه هم بر میای. 

همزمان با این صحبتها، اشک بود که مثل چشمه از چشمای سبز قشنگش، می جوشید. دست بردم و اشک روی گونه اش رو پاک کردم و گفتم:

- بابت همه چی به تو و بابا، خیلی مدیونم. تا آخر عمر کنیزیتون رو بکنم، کمه. همه جوره منِ مرده رو حمایت کردین که به اینجایی برسم که هستم. تقصیر تو نبود که اون آدم وارد زندگی من شد. تقصیر کسی بود که با اینکه خونش تو رگام جاریه، اما مرده و زنده اش برام هیچ فرقی نداره. شماها صبورانه با این مشکل کنار اومدین و کمکم کردین. مدیونتونم مامان. 

بغل هم اشک می ریختیم که بابا و هوتن هم به جمعمون اضافه شدن. 

هوتن نگران پرسید:

- چی شده؟ چرا گریه می کنید؟ 

مامان خودش رو از آغوشم کشید و بیرون و با پشت دست اشکش رو پاک کرد و گفت:

- هیچی مادر! دلمون واسه هم تنگ شده بود. 

بابا اومد نزدیکتر و دست مامان رو گرفت و بلندش کرد و رو به من گفت:

- این خانوم ما رو پس می دی ببریم با خودمون؟ 

لبخندی زدم و همزمان اشکم رو پاک کردم. هوتن اومد دست منو گرفت و رو به مامان گفت:

- شما چی؟ این خواهر ما رو پس می دی ما ببریم این ویندوزمون رو یه نیگا بکنه؟ 

و لبخند بود که بین اشکهای من و مامان به خاطر داشتن این دو تا مرد بی نظیر زندگیمون، رد و بدل می شد. 

***

دو ماه از ارتباط من و هامون می گذشت و این دو ماه متفاوت ترین دورانی بود که من تو این ده سال تجربه می کردم. هر روز با هم دانشگاه می رفتیم و اگه ساعت کلاسامون جور بود با هم برمی گشتیم. چند باری هم منِ مقید، منِ مثبت، گول هامون رو خوردم و کلاسا رو پیچوندیم و رفتیم بقول هامون صفا و چقدر این صفا متفاوت و قشنگ بود. 

اما چیزی که این وسط عجیب و مشکوک بود، کم حرف شدن ناگهانی هامون موقع صحبت در مورد خودش و خانواده و به خصوص عشقش بود. همه ی ده سال زندگی من بعد از فرار از اون روستای لعنتی چه توسط خودم و چه قبلا توسط بابا، مو به مو به اطلاع هامون رسیده بود. اما من هیچی ازش نمی دونستم. همین موضوع به شدت کنجکاوی منو تحریک می کرد ولی تلاش من هیچ نتیجه ای در بر نداشت. قفل دهن هامون همچان پشت خنده ها و شوخی هاش، بسته بود. نفوذ بهش کار سختی بود. 

تحمل آژانس برام خیلی راحت شده بود جوری که وقتی سوار آژانس می شدم، هیچ تنشی رو تحمل نمی کردم. حالا که کم کم داشتم از لحاظ روحی تقویت می شدم، کشف زندگی هامون برام شده بود معضل. به قول آیدا، ژن فضولیم تازه داشت خودی نشون می داد. 

این همبازی تخس و شیطون دیروز، امروز آدم خیلی متفاوتی شده بود. 

اون روز صبح وقتی داشتم حاضر می شدم که برم دانشگاه، صدای اسم ام اس گوشیم بلند شد. تعجب کردم که این وقت صبح کیه که اس ام اس فرستاده. بازش که کردم، دیدم از هامونه که نوشته:

- شرمنده برای من کاری پیش اومده تا چند وقت دیگه نمی تونم بیام دنبالت. سلام به خانواده برسون. 

چقدر تلگرافی؟ ! یعنی چی شده بود؟ دانشگاه هم نمی تونست بیاد؟ نکنه برای پدر و مادرش اتفاقی افتاده؟ سریع شماره اش رو گرفتم. صدای زنی که دستگاه رو خاموش اعلام می کرد، آه از نهادم درآورد. هر اتفاقی که افتاده بود، خیلی مهم بود. لابد مثل زندگی هامون سری بود که گوشیش رو خاموش کرده بود که من سین جیمش نکنم. 

بدون اینکه حرفی به مامان بزنم، با تاکسی رفتم دانشگاه. اونم چه دانشگاه رفتنی. همه ی حواسم به این بود که هامون کجا رفته. تنها چیزی که امیدوارم می کرد، این بود که شاید بابا در جریان باشه. اون روز بابا کشیک بود تا عصر. باید تا اون موقع صبر می کردم. 

آیدا مدام حواس پرتی و تو فکر بودنم رو به عاشق شدنم نسبت می داد و من به این افکار پوچش فقط می خندیدم. هیچ عاشقیتی در کار نبود. یعنی اگه همین نگرانی رو عاشقی می گفتن، پس چیز چندان جالبی نبود. من وقتی با هامون بودم، نه دلم و نه دست و پام و نه صدام می لرزید و نه قندی تو دلم آب می شد. نه نگاهش معذبم می کرد و نه من خاص نگاهش می کردم. اون فقط هامون بود و بس و من فقط براش هورناز بودم و تمام. 

بلاخره اون روز، شب شد و من در کمال ناامیدی فهمیدم بابا هم در جریان نیست. یه هفته ای به همین منوال گذشت. دیگه نگرانی معمولی به دلواپسی تبدیل شده بود و همه ی اعضای خونه رو دربر گرفته بود. هیچ خبری از هامون نبود. بابا از خوابگاه هم پرسیده بود. یه هفته بود که اونجا هم نرفته بود. کلاس هم نرفته بود. دلمون براش شور می زد و شکّمون هم به پدر و مادرش می رفت که ممکنه براشون مشکلی پیش اومده باشه ولی چون با اون روستا هیچ مراوده ای نداشتیم، راهی واسه فهمیدن این موضوع وجود نداشت. مجبوری دست رو دست گذاشته بودیم که شاید خودش خبری بده. گوشیش هم کماکان خاموش بود. اما اون روز، یعنی یه هفته بعد از غیب شدن هامون، آیدا که اومد دانشگاه، یه جورایی مشکوک پرسید:

- راستی هورناز! از این آقای ناف برتون چه خبر؟ هفته ی پیش هم که کلاس معارف نیومد! نکنه دکش کردی و بنده خدا سر به بیابون زده؟ 

مونده بودم چی جوابش رو بدم. حس می کردم یه خبرایی هست که بی مقدمه از هامون می پرسه. من و منی کردم و گفتم:

- باباش یه کم مریض احواله. رفته پیش اونا. 

دستی به چونه زد و گفت:

- می گم آخه چرا اون شکلی بود. 

چشمام برقی زد. پس این دوست آنتن من، دیده بودتش. حدس درست بود. آیدا اونو دیده بود. 

با بی خیال ترین حالتی که توانش رو داشتم، پرسیدم:

- اِ؟ تازه دیدیش؟ 

گفت:

- آره دیروز با بچه های خوابگاه رفته بودیم خرید. راستش سر و وضع نامرتبی داشت و ریش در آورده بود و کلی داغون بود. جوری که اولش نشناختم. اما این هم اتاقی من که همه رو می شناسه، نشونش داد و گفت:

- اِ ببین این فلانیه ها! ببین بیرون چطور می گرده، دانشگاه چطور! 

راستش از دیدن آقای صداقت تو اون وضعیت ناراحت شدم. حالا می فهمم بنده خدا چرا اون شکلی شده بود. 

رو پام بند نبودم. هم نگرانی و هم کنجکاوی از پا درم آورده بود. هلاک بودم برم به بابا بگم. از طرفی مجبور بودم جلوی آیدا جوری برخورد کنم که کلا در جریانم و این بیشتر از دو حس قبلی آزار دهنده بود. 

کلاس که تموم شد، وقتی آیدا مشغول وراجی با بقیه بود، سریع به بابا زنگ زدم و جریان رو گفتم. اونم نگران شد و گفت که پیگیری می کنه. 

سه روز تمام بابا و چند تا از دوستاش، در به در دنبال هامون گشتن. سه روز مامان برای سالم بودن پسری که حق بزرگی به گردن کل خونواده ی من داشت، سر نماز دعا کرد. پیگیری های بابا بعد از 72 ساعت، جواب داد و ما دقیقا بعد از ده روز بی خبری و نگرانی، هامون رو تو وضعیت رقت انگیزی پیدا کردیم. رقت انگیز و اسفناک. 

شبی که بابا عصرش از پیدا شدن هامون خبر داده بود، شاید بعد از شب عروسیم، بدترین شبی بود که تو عمرم تجربه می کردم. بابا و دکتر عمیدی یکی از دوستان بابا، زیر بغل هامون رو گرفته بودن و در حالی که صورتش زرد و تکیده بود و چشماش بسته، اومدن تو خونه. بابا و دکتر عمیدی بردنش تو اتاق مهمون و لباسهای کثیفش رو در آوردن و بهش سرم وصل کردن. چه بلایی تو این ده روز سر این بنده ی خدا اومده بود؟ اشک من و مامان بی محابا می بارید و منتظر بودم بابا و دوستش از اتاق بیان بیرون و بگن چی شده. 

دو ساعت بعد از آوردن هامون به خونه بود که من و مامان منتظر با چشمای اشکی رو به روی بابا و دکتر عمیدی منتظر توضیحاتشون بودیم. هوتن رو به ضرب زور فرستادیم بخوابه. چون اونطور که بوش می اومد اتفاقاتی که تو این مدت برای هامون افتاده بود، در حد سن و سال هوتن نبود. 

بابا بی مقدمه گفت:

- هر کی این بلا رو سر این بچه آورده، بدجور باهاش دشمنی داشته. چند جای بازوش، جای تزریق مواده. ظاهرا دوزش هم زیاد بوده. شاید اگه یه مقدار بیشتر مواد وارد خونش می شد، کلا سنکوپ می کرد. البته فردا ازش آزمایش می گیریم. نخواستم ببرمش بیمارستان. بلاخره اونجا دوست و آشنا از بچه های دانشکده زیاده. دوست نداشتم آبروش تو دانشگاه بره. چند جای بدنش هم کبودی هست. انگار به زور بهش مواد زده شده. چون جای سوزن ها هم بدجور کبوده. 

دیگه نمی شنیدم بابا چی می گه. چشمم به در اتاقی بود که مردی توش خوابیده بود که دو ماه اندی پیش، منو تو جریان سیال زندگی هول داده بود و کمک کرده بود بتونم هم سو با آب شنا کنم. نگران مرد جوانی بودم که همیشه مرتب و عطر زده و شیک جلوی جمع ظاهر می شد وحالا گدای توی میدون، خوشتیپ تر از اون بود. مردی که با مرده فرقی نداشت و این خیلی آزار دهنده و خفه کننده بود. 

دلم ریش بود. اشک که دیگه هیچ. من و مامان داشتیم خون گریه می کردیم. دوست داشتم زودتر به هوش بیاد و بگه کدوم نامردی و چرا این کار رو باهاش کرده. یه دکتر سرزنده و آتیه دار، ده روزه شده بود یه معتاد تزریقی در حال مرگ. چرا دنیا اینقدر وحشی شده. چرا آدمها اینطوری به جون هم افتادن. قراره به کجا برسیم؟ 

با وجود اصرار بابا و مامان، تا خود صبح تو هال بیدار موندم و هر یه ربع به یه ربع بهش سر زدم. بابا و مامان هم دیر خوابیدن و زود بیدار شدن. اونم چه خوابیدنی. صدای پچ پچشون از اتاق می اومد. معلوم بود بیدارن. هامون معصوم خوابیده بود. چقدر دلم می خواست بیدار بشه و بگه چرا. تا صبح صد بار ایه الکرسی خوندم و به در اتاقش فوت کردم. 

حس زنانه ای می گفت که این ماجرا احتمالا به هدی مربوطه. شایدم من حساس شده بودم. 

بابا هم تصمیم داشت اون روز رو بیمارستان نره تا موقع بیداری هامون پیشش باشه. ساعت ده صبح بود که بلاخره چشماشو باز کرد. یه ربعی که فقط صامت نگاه کرد ومن فقط حرص خوردم و ناخودآگاه اشک ریختم. بابا، من و مامان رو از اتاق بیرون کرد تا مردونه با هامون حرف بزنه. یه ساعتی که اونا اون تو بودن، من فقط پوست لبم رو کندم و مامان هم با اشک یه جز قران رو تمام کرد. 

بلاخره بابا با چهره ای گرفته و چشمایی به رنگ خون، از اتاق بیرون اومد. فهمیدن وخامت فاجعه ای که به سر این مرد نگون بخت اومده بود از چهره ی بغ کرده و داغون بابا، کار سختی نبود. 

بابا اومد نشست و رو به مامان گفت:

- یه قهوه ی تلخ بهم می دی؟ 

مامان سری تکون داد و قرآن رو بوسید و گذاشت کنار وبلند شد. 

منتظر و نگران نگاهش می کردم. می دونست دارم خودکشی می کنم بفهمم تو اون اتاق چه حرفهایی رد و بدل شده ولی اونقدر ذهنش درگیر بود که به نگاه منتظر من، توجه نداشت. قهوه ی تلخ رو داغ خورد و سرش رو به عقب مبل تکیه داد. مامان که انگار بی طاقت تر از من بود گفت:

- بالاچ؟ 

بابا چشماشو باز کرد وبدون اینکه سرش رو تکون بده، گفت:

- می گم گلبهار! بذار اول با خودم کنار بیام، بعد. هنوز نتونستم هضم کنم کی به کیه. سرش رو از رو مبل بلند کرد و ادامه داد:

- راستی واسه اون بچه صبحانه ببر. مقوی و پر و پیمون باشه. همشو هم بده بخوره. راه درازی در پیش داره. جوری تیشه زدن به ریشه ی این جوون بدبخت که سرپا شدنش با خداست. همت شیر مردانه می خواد. 

به خودم جرآت دادم و پرسیدم:

- کی بابا؟ کی اینکار رو با هامون کرده؟ 

بابا لبخند محو زد و گفت:

- گفتم که می گم دخترم. باور کن خودم اونقدر گیجم که اسم خودمم بپرسی، الان نمی تونم بگم. 

چیزی برای گفتن نداشتم. به بهانه ی آماده کردن صبحانه واسه هامون، همراه مامان رفتم تو آشپزخونه. بابا هم با وجود اینکه می دونستم بیمارستان نمی ره، شال و کلاه کرد. 

پرسیدن بی فایده بود. تا نمی خواست، چیزی نمی شد ازش در آورد. همزمان با خروج بابا از خونه، من و مامان هم وارد اتاق هامون شدیم. 

یه ده روز غیبت ناقابل، ببین چه به روز جوون مردم آورده بود. چشماش گود افتاده بود و صورتش زرد و زار. اما هنوز زبونش کار می کرد. نیم خیز شد. مامان سریع رفت جلو تر و گفت:

- راحت باش پسرم! حالت چطوره؟ کجات درد می کنه؟ 

هامون لبخند محوی زد و گفت:

- اسباب زحمت شدم. بد نیستم. ولی همه جای بدنم درد می کنه. عضلاتم مال خودم نیست. مدام منقبض و منبسط می شه. هوتن کجاست؟ 

مامان گفت:

- رفته مدرسه! خیلی دوست داشت ببینتت. ولی با این اوضاع صلاح ندونستم. 

سینی غذا رو بردم جلو تر و هامون به زحمت خودش رو کشید بالاتر! مامان بالش پشتش رو مرتب کرد و من سینی رو گذاشتم رو پای هامون. 

نگام کرد و گفت:

- خوبی هورناز؟ ساکتی چرا؟ چرا چشمات اینطوریه؟ 

نسبتا عصبانی گفتم:

- قیافه ی خودتون رو تو آینه دیدین؟ این ده رو کجا بودین؟ عصبانیم اونم بد جور! من برام کار پیش اومده؟ همین. با یه اس ام اس گنگ، ده روز رفتین و اینجوری برگشتین؟ بعد می پرسین چرا چشام اینجوریه؟ 

مامان تذکر گونه گفت:

- هـــور ناز؟ ! 

برگشتم سمت مامان و گفتم:

- بله؟ مگه دروغ می گم؟ من و این اقا درست مثل یه خواهر و برادر هر روز می رفتیم دانشگاه و بر می گشتیم. بعضا گردش و رستوران. حق ندارم بپرسم چرا به این خواهر تحمیلی هیچی نگفتن؟ بابا هم چیزی نمی گه. حق ندارم واسه ده روز نگرانی که سه روز آخرش رسما به مرز جنون رسیدیم، بپرسم کی یه همچین بلایی سرش آورده؟ 

هامون آروم گفت:

- اینکه دکتر چیزی به تو نگفته، تقصیر من نیست. من صبح همه چیزی رو براشون تعریف کردم. از تعریف کردن واسه تو و گلبهار خانم هم هیچ ابایی ندارم. الان دیگه هیچی برام مهم نیست. من برای رسیدن به یه سراب، زندگی حال و آینده ام رو به لجن کشیدم. دیگه رازی، سرّی و مخفیکاری ای وجود نداره. هیچی واسه قایم کردن و تو دل نگه داشتن ندارم. 

مامان رو کرد به هامون و گفت:

- به حرفهای این دختر خیره سر توجه نکن پسرم. صبحانه ات رو بخور. دستور بالاچه که تکمیل بخوری. خیلی ضعیف شدی. بیچاره پدر و مادرت! 

همون موقع، عضلات دست و پا ی هامون گرفت و باعث شد سینی صبحانه برگرده رو زمین. هامون بازوهای خودش رو محکم گرفته بود فریاد می زد. به قدری صحنه شوکه کننده بود که من و مامان یه میلی متر هم نتونستیم حرکت کنیم. چند ثانیه بعد، مامان خودش رو انداخت رو هامون و با دستهای ظرفش بازوهای مردونه ی هامون و گرفت. فریاد های نکن نکنِ مامان بین صدای فریاد از درد هامون، گم شده بود. به خودم اومدم و از اتاق دویدم بیرون و سریع از پذیرایی به بابا زنگ زدم و بعد از توضیح مختصر گوشی رو سرجاش نذاشته، برگشتم تو اتاق و سعی کردم یه طرف بدن هامون رو من بگیرم. زورمون به یه مرد جوون و قوی نمی رسید و مدام به خودش می پیچید و فریادمی زد. اصلا اون موقع حواسم نبود که کاملا داوطلبانه به یه مرد چسبیدم و اونجوری سفت نگهش داشتم. این دیگه یه دست دادن معمولیِ نوک انگشتی و کوتاه نبود. عضلاتش سفت و منقبض شده بود. انگار که سنگ بین دستام گرفته بودم. رنگ صورتش به کبودی می زد. یه ربع، بیست دقیقه ای من و مامان بازوهای چنگ شده و منقبض هامون رو سفت نگه داشتیم که به خودش صدمه نزنه. کل بدنم درد می کرد. هامون دیگه فریاد نمی زد. فقط ناله میکرد که بابا سراسیمه اومد داخل. 

بابا خودش رو به هامون رسوند و بغلش کرد و رو به من گفت:

- سریع کیف منو بیار. 

***

هامون خوابیده بود و من و مامان ناراحت و دپرس منتظر بابا بودیم تا از دستشویی بیاد بیرون و رسما توضیح بده دقیقا چه خبره. 

بابا آروم در دستشویی رو بست و اومد نشست. مامان گفت:

- بالاچ من دقیقا می خوام بدونم چی سر این بچه اومده و چرا! خودش می گفت بی هیچ پرده ای همه چیز رو برات تعریف کرده و می خواست واسه ما هم بگه که یه دفعه حالش اونطوری شد. 

بابا نفسی پر صدا بیرون داد و گفت:

- به خدا خودمم گیجم گلبهار! یعنی حس می کنم یه جای کار می لنگه. نمی خوام نگرانتون کنم. 

مامان گفت:

- دیگه کار از این مراعات ها گذشته بالاچ. این آدمی که من دیدم و اون حالی که به این جوون دست داد، خیلی بیشتر از یه نگرانی ساده منو نگران و ناراحت کرده. لااقل باید بدونم چی شده آخه. تو بگو اینجا چه خبره، بذار منم گیج بشم تا اینکه مدام خودخوری کنم و هی برای خودم سناریو بسازم. 

بابا دستی به صورتش کشید و گفت:

- همونطور که دیروزم گفتم، به این پسر مواد مخدر تزریق کردن. اونم چندین بار. امروز می خواستم خونی رو که ازش گرفتم، ببرم آزمایشگاه تا ببینم مواد، چی بوده. فقط... فقط دعا کنید اونی که دکتر عمیدی گفت، نباشه. 

دقیقا نمی دونم تو این ماجرا کی به کیه و این بچه کجای این زنجیره ی پست قرار داره. یعنی منظورم اینه که اون جایی خودش فکر می کنه هست، یا قضیه پیچیتر از یه عاشقیت ساده ست. به نظر من که اون چیزی که امروز صبح تعریف کرد، یه چیزی بیشتر از ماجرای مثلث عشقی ایه که خودش فکر می کنه. 

ظاهرا هامون از دختری به اسم هدی خوشش می اومده که تو مشهد همکلاسیش بوده. دختر یه تاجر مشهور و صاحب نام که پولش از پارو بالا می رفته. این بابا از علاقه ای که بین دخترش و هامون ایجاد شده چندان راضی نبوده و چند باری گوش این پسر رو به وسیله ی آدماش پیچونده که دور دختر یکی یه دونش رو خط بکشه. اما هامون از رو نرفته. بعد از انتقالی اجباری هامون به زاهدان واسه نزدیکی به مادرش که بیماری قلبی داره هم، این دو تا ارتباطشون رو ادامه می دن. تا حدود یه ماه پیش که هامون متوجه کم شدن تماسهای هدی و سردی اون دختر می شه. ده روز پیش یکی از همکلاسی ها و دوستهای سابق هامون و هدی تو مشهد، به هامون زنگ می زنه که چه نشستی که این دختر رو شوهر دادن رفت. هامون هم بی خبر می ره مشهد. اما پدر هدی و شوهرش حسابی از هامون زهر چشم می گیرن. چند روزی تو یه انبار زندانیش می کنن و بهش مواد تزریق می کنن. بعد هم شبونه میارن و می ندازنش جلوی خوابگاه. یکی از بچه های دانشکده که خودش اینجا خونه گرفته و استثنا اون شب برای دیدن بچه ها رفته بوده خوابگاه، موقع بیرون اومدن، هامون رو جلوی خوابگاه با اون وضعیت می بینه و می برتش خونه ی خودش. صبح که بنده ی خدا اون پسره، از خونه می ره بیرون تا خرید کنه، میاد می بینه هامون نیست. این همون روزی بوده که دوستای هورناز اونو تو خیابون دیده بودن. بعد هم که هورناز خبر داد هامون تو اون وضعیت بوده، من افتادم بین دانشجو ها بلکه یه خبری بگیرم ازش و فهمیدم با حال بد از خونه ی اون پسر اومده بیرون. حالش جوری نبود که زیاد دور شده باشه. شانسکی همون دور و برها رو که گشتیم، خیلی اتفاقی تو یه ساختمان نیمه کاره که نگهبان هم نداره، پیداش کردیم. اگر پیداش نمی کردیم، مجبور بودم دست به دامن پلیس بشم. چیز زیادی از اونجایی که توش زندانی بوده یادش نیست. تو حالت نیمه بی هوش بوده. ولی جای سه تزریق کاملا رو بازوش هست که کبود و خونمرده شده. 

نمی دونم می شه اثبات کرد که کیا این بلا رو سرش آوردن یا نه. یعنی من فکر می کنم، آدمی به کله گندگی اون مردک بی وجدان که تو روز روشن دکتر مملکت رو بدزده و چند روزه تبدلیش کنه به یه معتاد، لابد جوری عمل کرده که کسی نتونه بهش حرفی بزنه و یا اینکه پشتش جوری گرمه که مطمئنه کاری از دست هیشکی بر نمیاد. 

البته فعلا تسویه حساب با اونا تو اولویت نیست. چیزی که مهمه، اینه که تا دیر نشده فکری برای این بچه بکنیم. 

با ترس و تردید پرسیدم، دکتر عمیدی به چه نوع مواد مخدری شک کرده؟ 

بابا دستی به موهاش کشید و چشماشو لحظه ای بست و بعد گفت:

- خودت می دونی که عمیدی، دکتر معتمد پزشکی قانونیه. می گه از جای تزریق حدس می زنه، یه ماده مخدر جدید و فوق خطرناک به اسم کروکودیله. 

مامان نگران پرسید:

- حالا این چی هست؟ 

بابا گفت:

- خودمم خیلی نمی دونم. عمیدی می گفت تازه وارد بازار شده و از شیشه و کراک خطرش خیلی خیلی بیشتره و درصد اعتیادش بالاتر. تزریقیش خطرناکتره و اگه زود سم زدایی نشه و طرف رو بیاره به مصرفش، چند ماهه کارش رو می سازه. از محل تزریق ها پوست سبز رنگ می شه و کم کم عضلات و پوست تحلیل می ره و کنده می شه. مثل پوست کروکودیل. سم زداییش هم سخته و بدن زود زود بهش احتیاج پیدا می کنه. از مشتقات مورفینه. از نوع محل زخم عمیدی حدس می زد این ماده باشه. فقط دعا کنید اشتباه حدس زده باشه و اون ماده مورفین باشه. اون موقع می شه زود نجاتش داد ولی این...

بابا بلند شد و گفت:

- بهش آرامبخش زدم. سریع می رم آزمایشگاه و این نمونه رو می دم و بر می گردم. در اتاق رو قفل کنید و در هیچ صورتی نه بذارید اون بیاد بیرون و نه شما برین اون تو، تا من برگردم. بعد از تعیین نوع مخدر باید ببینیم چیکار می تونیم براش بکنیم. 

بعد از رفتن بابا، رفتم بالا تو اتاقم. چیزی به برگشتن هوتن هم نمونده بود و مامان می خواست سریع ناهار رو حاضر کنه و بره دنبال اون. 

با این که خودم گذشته ی تلخی داشتم و بلاهای زیادی اونم تو سن کم، سرم اومده بود، اما به خاطر اتفاق فوق ناگواری که برای سومین ناجی زندگیم افتاده بود، به شدت متاثر بودم. شاید زود بود که به هامون بشه گفت معتاد. شاید اصطلاح صحیح ترش این بود بگیم خونش آلوده شده و باید سم زدایی بشه.

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

 فقط امیدوار بودم و تو دلم دعا می کردم که سورنگی که باهاش این مواد افیونی کشنده رو ذره ذره وارد خونش کردن به ویروس مهلکی مثل اچ آی وی آلوده نباشه که در اون صورت یعنی همه ی زندگی حال و آینده ی یه دکتر با سواد و خوش آتیه رو بدجور خاکستر کردن. تو افکار ناخوشایند غرق بودم که مامان اومد بالاو گفت که می ره دنبال هوتن و ازم خواست طبق خواسته ی پدر وارد اتاق هامون نشم. 

از تنها بودن با کسی که به خاطر مصرف اون مواد ممکن بود حالت جنون بهش دست بده می ترسیدم. ولی می دونستم مامان به اندازه ی کافی درگیری فکری داره و در ضمن مدرسه ی هوتن هم خیلی با خونه فاصله نداره. برای همین با اطمینان گفتم که همین بالا می مونم و حتی پایین نمی رم تا اونا برگردن. مامان که رفت، خودم رو با کتابام مشغول کردم که ترس مبهمی رو که به جونم افتاده بودو خنثی کرده باشم. تازه یک ربع گذشته بود که صدای ضربه های محکمی که به در می خورد و فریاد هامون که می خواست در رو باز کنیم، باعث شد سراسیمه برم پایین. به شدت ترسیده بودم. آب دهنم جوری خشک شده بود که لبام رو نمیتونستم باز کنم. هامون با مشت به جون در افتاده بود و با فریاد می خواست که اون در لعنتی رو باز کنیم. جرأی به خودم دادم و رفتم جلوتر و گفتم:

- داد نزن هامون! الان بابا میاد. کلید پیش اونه. 

صدای منو که شنید فریاد ش به التماس تبدیل شد و ناله وار گفت:

- هورناز تویی؟ تور خدا درو باز کن. دارم خفه می شم اینجا. چرا درو قفل کردین؟ هورناز خواهش می کنم حالم خوب نیست. بدنم درد می کنه. مثانه ام داره می ترکه. این درو باز کن برم دستشویی. 

اشک بود که به جای جواب به این همه عجز و ناتوانی می تونستم حواله اش کنم. با گریه گفتم:

- مقاومت کن هامون! من کلید ندارم. الان بابا می رسه. اگه نمی تونی دستشوییت رو نگه داری، اونجا یه گلدون هست. راحت باش. عیبی نداره می ندازیمش درو. 

با مشت محکم به در کوبید که چون انتظارش رو نداشتم و در حال گریه هم به در نزدیک شده بودم. ترسیدم و با جیغ پریدم عقب. 

چند لحظه بعد گفت:

- نمی فهمی حالم خوب نیست یعنی چی؟ باز کن این وا مونده رو. مگه اسیر گرفتین. مثانه ام پره ولی نمی تونم دستشویی کنم. لعنتی این در کوفتی رو باز کن ببینم باید چه خاکی تو سرم کنم. خواهش می کنم. درد دارم هورناز باز کن درو. 

همون موقع بابا اومد تو. اصلا نفهمیده بودم کی وارد حیاط شده. دیدنش مثل پیدا کردن یه مشت آب زلال تو برهوت بود. منو که تو حال دید، به حالت دو اومد سمتم و گفت:

- چی شده بابا؟ مامانت کجاست؟ چرا گریه می کنی؟ 

حالا که کوه امنیت برگشته بود، خودم رو تو بغلش جا کردم و گفتم:

- هامون حالش بده بابا. درد داره! 

از اون طرف هامون هم صدای بابا رو شنید و با صدای بلند گفت:

- این درو باز کن دکتر! چرا قفلش کردی؟ 

بابا منو از بغلش جدا کرد و سریع رفت سمت در و کلید رو که رو در بود چرخوند. در که باز شد. هامون مثل ببر وحشی اومد بیرون و با فریاد گفت:

- برای چی رو من درو قفل کردین؟ اگه ازم می ترسین، چرا آوردینم اینجا؟ من که رفته بودم تو اون خراب شده تا بمیرم. واسه چی اومدین دنبالم و پیدام کردین؟ که زندانی و تحقیرم کنین؟ آره خوب الان باید از یه معتاد بترسی. دین و ایمون نداره که. خوب اگه اینقدر از بی وجدان بودنم می ترسی، کسی زورت نکرده بود منو بیاری تو خونه ات. بابا بازوهای هامون رو گرفت و هولش داد طرف اتاق و گفت:

- بس کن! چرا عربده می کشی مرد حسابی؟ بیا حرف بزنیم. کی گفته من از اینجا بودن تو می ترسم! 

هامون بازوشو محکم از دست بابا کشید بیرون و به سمت در خروجی حرکت کرد. مثل بید می لرزیدم و اشک بود که عین ننه مرده ها از چشمام روون بود. بابا از پشت دوباره هامون رو گرفت که هامون با آرنجش زد به سینه ی بابا و سریع از در پذیرایی رفت بیرون. بابا که به خاطر اون ضربه، سکندری خورده و عقب رفته بود، پاش گیر کرد به پایه ی صندلی و افتاد زمین. با جیغ دویدم سمتش و هم زمان صدای در حیاط اومد. 

بابا سریع از رو زمین بلند شد و دوید سمت در پذیرایی. منم پشت سرش. همین که وارد ایوون شدیم، دیدیم هامون داره با مامان و هوتن وسط حیاط حرف می زنه. پس صدای بسته شدن در حیاط به خاطر برگشتن مامان اینا بود نه نرفتن هامون. بابا نفس راحتی کشید و پله ها رو دو تا یکی رفت پایین و سریع بازوی هامون رو چسبید و گفت:

- بیا تو دکتر! باید باهم جدی حرف بزنیم. یه چیزایی هست که باید بدونی و بعد تصمیم بگیری. هامون جلوی هوتن و مامان، دیگه هیچی نگفت. 

هوتن رو به هامون گفت:

- اگه مثل دیشب قراره اینجا بمونین، بیاین اتاق من. کلی گیم دارم که تا صبح می شینیم بازی می کنیم. 

لبخندی چهره ی رنگ پریده و عصبی هامون رو پوشوند. بابا بازوی هامون رو گرفت و هدایتش کرد سمت خونه و رو به مامان گفت:

- خانم زود ناهار ما رو بده که دکتر داشت از زور گرسنگی فرار می کرد. 

دکتر، دکتر گفتن های بابا برای هامونی که حس تحقیر آزارش داده بود، می تونست آبی باشه تو آتیش اون حس نفرت انگیز. نفسی از سر آسودگی کشیدم و قبل از بقیه وارد ساختمان شدم. 

بعد از ناهار، وقتی هوتن رفت تو اتاقش، بابا از من و مامان خواست که کارهای آشپزخونه رو بذاریم زمین و بیاییم تو پذیرایی. 

هامون عصبی پاشو تکون می داد و با انگشتای دستاش بازی می کرد. همگی عصبی بودیم. هر کس به نوعی. موضوع بی نهایت بغرنجی بود. بابا نفس عمیقی کشید و رو به هامون گفت:

- سرنوشت من و تو از وقتی یه پسر بچه ی شیطون و زلزله بودی به هم گره خورده. حالا حکمتش هر چی که هست، من و تو باید تن بدیم به این قسمت. این گفتم که مطمئنت کنم تا هر جا که فکرش رو بکنی کنارت هستم. قبول کردم که خدا بی حکمت کاری نمی کنه و مطمئنا نقشه های مشترکی واسه من و تو داره. 

- رک و پوست کنده می رم سر اصل ماجرا. ماجرایی که تو امروز صبح برام تعریف کردی و من واسه هورناز و گلبهار نقل قول کردم، به نظر من به خیلی مشکوکه. یعنی شاید یا همش رو نگفتی و یا خودت هم همینقدر می دونی. خلاصه بگم که من به شدت مسرم که از تمام جریان سردر بیارم و این کار رو هم می کنم مطمئنا. 

بابا داشت زیاده روی می کرد. هامون الان یه بیمار بود و هر آن احتمالش می رفت که از کوره در بره. من نگران، همه ی حرکات و سکنات هامون رو زیر نظر داشتم. مامان هم دست کمی از من نداشت. مدام نگاه نگرانش بین هامون و بابا در حرکت بود. 

بابا به سکوت چند لحظه ای حاکم به فضای خفه ی پذیرایی، پایان داد و در ادامه ی صحبتاش گفت:

- علت معطلی تو آزمایشگاه، درخواست جواب در سریعترین زمان ممکن بود. درسته رشته ات پزشکی نیست ولی می دونم که خوب می دونی اونی که بهت تزریق کردن یه مخدر قوی بوده. حداقل زندگی تو اصلی ترین مسیر قاچاق مواد مخدر اینو به ماها یاد داده که از چند فرسخی، مواد مخدر رو بشناسیم. 

من با تو تعارفی ندارم و درست مثل یه برادر بزرگتر تا آخرش کنارتم تا این سم رو از بدنت خارج کنیم. متاسفانه حدس عمیدی درست بود و اون نامردا بدترین و در واقع ناشناخته ترین و کم یاب ترین مواد مخدر در بازار فعلی ایران رو وارد بدنت کردن. 

قلبم به شدت می تپید و حالت تهوع به طرز رنج آوری مجبورم می کرد به طرف دستشویی شیرجه برم. قیافه ی داغون هامون با اون ریش نامرتب و موهای نه چندان تمیز، اعصاب متشنجم رو بیشتر بهم می ریخت. لرزش محسوس دستاش، به شدت نگرانم می کرد. اما با وجود فشار روانی زیادی که داشتم تحمل می کردم، ابدا قصد ترک مجلس رو نداشتم. 

نگاهم به مامان باعث شد چشمای پر آبش رو ببینم که چطور برای یه غریبه مثل چشمه ای می جوشید. 

هامون آروم پرسید:

- کوروکودیل! درسته؟ 

بابا سری به نشونه ی آره تکون داد و گفت:

- وقتش نشده بگی دقیقاچرا این اتفاق افتاده و تو این وسط چیکاره ای؟ البته قبل از اینکه حرفی بزنی، بهتره یادآوری کنم که من و خانواده ام خواسته یا ناخواسته وسط ماجرایی هستیم که یه سرش تویی و سر دیگه اش کسایی هستن که بوی خوشایندی ازشون به مشام نمی رسه پس حق بده که حق خودمون بدونیم، از تمام ماجرا خبر داشته باشیم. 

هامون با دستهایی که لرزششون هر آن بیشتر می شد و کاملا وضعیت جسمی و روحی و نابسمان صاحبشون رو به رخ می کشید، دستمال کاغذی ای از رو میز برداشت و عرق پیشونی و گردنش رو گرفت و گفت:

- حق می دم دکتر. کاملا حق می دم. ولی رازداری مطلق می خوام. پای جون خیلی از جوونای رعنای این ممکلت گیره. رازداری می خوام. رازداری! 

بابا گفت:

- به خون برادر شهیدت قسم که هیچ حرفی از این خونه به بیرون درز پیدا نمی کنه. 

هامون نفس عمیقی کشید و بی مقدمه گفت:

- من قبل از اینکه یه دانشجویی سال آخر دندانپزشکی باشم، یه پلیسم. 

من و مامان همزمان گفتیم:

- چــــی؟ 

لبخند محوی به حرکت تابلوی ما زد و رو به بابا گفت:

- خلاصه می کنم. من شش سال پیش، دندانپزشکی بورسیه سپاه قبول شدم. با اینکه بورسیه سپاه بودم، اما برخلاف رشته های پزشکی محل تحصیل ما، دانشگاه بقیه الله نبود و دانشگاه شهید بهشتی بود. سال چهار بودم که برادر پلیس بهترین دوستم تو یه عملیات کشف مواد مخدر تو مشهد، شهید شد و فرهاد دوستم، سر این قضیه عقلش رو از دست داد و دانشکده رو ول کرد و برای انتقام گرفتن از باندی که اونقدر قوی و غیر قابل نفوذ بودن که حتی یه نفرشون هم دستگیر نشده بود ولی تا دلتون بخواد جوون پاک قربانی کرده بودن، با هزار بدبختی و مکافات وارد دایره مواد مخدر پلیس آگاهی استان خراستان شد. ما همچنان ارتباطمون رو حفظ کرده بودیم که یه روز بی خبر به همراه مافوقش، اومد تهران و درخواستی رو مطرح کرد. تنها سرنخی که اونا داشتن، این بود که دختر یکی از سرکرده های اون باند دانشجوی دندان دانشگاه علوم پزشکی مشهده و بس. بازگشت دوستم به دانشکده، بخصوص با سابقه ی کار خودش و برادرش تو دایره ی مواد مخدر، نمی تونست کمکی بکنه و اون نمی تونست به عنوان همکلاسی به دختر اون مرد نزدیک بشه. چون خیلی زود توسط اونا شناسایی می شد. تو این فرصت کم هم پیدا کردن یه دانشجوی دندان که حاضر به همکاری باشه، تقریبا غیر ممکن بود. هیچ کس از افراد پلیس هم نمی تونست الکی نقش دانشجوی دندان رو بازی کنه چون تخصصش رو نداشت و سریع لو می رفت. تنها گزینه ای که به فکرش رسیده بود من بودم. یه هفته فرصت خواستم تا فکر کنم ولی هیجان ماجرا اونقدر بالا بود که تو کمتر از بیست و چهار ساعت پیشنهادش رو قبول کردم و چون عملیات متلاشی کردن این باند خیلی حیاتی و بزرگ بود، مراحل اداری مامور به خدمت بودن من به راحتی انجام شد و فقط با یه جلسه ی دو ساعته بین مسئول عملیات و رئیس دانشکده ی ما و فرمانده سپاه، همه چی ردیف شد و من پا تو اون گروه گذاشتم و همزمان با طرح دوستی با هدی کلانی، آموزشهای لازم رو هم دیدم. من بورسیه ی سپاه بودم و یه جورایی قبل از این ماجرا هم یه نظامی محسوب می شدم و حالا با این قولی که داده بودم و مسیری که انتخاب کرده بودم، قبل از اتمام تحصلیم وارد یه کار عملی شده بودم. حس می کردم زمان جنگه و من موظفم علاوه بر پزشک بودن یه سرباز باشم...همه چی کاملا برنامه ریزی شده بود و من طبق دستورات عمل می کردم و ارتباط و نزدیکی به هدی رو به حدی رسونده بودم که اون دختر شیفته ی من شده بود و من واقعا باور نمی کردم این دختر معصوم با خون حرام قاچاق مواد مخدر بزرگ شده باشه. من خیلی زود تونستم اعتماد هدی رو جلب کنم و بعد هم اونو از پدرش خواستگاری کردم. ولی هر سه باری که من این خواسته رو مطرح کردم، علارغم اصرار هدی برای صورت گرفتن این ازدواج، پدرش کاملا مخالفت می کرد و من عملا هیچ نتیجه ای نمی گرفتم. با اینکه وارد اون خونه می شدم، و پدرش عملا با دوستی ساده ی ساده ی من و دخترش مشکلی نداشت، ولی این مراوده ها هیچ نتیجه ی مثبتی برای پلیس به همراه نداشت. تو خونه و زندگی اونا هم اوضاع به قدری عادی بود که کم کم شک ما به محمد کلانی پدر هدی کمتر و کمتر می شد. تا اینکه آخرین باری که من همراه هدی به خونه ی اونا رفتم، اتفاقی مکالمات پدرش با یه مرد رو که صورتش دیده نمی شد رو شنیدم که راجع به واردات کوروکودیل برای اولین بار به ایران صحبت می کردند. کور سوی امیدی تو دل اعضای گروه واسه متلاشی کردن این باند مخوف و خیلی زیرک ایجاد شد و بعد از بررسی همه ی جوانب، برای رسیدن به نتیجه ی زود بازده، تصمیم این شد که باید کاملا از هدی دور بشم تا بلکه این دوری، نزدیکی بیشتری به همراه بیاره و من بتونم خیلی نزدیکتر از یه همکلاسی معمولی باهاش مراوده داشته باشم. با اطمینانی که به علاقه ی اون دختر به خودم داشتم، مطمئن بودم خیلی نمی تونه این جدایی رو تحمل کنه و پدرش رو مجبور می کنه که به این ازدواج رضایت بده. ولی کل محاسبات ما با ورود کامران، شوهر فعلی هدی، هم ریخت. 

کامران تو مدت کمی تونست همه ی رشته های دو ساله ی ما رو پنبه کنه و با هدی ازدواج کنه. روز قبل از عقدشون، هدی با من تماس گرفت و التماس کرد که برگردم چون پدرش می خواد که اون با کامران ازدواج کنه. وقتی این موضوع رو با سرهنگ درمیون گذاشتم، دستور دادن که سریع برم مشهد. اما همه ی اینها فقط و فقط یه دام بود. هدی، دختری که تو خیلی از دقایق این دوسال گذشته، دلم برای احساساتش سوخته بود، یکی از فعالترین و اصلی ترین اعضای این باند بود و از اول هم می دونست من کیم. برای همین بود که هر وقت وارد اون خونه می شدم هیچ چیز مشکوکی نمی دیدم. اون منو با خودش به خونشون می برد تا من مطمئن بشم اینا آدمهای معمولی هستن و اون هم دختر پاک و معصومیه. اولین آمپول مخدر و اون به من تزریق کرد. به پاس احساساتی که این وسط گذاشته بود و می دونست که من براشون ارزشی قائل نیستم و به ماموریتم فکر می کنم. اون با نفرت تو صورتم سیلی زد و گفت:

- تمام این دوسال منتظر این لحظه بوده که بهم نشون بده از ماهیت من با خبره و چقدر ازم متنفره. 

هامون صورتش رو بین دو تا دست لرزونش گرفت و گفت:

- حالم خوب نیست دکتر! دارم به زور تحمل می کنم. بدنم داره از درد تیکه تیکه می شه. حالا که از همه چی با خبر شدین بذارین برم. اینجا برام خوب نیست. 

پدر دستای هامون رو محکم گرفت و گفت:

- تو هیچ جا نمی ری! یعنی نمی تونی که بری. خودت به اندازه ی کفایت از زهری که تو بدنت هست خبر داری. این ماده بیشتر از اینکه جسما آسیب رسان باشه روحا ویرانگره. توهماتی که ایجاد می کنه و سلول مغزی ای که نابود می کنه، خیلی بیشتر از گوشتخواریشه. با اینکه می دونی الان اون داره تو بدنت چه واکنش هایی می ده، نمی تونی در برابر خواسته ی بدنت مقاومت کنی و ممکنه بری سراغش. تو اینجا می مونی و من به کمک دوستام همینجا درمانت می کنم. شاید همکارات هم بتون کمکت بکنن ولی کمک یه دکتر به یه مریض، می تونه خیلی موثر تر از کمک یه پلیس به یه مریض باشه. عمیدی و رضوان به اندازه ی کافی اطلاعات راجع به طریقه ی سم زدایی این ماده دارن و می خوان کمک کنن. تو اگه از لحاظ روحی حمایت نشی و تنها بمونی، بیشتر از شصت درصد احتمال رو آوردنت به این ماده بالا می ره حتی اگه به قول خودت به پلیس باشی و خودت نخوای یه معتاد بشی. 

می دونم الان داری به زحمت تحمل می کنی و عصبی هستی. لرزش دستات و عرق کردنای مکرر و گرفتن عضلاتت نشون می ده اون تو خونت داره واسه خودش کارایی می کنه. راهش فقط همینه. اگه قرار باشه بدون دارو سم زدایی کنیم راهش همینه که بشینی تو جمع و تحمل کنی. بذار امتحانش بکنیم. اگه دیدیم نمی تونی، دارو رو شروع می کنیم. تو جوون و قوی هستی و از لحاظ بدنی توانایی فائق اومدن به مشکل رو داری. ما می تونیم پسرم. مطمئنا می تونیم! 

هامون سر به زیر گفت:

- ممنون دکتر! فکر نمی کنی ممکنه برای خانواده ات خطرناک باشم. 

بابا با خنده زد به شونه ی هامون و گفت:

- این گل دختر که داره برای خودش خانم دکتر می شه و تو آینده باید بتونه از عهده ی هر نوع بیماری ای بربیاد. هوتن هم مردیه واسه خودش. اگه دیدی من اون در رو قفل کردم، نه برای این بود که تو ممکنه به خانواده ام صدمه بزنی. برای این بود که ممکن بری و وقتی نیاز بدنت زیاد بشه، نتونی مقاومت کنی و بری سراغش. 

دلم بدجور برای دکتر پلیسی که اینطور زرد و زار و ناامید نشسته، در حالی که خجالت می کشید سر بلند کنه، می سوخت. 

بابا رو به من گفت:

- خوب خانم دکتر اینم یه بیمار واقعی! ببینم چیکار می کنی. 

برخلاف ظاهر نگران مامان، بابا کاملا راحت و عادی بود و هامون بیچاره رو تا ساعت دوازده شب پای تلوزیون نگه داشت و هی حرف زد و چایی گذاشت جلوی اون بیچاره. 

منم تا آخر همونجا بودم و مدام یا پذیرایی می کردم یا بلبل زبونی. هامون مدام رنگ عوض می کرد و بشقاب میوه خوریش پر بود از دستمال کاغذی مچله شده. دستاش می لرزید و کاملاض بی قرار بود. دوبار هم رفت دستشویی و دوباره اومد نشست سر جاش. 

با مافوقش تماس گرفته بود و کل ماوقع رو توضیح داده بود. اونا هم برای حفظ جان ما و همینطور هامون، دو تا محافظ بیرون خونه گذاشته بودن. یه جورایی ماجرا ترسناک و هیجان انگیز بود. دروغ نبود اگه می گفتم، به کل مشکل روحی خودم رو فراموش کرده بودم و همه ی حواسم به دکتر خوش آتیه ای بود که رنگ پریده برای تایید صحبتهای بابا سر تکون می داد و معلوم نبود واقعا حالش جوری هست که بفهمه بابا چی می گه یا نه! می دونستم چه فشاری روشه. دوبار هم عضلات دستاش گرفت که بابا بازوهاشو ماساژ داد. مامان به خواست بابا، هوتن رو به بهانه ی امتحان فرداش، تا آخر شب بالا نگه داشت و نذاشت بیاد پایین. بابا می گفت اگه چند روز اول رو بتونه بی دارو دووم بیاره، بقیه رو هم دووم میاره. شب برای اولین بار بعد از ازدواج مامان و بابا، اونا تو یه اتاق نخوابیدن. من رفتم پیش مامان و بابا با خودش لحاف و تشک برد تو اتاق مهمون تا کنار هامون باشه. 

تا حدود ساعت سه، با مامان از هر دری حرف زدیم و بعد، حسابی خسته شدیم و خوابیدیم. تازه چشمامون گرم شده بود که با شنیدن صدای افتادن چیزی، هر دو از خواب پریدیم و سراسیمه به طرف اتاق هامون دویدیم. بابا محکم هامون رو تو بغلش گرفته بود. پسر بیچاره به شدت می لرزید و ناله می کرد. بابا تا چشمش به ما افتاد گفت:

زود یه پتوی مسافرتی بیارین. 

من همونجا موندم و مامان سریع رفت تا بیارتش. 

بابا پتو رو دور بدن بی لباس هامون پیچید. و اونو همونطور بی حال تو بغلش نگه داشت. 

کنارشون رو زمین نشستم. حال پسر بی نوا اصلا خوب نبود. در ضمن حس می کردم خیلی بابت این مشکلی که پیش اومده بود و اینطور رقت انگیز یه گوشه کز کرده بود، خجالت می کشه. مطمئنا دوست نداشت اونطور داغون ببینیمش. عرق از سر و روش می ریخت و انگار چهار ساعت جلوی آفتاد عملگی کرده. خوب شد بابا پتو رو پیچید دور بدنش وگرنه سرماخوردگی هم به درداش اضافه می شد. 

بابا یه کم که هامون رو آروم تر دید، حلقه ی دستاش رو شل کرد و هامون زود از بغل بابا بیرون اومد و کنار دیوار خزید. 

بابا از رو زمین بلند شد و گفت الان بر می گردم. مامان هم دنبال اون راه افتاد. خودم رو یه کم جلو تر کشیدم. هامون چشماشو بسته بود و سرش رو به دیوار تکیه داده بود. دلم نمی خواست اینطوری مستاصل ببینمش. 

پتویی که بابا دور نیم تنه ی برهنه اش کشیده بود کنار رفته بود و بالاتنه ی ورزیده اش که لابد به خاطر پلیس بودنش حسابی روش کار کرده بود، بیرون اومده بود. دست بردم و پتو رو کشیدم رو بدنش. دقیقا حال دکتری رو داشتم که از ته دل نگران مریضشه. 

سرش رو از دیوار جدا کرد و با چشمای خمار و قرمز نگام کرد و گفت:

- متاسفم هورناز! ترسناک شدم نه؟ درست مثل یه هیولا. 

سرم رو به طرفین تکون دادم و گفتم:

- بیشتر ناراحت می شم اینطور عصبی می بینمت تا اینکه بخوام از حالت هات بترسم. 

لبخند محوی زد و گفت:

- چه عجب منو مفرد خطاب کردی! 

لبخندی زدم و گفتم:

- آخه الان من دکترتم. باید باهات راه بیام دیگه. حالا درجه ات چیه آقای پلیس؟ 

سرش رو جلو آورد و گفت:

- نمی ترسی از این مریضت که یه دفعه تبدیل به دیو می شه؟ در ضمن جهت یاد آوری این مریضت مرد هم هستا. بازوشو از زیر پتو درآورد وادامه داد:

- اونم یه مرد جوون قوی که بعضی وقتها ذهنش توهم هم می زنه و وقتی اون حالت بهش دست می ده خیلی قوی تر از حالت عادیه و این توهمش می تونه هر چی باشه و شاید تو رو یه پری ببینه. 

این حرفها؟ اونم از هامون؟ ترس داشت. واقعا داشت. می دونستم الان حالش چندان مساعد نیست. اما انگار واقعا کنترل مغزش دست خودش نبود. دروغ چرا! تو اون اتاق نیمه روشن، تنها، با مردی که خونش آلوده به بدترین نوع ماده ی مخدر بود و به قول خودش هم قوی بود و هم حالت عادی نداشت، حسابی ترس داشت. اما من می دونستم مامان و بابا بیرون این اتاقن و شش دانگ حواسشون به ماست و الاناست که پیداشون بشه. بنابراین، بادی به غب غب انداختم و گفتم:

- نه! از هر کی بترسم، از تو یکی نمی ترسم. 

تو کسری از ثانیه... 

تو بغل هامون بودم در حالی که به شدت و خارج از کنترل منو فشار می داد. دستام رو حائل خودم و سینه ی خیسش قرار دادم و با تمام توان هلش دادم. ترس دوباره داشت به وجودم چیره می شد. عصبی گفتم:

- ولم کن! چیکار می کنی؟ هیچ معلومه چته؟ 

همون موقع دستی به شدت منو از بغل هامون کشید بیرون. 

بابا به تندی گفت:

- اینجا چه خبره؟ 

هامون خندید و با لحن خاصی گفت:

- دخترت دیگه از من نمی ترسه دکتر! می گه از هر کی بترسم، از تو یکی نمی ترسم. نکنه این کوروکودیل مردونگیم رو ازم گرفته که هورناز ازم نمی ترسه. ها؟ اینطوریاست؟ دکتر وقتی خوب شم، هورنازو به من می دی؟ 

بابا گفت:

- برو بیرون هورناز! فورا! 

هنوز تو شوک آغوش عجیب هامون و حرفهای عجیبترش بودم که بابا با فریاد گفت:

- گفتم برو بیرون! 

سریع از اتاق خارج شدم و درو هم پشت سرم بستم. 

***

ساعت یک ظهر بود که با یه سردرد و سرگیجه ی نفس گیر از خواب بیدار شدم. ساعتها بعد از اینکه به اتاقم پناه برده بودم، بهه جمله ی آخر هامون فکر می کردم و گرمای وجودش. خواب کم و بد موقع، باعث سردردم شده بود. انگار از سرم وزنه آویزون کرده بودن. 

مامان تو آشپزخونه بود. منو که دید سریع اومد سمتم و گفت:

- حالت خوبه؟ چرا رنگ اینقدر پریده؟ 

خودم رو ولو کردم رو صندلی و گفتم:

- نه خوب نیستم. سرم درد می کنه! یه لقمه نون بده که بتونم قرص بخورم. نمی تونم تحمل کنم. راستی بابا کجاست؟ 

مامان چایی رو گذاشت جلوم و گفت:

- رفته یکی از دوستاش رو که روانشناسه بیاره. این پسر بینوا بدون دارو و دکتر، نمی تونه دووم بیاره. نبودی ببینی صبح تا حال چطور خودشو کشته. یه دقیقه پرخاش می کنه، لحظه ی بعد کز می کنه یه گوشه. دلم واسه دل مادرش کبابه به خدا. جوون با سواد و تحصیل کرده و اقای مملکت رو ببین به چه روزی انداختن از خدا بی خبرا. 

الان بابات بهش دارو داد شاید. بتونه بخوابه. مگه می تونست! هر لحظه انگارکه تازه بیدار شده باشه. اصلا خواب نداره که طفلک! 

یاد آغوش عجیبش افتادم. آغوشی که علارغم امن بودن، یه جورایی ترسناک بود. آغوشی که با اینکه زوری بود، ولی اصلا اذیتم نکرد. و جمله ی آخری که در کمال توهم به زبون آورده شد ولی منکر خوشایندیش نمی شم. انگار تو لحن کشدار و غیر واقعیش یه جور حس مالکیت قشنگ، از همونایی که امنیت تزریق می کنه وجود داشت. اگه می خواستم با خودم روراست باشم، باید می گفتم شاید اگه حالش عادی بود، حسی که از اون گرمای لحظه ای مثل الکتریسته از بدنم گذشت رو دوست داشتم. عادی نبودن حالش بود که ایجاد ترس کرد نه وجود اون گرما. 

گفتم:

- الان خوابه؟ 

مامان گفت:

- لابد دیگه! بیدار بود که می اومد بیرون. بابات گفت زود برمی گرده. نون بخور تا قرصت رو بخوری. 

آروم در اتاق رو باز کردم. گوشه ی اتاق رو زمین نشسته بود و زانوهاشو بغل کرده بودو مثل ننو خودش رو تکون می داد. می دونستم از حال دیشب هیچی خاطرش نیست. این خاصیت توهم های لحظه ایه که تو حافظه باقی نمونن. 

ونمی دونم چرا از دگرگونی حالش نمی ترسیدم. جلوتر رفتم. سرش رو بلند کرد. لبخند زدم و اون محو جواب داد. 

با فاصله ازش نشستم و گفتم:

- خوبی؟ 

نگاهی به پنجره انداخت و گفت:

- خوب به نظر میام؟ 

گفتم:

- نمی خوای بری حموم؟ 

برگشت سمتم و گفت:

- بو می دم؟ 

لبخندی زدم و گفتم:

- معلومه که نه! برای آرامشت گفتم. می خوای حوله و وسایل حموم بیارم؟ 

دستش رو به دیوار گرفت و بلند شد. با طرف تخت رفت و روش نشست و گفت:

- حوصله اش رو ندارم. فقط دلم می خواد تنها باشم. 

این یعنی من مزاحم بودم. بابا گفته بود نباید دور و برش خلوت باشه. باید کنارش می موندم. مگه نه اینکه هامون رو به من سپرده؟ گفتم:

- برات کتاب بخونم؟ یه رمان عشق و عاشقی قشنگ دارم. می خوای بیارم؟ 

بی تفاوت نگام کرد و گفت:

- مگه خودم بی سوادم؟ 

این چرا اینطوری شده بود؟ یعنی همه ی معتادا اینطوری حال به حال می شن؟ 

از رو نرفتم و با لودگی گفتم:

- اونکه البته! 

ملافه رو رو خودش کشید و گفت:

- می شه بری؟ 

دست بردم و ملافه رو کشیدم کنار و گفتم:

- یعنی چی؟ چقدر می خوابی؟ بیا حرف بزنیم. 

- از چی؟ 

تا خواستم حرف بزنم، مامان با تا دوغ خوری پر از آب هویج اومد تو اتاق. 

هامون تو جاش نیم خیز شد و مامان با لبخند دعوت به نشستنش کرد و خودش کنار تخت رو صندلی نشست و آب هویج ها به هرکدوممون داد و گفت:

- همینجا می شینم تامطمئن می شم همش رو می خورین. 

هامون لیوان رو جا به جا کرد و گفت:

- کی گفته اگه برین ما نمی خوریم؟ من عاشق آب هویجم و شروع کرد به خوردن. 

منم شروع کردم. 

هنوز لیوان نصف نشده بود که هامون دستش رو گذاشت رو دهنش و خواست که از تخت پایین بیاد ولی دیر شده بود. اون هر چی رو که خورده بود بالا آورد و و بی حال نشست رو زمین. دستاش به شدت می لرزید و سرش پایین بود. مامان سریع تخت رو دور شد و رفت کنارش و رو به من گفت:

برو از اتاق ما یه دست لباس تمیز بیار. 

به رو به هامون گفت:

- خوبی پسرم؟ بلند شو! 

هامون توجهی نمی کرد و همونطور سر به زیر نشسته بود. صدای ناله مانندی از گلوش بیرون اومد که شبیه متاسفم بود. 

مامان عصبانی گفت:

- این چه حرفیه؟ تو مریضی دیگه! مریضی هم که شاخ و دم نداره. خودمون مریض نشدیم؟ ندیدم؟ انگار اولین نفری هستی که حالت بد می شه! تو بلند شو، تمیز کردن اینجا کار یه ربعه. هامون با لباسهای کثیف و سر به زیر در حالی که دستاش به شدت می لرزید، بلند شد و من تازه اون موقع از شوک دراومدم و رفتم از لباسای بابا براش بیارم. وقتی برگشتم مامان با ملافه مشغول پاک کردن لباس هامون بود و هامون هم چشماشو بسته بود. 

سریع لباسا رو رو تخت گذاشتم و رفتم از آشپزخونه تی رو بیارم. موقع برگشتن، مامان رو دیدم که داره در اتاق رو می بنده. 

ده دقیقه بعد که هامون لباساش رو عوض کرده بود، با مامان وارد اتاق شدیم و از هامون خواستیم بره تو پذیرایی تا ما تخت و اتاق رو تمیز کنیم. وقتی داشت از اتاق خارج می شد گفتم:

- عذاب وجدان نداشته باش. این به اون فین فین هایی که رو لباس مارک دارت کردم، در! 

لبخندی زد و بی حرف رفت تو پذیرایی! 

هنوز کامل تمیز کاری نکرده بودیم که صدای وحشتناک شکستن چیزی از تو پذیرایی اومد. 

سراسیمه به طرف پذیرایی دویدیم. صحنه ی وحشتناکی بود. هامون با مشت زده بود آینه ی کنسول بزرگ تو پذیرایی رو شکونده بود و قطره قطره خون بود که رو زمین می ریخت. نگاه بی روحی با ما کرد و نشست رو زمین و با همون دست آش و لاش بدنش رو بغل کرد. به شدت می لرزید و هذیون می گفت. حالش بد بود. بد! 

مامان گفت:

- زود به بابات زنگ بزن. خودش هم رفت و هامون رو بغل کرد. عین پسر خودش به سینه اش فشرده بودش و مدام می گفت:

- آروم باش پسرم! همه چی درست می شه. آروم باش. من قول می دم زود سلامتیت رو بدست میاری. خدا خودش کمکت می کنه. آروم باش. 

بغض بدجور گلوم رو گرفته بود. بابا گفت با دوستش نزدیک خونه هستن و یه ربعه می رسن. جعبه ی کوچیک کمک های اولیه رو آوردم و با مامان مشغول پانسمان بریدگی نسبتا عمیق مچ دست هامون شدیم. چشماشو بسته بود و منقطع نفس می کشید. دلم براش کباب شده بود. تعادل روحی و جسمیش کاملا بهم ریخته بود. تموم شدن پانسمان هامون همراه شد با برگشتن بابا. آروم کمک کردیم وهامون رو هدایت کردیم رو مبل تا خرده آینه ها رو جمع کنیم. 

وقتی دکتر سمیعی با هامون حرف زد و وضعیتش رو دید، اصلا موندن اون رو تو خونه صلاح ندید. از طرفی بابا مایل نبود تو هیچ مرکز ترک اعتیادی، هیچ پرونده ای برای هامون باز بشه و اسمی ازش برده بشه. بنابراین دوستش قبول کرد که اون رو تو مرکز بازتوانی سرپایی خودش بستری کنه. اونجا مثل یه کلینیک فقط واسه ویزیت بود و محل بستری نبود. اما به احترام بابا، دکتر سمیعی قانون شکنی کرد و تصمیم گرفت اتاقی رو برای هامون آماده کنه. تا بتونن با استفاده از روان درمانی و دارو درمانی این سم رو از بدنش خارج کنن. 

اونا قبل از اینکه مامان بره دنبال هوتن، هامون رو از خونه خارج کردن. بعدش هم مامان رفت دنبال هوتن. من تنها شدم. وقتی دیدم کسی تو خونه نیست. حس کردم هوا کم شد. با اینکه حالتهایی که بهش دست می داد، خطرناک بود، ولی من دلم می خواست همینجا بمونه. درسته قرار بود هر روز کنارش باشم. چون اونجا محل بستری نبود و فقط تو طول روز چند پزشک و چند روانشناس مشغول کار بودند و عصر هم درش بسته بود و پرستاری هم برای مراقبت نبود، قرار شد روزها من به کمک دکترهای اونجا مواظبش باشم و شبها هم بابا بره پیشش. با این حال رفتنش بدجور خفه کننده بود. دکتر سمیعی می گفت، اگه به درمان خوب جواب بده، دو هفته ای بدنش سم زدایی می شه و جای نگرانی نیست. 

***

یک هفته بعد... 

چقدر بستری کردن و دارو می تونه موثر باشه. من معجزه ی حضور پزشک و دارو رو تو روند بهبودی هامون به خوبی حس کردم. هامون کلی فرق کرده بود. کلی روحیه اش رو پیدا کرده بود و گرفتگی عضلات و هذیان ها و لرزشهای بدنش به کمتر از نصف رسیده بود. کلا دانشگاه رو بی خیال شده بودم و در جواب اصرارهای آیدا برای سر در آوردن از این همه غیب اونم توسط بی حاشیه ترین دانشجوی کلاس، گفته بودم که بابا با استادا صحبت کرده که بشینم خونه واسه علوم پایه بخونم. اونا هم قبول کردن. البته اگه از تماسهای مکرر روزانه ی آیدا جهت پرسیدن درصد پیشروی من فاکتور بگیریم، اوضاع دانشگاه عادی بود. همه ی همت و توانم رو برای بهبودی روحی و جسمی هامون گذاشته بودم و عصر ها ساعت شش، له و لورده بر می گشتم خونه. خودمم باور نمی کردم که بعضی وقتها جوری خسته باشم که برای اولین تاکسی دست بلند کنم و حتی عقب تاکسی کنار یه مرد بشینم و جالب اینکه تا مقصد، چرت هم بزنم. بدون اینکه از این تماس به حالت جنون برسم. اطمینان داشتم حالت هیستریک من کاملا برطرف شده و من با مردم عادی هیچ مشکلی ندارم و وقتی به عمق این مسئله فکر می کردم، واقعا خودم رو مدیون هامون می دونستم. مدیون مردی که هر شب بعد از برگشتن به خونه دلم واسش تنگ می شد و دوست داشتم زودتر صبح بشه و برم پیشش. 

روز هشتم بستری شدن هامون بود. ساعت هفت صبح بود که همراه با آبدارچی کلینیک وارد اونجا شدم. بابا داشت کتش رو می پوشید. منو که دید لبخندی زد و گفت:

- به به خانم دکتر! خوبی بابا؟ 

خزیدم تو بغلش و گفتم:

- خوبم! خسته نباشین! حالش چطوره؟ 

بابا یه نگاهی به هامون غرق خواب انداخت و گفت:

- عالی! امشب بیدار نشده و یه ضرب تا خود صبح خوابیده. این یه علامت خیلی خوبه. اون پریشونی ها و اون و بی قراری هایی که مانع خواب راحتش می شد داره کم کم از بین می ره. به گفته ی دکتر سمیعی، ایشالله تا آخر این هفته می تونه بره خونه و بدنش کاملا از سم پاک می شه. 

بابا کیفش رو برداشت و گفت:

- امروز هشت عمل دارم باید زودتر راه بیفتم. شب می بینمت. 

به سلامتی گفتم و تا ورودی کلینک همراهیش کردم و بعد برگشتم تو اتاق هامون. 

آبدارچی که یه پسر جوون بیست ساله بود و به کمک همین مرکز، اعتیادش به تریاک رو ترک کرده بود، برام یه قهوه آورد. مشغول مزه مزه کردن قهوه ام بودم که چشماشو باز کرد. 

منو که دید با لبخندی گفت:

- صبح بخیر خانم دکتر! 

قهوه رو رو میز گذاشتم و رفتم کنار تختش و گفتم:

- صبح شما هم بخیر آقای دکتر! خوبی؟ 

چشماشو به نشونه ی آره رو هم فشرد و گفت:

- خیلی اسباب دردسر شدم. کلا از درس و دانشگاه افتادی. 

گفتم:

- نه بابا این چه حرفیه! اتفاقا خیلی هم خوب شده. یه تجربه ی عملی وسط درس قسمت هر کسی نمی شه. به طرف داروهاش رفتم و اونایی که باید صبح بهش می دادم رو از تو کاور در آوردم و با یه لیوان آب بردم سمتش. دستمو که به سمتش دراز کردم که قرصها رو بریزم تو دستش، دستم رو بین دستاش گرفت و به من بهت زده گفت:

- چطوری این همه دین رو جبران کنم باران؟ 

گرمای دستاش و حالت صورتش و بارانی که گفت، داشت دیوونه ام می کرد. من بدجور به این آدم حس پیدا کرده بودم. یعنی واقعیتش نزده داشتم می رقصیدم. این همه حس خوب برام خیلی ثقیل بود. دستم رو از تو دستاش کشیدم بیرون و گفتم:

- چیزی واسه جبران نیست. منم که دارم نجاتم از اون جهنم رو جبران می کنم. قرص های تو دستم رو ریختم تو یه پیش دستی و گذاشتم کنار تختش و گفتم:

- بخورشون! 

قرصها رو که خورد گفتم:

- تو تاکسی راحت کنار مردای دیگه می شینم و اصلا حالم بد نمی شه! هامون ده سال بهترین دکترها و بهترین روانشناسای ایران نتونستن مشکل منو حل کنن. اما تو تونستی. مشکل من کم از اعتیاد تو نبود. من با داشتن این مشکل هرگز نمی تونستم زندگی متاهلی رو تجربه کنم. ولی حالا انگار نه انگار که تا چند ماه پیش سایه ی مردی که بهم نزدیک می شد، می تونست دیوونه ام کنه. اونقدر راحتم که نگو. اگه جبرانی هست، اینم منم که دارم جبران می کنم. 

رفتم کنار پنجره و بازش کردم. هیاهوی خیابون پیچید تو اتاق. نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- بابا می گفت، شب رو خیلی راحت خوابیدی و تا آخر هفته حتما مرخصی. خیلی برات خوشحالم، ها...

برگشتنم سمت تخت همان و فرو رفتن در آغوشش همان... 

نمی دونم کی از تخت پایین اومده و رسیده بود پشت سرم. تکونی به خودم دادم که از حصار سحر آمیز دستاش آزاد بشم. 

سرش رو پایین آورد و کنار گوشم گفت:

- هیش! آروم باش. می خوام از بارون رحمت خدا بهترین حس های دنیا رو بگیرم. یه کم به من بیمار و علیل رحم کن هورناز. بذار حس کنم دوباره آدم شدم. بذار فراموش کنم هیولا شدن هامو. 

خودمو بهش نزدیک کردم. دروغ نبود اگه می گفتم دلم سکون زمان رو می خواست. یاد رمان تاوان عشق خانم رحیمی افتادم. وقتی استاد مهرزاد ساده رو به اغوش کشید و اون گفت کاش زمان متوقف بشه، استاد گفت، اگه همینطوری بریم اون دنیا من مجازات می شم چون دختری رو در آغوش گرفتم که نه هم کیش منه و نه همسر من و حالا منو هامون اگه همسر نبودیم، هم کیش که بودیم و چه توجیح مسخره ای رو برای این قانون شکنی به خودم القا می کردم. 

هامون با صدایی که بغض توش به خوبی مشهود بود گفت:

- می دونی من دیوونه از خدا چی می خوام؟ 

خفه گفتم:

- چی؟ 

گفت:

اینکه زود خوب نشم. پرستاری مثل تو رو داشتن نعمت بزرگیه. یعنی اخر این هفته، آخر این همه محبت بی حد تو به منه؟ اگه اون کروکودیل لعنتی باعث بیدار شدن این حس قشنگ نسبت به تو، تو وجود من شده باید ازش ممنون هم باشم. 

از خلسه ای که توش بود استفاده کردم و خودم رو عقب کشیدم و تو چشماش نگاه کردم. 

لبخندی زد و گفت:

- فکر می کنی مواد افیونی خلم کرده نه؟ 

سرم رو به علامت نه به طرفین تکون دادم و اون یه قدم بهم نزدیکتر شد و آروم زمزمه کرد:

- خوب یا بد، درست یا غلط، منطقی یا غیر منطقی...من عاشقتم باران! 

قلبم داشت از شدت کوبش سینه ام رو می درید. این قشنگترین جمله ای بود که تو عمرم شنیده بودم. شرمی نفس گیر سلول به سلولم رو دربرگرفت و باعث شد سرم رو بندازم پایین. حالا مطمئن بودم حسی که بین من و این مرد هست اصلا برادر و خواهری نیست. اصلا نیست! 

دو انگشت دست هامون چونه ام رو بالا آورد. با صدای بم و گوشنوازش گفت:

- هورناز من خجالت می کشه؟ بذار خوب بشم! بذار بدنم رو از شر این افیون بنیانکن نجات بدم تا ببینی چطور دنیا رو به خاطرت زیر رو می کنم باران! 

سرم رو دوباره انداختم پایین و گفتم:

- بسه هامون! اینطوری نمی تونم پیشت بمونم. من اصلا امادگیش رو نداشتم. چطور تا شب اینجا بمونم؟ 

خندید و گفت:

- می دونم! برای همین الان بهت گفتم که بری! بری به زندگیت برسی. بذار این زمان باقی مونده رو خودم به تنهایی مقاومت کنم. بذار این یه هفته هم بگذره و من از نیستی ها برگردم به این دنیا. با اینکه برام شکنجه آوره ولی می خوام که بری و وقتی من سلامتیم رو بدست آوردم منو ببینی. درسته که تو وحشتناکترین روزها کنارم بودی و اوج ناتوانی هامو دیدی ولی دوست دارم اون روزها رو فراموش کنی! من نمی خوام هیچ ذهنیتی از روزهای فلاکت بارم داشته باشی. می خوام سر این هفته شاداب بیام سراغت. 

دلش می اومد؟ یه هفته؟ برای منی که با ثانیه هام عجین شده بود و وقتی به زور دارو می خوابوندیمش، فقط نگاهش می کردم؟ حسرت بار زل می زدم تو صورتش که من کجا و اون کجا؟ حالا که به داشتن عشقم اعتراف کرده بود برم؟ کجا برم؟ 

لرزان قدم برداشتم تا کیفم رو از رو میز بردارم و فرار کنم. خواسته بود که نباشم. پیس باید می رفتم. هر چند قبل از این هم پای رفتنم لنگ بود و حالا... کاملا فلج شده بودم. 

بازوی دستمو که دراز شده بود تا کیفمو از رو میز برداره، گرفت و منو برگردوند به سمت خودش و گفت:

- نبینم بارانم غمگین باشه! بذار اگه میام سراغت، مردانه و قوی بیام. دکتر می گفت دو روز آخر این هفته که کامل دارو ها رو قطع می کنه، ممکنه یه کم سخت باشه. بذار بدون تو و فقط با نیروی عشقت این دو روز رو هم پشت سر بذارم. نذار اون یه ذره مردونگی و غروری هم که برام مونده پیشت به باد بدم. بذار اگه دردی هست، فریادی هست، رنجی و اشکی هست با نبودنت و حس حضور ت تو قلبم پشت سر بذارم. نذار خوار شم هورناز! 

دیگه جلوگیری از اشکی که خیلی نافرمانی می کرد، از عهده ام خارج بود. سرم رو که بلند کردم، اشکهام روان شدن رو گونه ام. اون بدتر از من اشک می ریخت. و چقدر دیدن گریه ی یه مرد، اونم کسی که دوسش داری رنج آوره. بی هوا منو به خودش فشرد و زمزمه کرد. بدجور نفسم به نفست بند شده هورناز! بدجور! تو فکر می کنی بابات تو رو به من می ده؟ به منی که دیده چطور هیولا می شم؟ به منی که همیشه و تا ابد از برگشتم به روزهای سگیم باید ترسید؟ به منی که هرچقدر هم الان پاک بشم بازم رد پایی از این گوشتخوار لعنتی تو رگ و پیکرم هست؟ می ده هورناز؟ جواهرش رو به من می ده؟ 

خودم رو از تو آغوشش کشیدم بیرون و سر به زیر گفتم:

- مادر تو چی؟ میاد خواستگاری دختری که رسوای اون روستاست؟ به خواستگاری دختری که دختر نیست؟ که زن یه پست فطرت کثیف بوده و به بدترین حالت زن شده؟ که نقص عضو داره؟ که همه به عنوان یه زن فراری و بد می شناسنش؟ برای پسر دکترش، میاد بگیرتش؟ هامون بدجور بین من و تو فاصله ست. یه دره ی عمیق! می دونی چقدر عشق می خواد برای پر کردن این دره؟ 

کیفم رو چنگ زدم و بدون اینکه فرصت هیچ عکس العملی رو به هامون بدم، از کلینک زدم بیرون. 

اشک بی امان از چشمام روون بود و هیچ چیز، حتی نگاههای ترحم آمیز عابرین هم برام اهمیتی نداشت. خودم رو به پارک کوچیکی رسوندم و رو اولین صندلی نشستم و یه دل سیر گریه کردم. برای همه چی. گذشته ی تلخی که هرزگاهی خودی نشون می داد، هامونی که اینطور درد می کشید و مردانه مقاومت می کرد. دلم روزهای بی عشقم رو می خواست. روزهایی که تنها مشکلم ترسم بود و بس. حالا هزاران درد به دردام اضافه شده بود که پیدا کردن راه چاره براشون به مراتب سخت تر از اون مشکلم بود. زندگی با کسی شوخی نداره. همه چیز اونقدرا هم که تو کتابا می نویسن گل و بلبل نیست. یه دریا مشکلات سر راه من و هامون بود که مردِ مرد می خواد واسه مبارزه باهاشون. 

سبک که شدم، کیفم رو که حس می کردم سنگینیش خارج از توانمه، رو دوش نحیفم انداختم و به سمت ناکجا آباد راه افتادم. نباید به بابا و مامان راجع به اتفاقات امروز حرفی می زدم. شاید بابا به رگ غیرتش برمی خورد و تو روند درمانی هامون خللی ایجاد می شد. حداقل تا پایان این یه هفته ی کذایی باید دندون رو جیگر می ذاشتم. اما باید می گفتم که هامون خواسته نرم کلینیک. اینو نمی شد پنهان کرد. 

خودم رو رسوندم خونه و انداختم تو حموم. یه حموم داغ، روحیه و جسم داغونم رو تسکین می داد. شاید هر دختری بود، خوشحال می شد مردی که بهش علاقه داره، بیاد و پیشش اعتراف کنه. اما اعتراف قشنگ هامون یعنی باز شدن دروازه ی بدبختی ها. 

محال بود. محال بود تو اون روستا برای پسرشون زنی بگیرن که یه ازدواج ناموفق داشته. محال بود! کاش هامون اهل اونجا نبود. کاش اونجا کسی منو نمی شناخت. اما این کاشها فقط تو قصه ها تبدیل به واقعیت می شدن. اینجا و تو دنیای واقعی، هیچ چیز به نفع من نبود. اونجا مهم نبود دکتر شده باشم. اونجا مهم نبود مامانم برای خودش کسی شده. اونجا دختر دکتر خوشنامی مثل بالاچ بودن هم مهم نبود. اونجا کل می کشیدن برای زن شدن دختری سیزده ساله که راضی به مزدوج شدن نیست. اونجا دف میزدن واسه پرچم افتخار آمیز مردانه. اونجا این چیزها بود که مهم بود نه شخصیت وجودی زن. اونجا من یعنی دختر بودنم و بس. اونجا مهم نیست من می تونم با علمم جون چند نفر رو نجات بدم. اونجا شخصیت اجتماعی زن کم اهمیت ترینه. اونجا هورناز با این شرایط مساوی با یه زن ضرب در صفر. 

چشمام باد داشت و یه بچه ی یه ساله هم متوجه می شد که من گریه کردم. با خودم قرار گذاشتم که این گریه رو به ترک کردن هامون نسبت بدم و اینکه چقدر دلم براش می سوزه. 

عصر بابا اومد خونه. می خواست دوش بگیره وبره کلینیک. فکر نمی کرد من خونه باشم. با دیدن من، متعجب پرسید:

- تو خونه ای؟ 

مامان به جای من جواب داد:

- هامون خواسته برگرده خونه که روزهای عذاب آور پایانی دوره ی درمان رو شاهد نباشه. هورناز هم با گریه برگشته خونه. ظهر که اومدم، چشماش دو کاسه خون بود. 

بابا حوله رو انداخت رو دسته ی مبل و چایی رو از رو سینی برداشت و گفت:

- گریه واسه چی؟ نکنه دلت براش تنگ می شه؟ 

وای که چقدر به حرف دلم نزدیک بود. دلتنگی نصف اون چیزی بود که داشت برام اتفاق می افتاد. 

صورتکی از عصبانیت به صورتم زدم و گفتم:

- بـــابـــا؟ ! 

خندید و جرعه ای از چاییش رو خورد و گفت:

- خوب چرا ناراحت می شی! اولین چیزی که از این همه گریه به ذهن آدم میاد همینه دیگه! مگه نه خانوم؟ 

مامان با یه نگاه مشکوک به من، شونه ای بالا انداخت و گفت:

- همینو بگو! 

هوتن جیغ زنان خودش رو انداخت تو بغل بابا و گفت:

- بابا واسه تیم فوتبال مدرسه انتخاب شدم. من از همه کوچیکترم ولی مربیم گفت چون کارم خوبه می تونم باشم. 

بابا سرش رو بوسید و گفت:

- آفرین پسرم! فقط مواظب باش به درست لطمه نخوره! یه فوتبالیست تحصیل کرده خیلی بهتر ه ها! 

هوتن از بغل بابا پایین اومد و سرسری گفت:

- باشه حواسم هست. 

مامان بعد از رفتن هوتن رو به بابا گفت:

- اجازه می دی؟ 

بابا در حالی که دکمه های پیرهنش رو باز می کرد گفت:

- چرا که نه؟ 

مامان گفت:

- این همینجوری چهار تا مشق رو به زور می نویسه وای به روزی که بخواد سرگرم فوتبال بشه. من حریفش نیستم ها. از الان گفته باشم. بعد نگی باید به موقع می گفتی. 

بابا پیرهنش رو انداخت رو دسته ی مبل و گفت:

- من که چیزی نگفتم خانومم. بذار بره. اگه دیدیم ظرفیتش نمی کشه که همه ی کاراش رو درست انجام بده، جور دیگه ای جلوشو می گیریم. می رم به مربیش می گم اظهار نارضایتی بکنه و بذارتش کنار. نگران نباش. خودم حواسم بهش هست. 

بابا عالی بود. بابا معرکه بود. بابا همه چی تموم بود. بابا خود عشق بود. همه چی می تونست خیلی خوب باشه. اگه سرنوشت اینطور ما رو به محک نمی کشید. 

حس می کردم بابا لاغر تر شده. مامان هم بدجور نگرانش بود. می دیدم چطور داره مثل پروانه به دور بابا می چرخه. چرخیدن داشت. به خدا دیوانه وار دور تندیسی از مردانگی و عشق، چرخیدن داشت. نداشت؟ 

با خودم گفتم:

- جریان هامون که تموم بشه و به سلامت برگرده سر زندگیش، باید یه فکر اساسی در مورد وضعیت کلیه بابا بکنیم. 

یه هفته پر از نگرانی و تشویش شروع شد. یه هفته پر از دلتنگی. بارها صحنه های قشنگ اون روز رو با خودم مرور می کردم و غرق لذت می شدم. سعی داشتم به کمبود ها و مشکلات فکر نکنم. اما سخت بود فکر نکردن به چیزهایی وجود داشت و خیلی هم پررنگ بودن. 

از بابا خواستم که این یه هفته رو خودش یه جوری حل کنه که دانشگاه نرم. نه حالش رو داشتم و نه می تونستم تمرکز کنم رو درس و کلاس. رو هوا بودم خداییش. 

روز دوم بود و من کسل نشسته بودم سر درسام. چه درس خوندنی هم بود. هیچی حالیم نبود. همه چیز رو با هم قاطی می کردم. گوشیم رو ویبره بود که برام اس ام اس اومد. با بی حالی بازش کردم. نود درصد احتمال می داد از آیدا باشه و در حال چک کردن روند درسام. اما نه... از هامون بود. سریع نور صفحه رو زیاد کردم که خوب بخونمش. 

این عصرهای بارانی

عجـیب بـوی نـفس هـای تـو را می دهـد …! 

گـوئـی … تـو اتـفاق می افـتی

و مـن دچـار می شـوم …

تـمام ” مــن” دارد “تـــو” می شـود …

تا هنوز تو خلسه ی قشنگ این جمله ها بودم که اس ام اس دوم اومد. 

هنوز هم صدقه هایم به نیت سلامتی توست…

هی…؟ 

معشوقه ی من…

سلامتی…؟ 

داشتم از ذوق می مردم که با اس ام اس سوم واقعا خلع سلاح شدم 

قرارمان یک مانور کوچک بود…

قرار بود تیرهای نگاهت مشقی باشد…

اما ببین، 

یک جای سالم بر قلبم نمانده است…! 

وای هامون... هامون...داری باهام چیکار می کنی؟ 

مونده بودم جواب بدم یا نه. خنکایی که از همه ی رگ و پیکرم می گذشت، اونقدر زیبا بود که حد نداشت. عشق همین بود دیگه نه؟ وقتی چند وقت پیش، آیدا منو متهم به عاشقی کرد و من دنبال اون ردی از عشق تو قلبم گشتم، چیزی به این شکل قشنگ، پیدا نکردم. حس می کردم به حضور هامون عادت کردم. فقط همین! اما حالامی دونستم که این یه عادت نیست. مطمئن بودم حسی فراتر از یه عادت داره منو به سمت هامون هدایت می کنه. از طرفی اونقدر حسهای بازدارنده و منفی هم اطرافم پرسه می زد که به معنای واقعی سردرگم بودم. 

دلم می خواست بهش جواب بدم. دوست داشتم منم شیطنت کنم. دوست داشتم منم جوانی کنم و اگه لایق بودم، عشق رو تجربه کنم. منم آدم بودم. آدمی که بیشتر از ظرفیتش، بیشتر از سنش درد کشید بود. بس نبود آزار من؟ بیست سه سالگی یعنی اوج نیاز روحی و جسمی یه دختر! یعنی بهترین زمان واسه درک عشق. طبیعی بود بعد از اون همه درد و مشکل، به اولین مردی که سر راهم قرار می گرفت وابسته بشم. طبیعی نبود؟ اونم مردی مثل هامون که همه چی تموم بود. شاید هم من مرد ندیده اونو همه چی تموم تصور می کردم. منی که عشق رو با هیچ لحن مردانه ای تجربه نکرده بودم، طبیعی بود با اولین عاشقتمی که با صدای مردانه به گوشم می رسید، خودم رو ببازم. طبیعی نبود؟ من سالها تارک دنیایی بودم با یک دنیا ترس. من نوجوانی ام رو با فرار از مردها سپری کرده بودم. من با هیچ مردی هم کلام نشده بودم و حالا دلم لرزیده بود. دلم حضورش رو می خواست. با خودم که رودربایستی نداشتم. دوست داشتم ببینمش. آغوش بالاچ یه جور امنیت داشت و آغوش هامون جور دیگر. 

تو آنی از ثانیه تصمیم رو گرفتم و براش اس ام اس فرستادم. این اس ام اس عاشقانه نبود. بیشتر فلسفی بود. آیدا برام فرستاده بود. فعلا فرستادن اس ام اس عاشقانه خوب نبود. همین اس ام اس رو هم با کلی خجالت می فرستادم. 

تو را طلب نمیکنم…نه اینکه بی نیازم … صبورم...“

دکمه ی ارسال رو زدم، صورتم رو تو دستام گرفتم. وای من چیکار کردم. اونقدر هیجان خونم بالا بود که حد نداشت. شده بودم مثل یه دخترک دبیرستانی که با ترس و دلهره، از پسری تو مسیر دبیرستان نامه گرفته و دوست شده. 

چشمم به صفحه ی گوشی بود. یعنی الان چه حسی داره؟ بعد به خودم تشر می زدم. می خوای چه حسی داشته باشه. یه نصف خط اس ام اس فلسفی واسش فرستادی انتظار داری پشتک بزنه؟ 

دوباره مثل دیوونه ها خودم به خودم جواب دادم، از سرشم زیاده. من کجا و این غلطا کجا. من واسه اون آیدای بدبخت اس نفرستادم تا حالا. والا. 

دینگ دینگ گوشی و شیرجه ی من به سمتش. اگه گوشی بینوا زبون داشت با حرکت وحشیانه ی من از ترس جیغ می زد. پیام قشنگ دیگه ای که دست و پای من بی ظرفیت مرد ندیده رو شل کرد و مثل یه تیکه گوشت افتادم گوشه ی تخت. همه با یه اس ام اس این شکلی می شدن؟ یا منِ عهد قجری فقط اینجوری بودم. کاش یه دوست صمیمی داشتم. کاش خواهر داشتم. الان باید چیکار می کردم؟ درستش چی بود؟ جواب بدم؟ محل ندم؟ ولی مگه می تونستم بی تفاوت بشینم. انگار همون هورناز کسل نبودم که حال ورق زدن کتاباش رو نداشت. قلبم می زد و صورتم تب داشت. دست که می زدم گرماش رو به خوبی حس می کردم. 

از سر شوق، یه بار دیگه پیامش رو خوندم. 

به خدا عشق به رسوا شدنش می ارزد / و به مجنون و به لیلا شدنش می ارزد

دفتر قلب مرا وا کن و نامی بنویس / سند عشق به امضا شدنش می ارزد

گرچه من تجربه ای از نرسیدن هایم / کوشش رود به دریا شدنش می ارزد... 

یعنی من برای هامون ارزش جنگیدن رو دارم؟ حالا به بابا و مامان چی بگم؟ یعنی عکس العمل مامان چی می تونه باشه؟ من دوباره با مردم اون روستا رو به رو می شم؟ تصورش هم وحشتناکه. نه... نه نباید بذارم هامون زیادی پیش بره. منطقی نیست. این عشق اشتباهه. این خانه از پای بست ویرانه. من نمی تونم پامو تو اون خراب شده بذارم. هرگز... هرگز... 

گوشی رو تو دستم گرفتم و علی رغم میلم نوشتم:

- هامون ازت خواهش می کنم منطقی فکر کن. حیفه این احساس قشنگ نیست که تو تعصبات پوسیده ی اون روستا لگد مال بشه. این حس نابت رو برای کسی خرج کن که بتونه پا به پات حرکت کنه. من توان مبارزه با اون آدمها رو ندارم. از من بگذر هامون. اینطوری هم تو اذیت می شی و هم من. بذار همه چی مثل سابق باشه. من یه دختر معمولی نیستم. زندگی من پر از لکه های سیاهه. برودنبال یکی که همش سپیدی برات داشته باشه. 

پیام رو که نوشتم، قبل از اینکه پشیمون بشم سندش کردم. 

سند شدنش همان و جوشیدن چشمه ی اشکم همان. دلم برای خودم بدجور می سوخت. من تا آخر عمر به خاطر بلایی که سرم اومده بود و خودم کوچکترین نقشی درش نداشتم، باید تقاص پس می دادم. احتمالا هامون های زیادی وارد زندگیم می شدند و من مجبور بودم یا خودم پسشون بزنم یا بعد از فهمیدن ماجرا توسط اونا پس زده می شدم. 

چند دقیقه بعد، صدای گوشیم بلند شد. می دونستم زنگ می زنه. اشکامو پاک کردم و سعی کردم صدام صاف و بی بغض باشه. 

خش دار سلام کرد و من آهسته جوابش رو دادم. 

بی مقدمه گفت:

- این یعنی چی هورناز؟ می خوای روی این تخت منو بکشی بی انصاف؟ 

آروم گفتم:

- هامون منطقی باش! یه لحظه به عمق این فاجعه فکر کن! آخه این کار شدنیه؟ قبل از اینکه این احساس ریشه بدوونه، روش نفت بریز و بذار خشک بشه. هامون راضی به زجر کشیدن من نباش! من عمری بین اون آدما زندگی کردم. اونا همه ی وجود منو به آتیش کشیدن. تو که خودت بودی! تو که خودت دیدی من چه حالی می شدم. اون حس ده سال با من بود و هر لحظه منو آزار می داد. راضی نشو به دوباره برگشتنش... راضی نشو به لگد مال شدن این یه ذره غروری که بالاچ و مامان به زحمت برام جمعش کردن. 

صدای هورناز، هورنازِ هامون، باعث شد حرفم رو قطع کنم. وقتی سکوت منو دید گفت:

- اجازه بده منم حرف بزنم. چی می گی مثل قطار واسه خودت؟ تو از چی می ترسی؟ مگه من می ذارم کسی اذیتت کنه؟ بذار از این کلینک لعنتی بیام بیرون! اونقدر برای خودم مردونگی و ابهت تو اون خراب شده دارم که کسی نخواد رو تصمصم من حرفی بزنه. من تنها پسر اون خانواده هستم. حرفم اونجا حرفه. تو فقط بگو که منو می خوای! تو فقط حسم رو بپذیر، بعد بشین کنار و بذار من برای تو با همه ی دنیا مبارزه کنم. هورناز تو باکره تر از خیلی از باکره هایی. من اینو به دنیا ثابت می کنم. چرا خودت رو دست کم می گیری! 

گفتم:

- این حس به خاطر این چند وقت نزدیک بودنه. اگه دور بشی، فراموش می کنی و خلاص. چرا این همه دردسر؟ تو می تونی با یکی بی حاشیه تر ازدواج سالمی داشته باشی. چه التزامی واسه این همه مبارزه و کشمکش؟ 

عصبی گفت:

- همین؟ مگه علاقه کشکیه؟ مگه قلب آدم کاروانسراست که این نشد یکی دیگه؟ وقتی پدرت از پشت پنجره ی اتاقش تو دانشگاه اولین بار تو رو نشونم داد، این لامصب بد لرزید. دیدم که دیگه نیستی! دیگه اون هورناز فسقلی با دامن قرمز چین دار نبودی! یه دختر قشنگ و بامزه شده بودی با یه تیپ ساده اما امروزی و شیک. دیدنت منو برد به ده سال پیش تو کوچه پس کوچه های خاکی روستا! به اذیت هام و به گریه های معصومانه ات. پدرت کنار گوشم داشت از رنجی که ده ساله گریبانت رو گرفته حرف می زد و من مصمم تر می شدم به کنارت بودن. وقتی برای اولین بار تو ماشین حالت بد شد. دو ساعت بیرون شهر نعره زدم و گریه کردم. آره به خاطر ترس و معصومیتی که ته چشات بود گریه کردم. حس من دو روزه نیست که بخوام دو روزه براش جایگزین پیدا کنم. وقتی تو بغلم دو ساعت گریه کردی و شونه ی من شد تکیه گاه دردات، مصمم شدم این همه معصومیت رو فقط خودم صاحب بشم. مطمئن شدم اون پرنده ی کوچیک ِ ترسیده ی زخمی رو برای تمام عمر، فقط و فقط برای خودم می خوام. اعتراف می کنم وقتی تو بغلم بودی، حسم بهت برادرانه نبود. اصلا نبود. وقتی به خاطر پیراهنم مدام عذر می خواستی دلم می خواست همونجا درش بیارم و بندازمش تو آشغالی و بگم این پیرهن فدای یه تار موت. فدای یه لحظه آرامشت. اما مدام سر به سرت می ذاشتم که حالت بهتر بشه. وقتی از هدی می گفتم، عذاب وجدان داشتم اما می خواستم محکت بزنم. دلم می خواست حسودی کنی. ولی تواصلا تو باغ نبودی و این دیوونه ترم می کرد. وقتی اونا این بلا رو سرم آوردن، دلم می خواست بمیرم. برای همین بدون اینکه به فرمانده خبر بدم، افتادم تو خیابونا. نجات من از این بلا تقریبا غیر ممکن بود. من با سمی که تو بدنم بود تو رو از دست داده بودم و این یعنی پایان همه چی. اما وقتی تو اوج ناامیدی بابات پیدام کرد. فهمیدم باید بمونم و مبارزه کنم. سرنوشت دوباره منو سر راه تو و تو رو سر راه من قرار داده بود. این نمی تونست اتفاقی باشه. به خودم قول دادم مرد و مردونه با این سم مبازه کنم. دیدی که کردم. هورناز من آموزش دیدم. من تک تک این مواد و اثراتش رو به خوبی می شناسم. من بی تجربه نیستم. ترک این ماده برای نود درصد آدما غیر ممکنه. یه انگیزه ی و اراده ی فولادی می خواد. تو اون انگیزه ی بی بازگشت منی. اگه به خاطرت کوروکودیل رو شکست دادم، بستن دهن مردم اون روستا که برام آب خوردنه. 

تو باش! همه چی حله! راستی می دونی از فردا دارو ها رو قطع می کنن؟ با تکیه به عشقت دووم میارم می دونم. اونقدر این حس قویه که مطمئنم دووم میارم. جمعه منتظرم باش! فقط ازت یه خواهشی دارم. فعلا به کسی چیزی نگو. می خوام خودم شروع کننده باشم. نمی خوام بابات فکر کنه بی حرمتی کردم. بذار فکر کنه اول به اون گفتم. من حست رو از تو چشات می خونم. این حس روزای اول نبود هورناز. اما الان چشات یه چیز دیگه می گه. من مطمئنم. من اون مهربونی رو می ذارم به پای حسی که بهم داری. داری دیگه نه؟ تو هم منو می خوای نه؟ 

حرفی برای گفتن نداشتم. سکوت منو که دید، زمزمه وار گفت:

- بارانم اونجایی؟ 

خدایا یه کم ظرفیت به من بده. از رو عمرم بردار و به روی گنجایشم بذار. چرا این بارانم با کل بارانمهای مامان و بابا اینقدر متفاوته؟ 

مگه زبونم می چرخید برای حرف زدن؟ لال شده بودم. 

دوباره گفت:

- قهری هورناز خانوم؟ ناراحتی از دستم؟ 

نالیدم:

- نه! قهر برای چی؟ 

گفت:

پس بذار سیر صداتو بشنوم. فردا و پس فردا برای من روزای سختیه! بذار انرژی جمع کنم واسه مبارزه! 

گفتم:

- هنوزم می ترسم! 

خندید و گفت:

- یادته یه بار سیبت رو ازت گرفتم و گاز زدم و تو دیگه بهش لب نزدی؟ 

لبخندی نشست رو لبم. آره یادم بود. 

هامون ادامه داد:

- اونقدر برام عجیب بود اینکه بقیه اش رو نخوری! از همون موقع برام خاص شدی! مدام تو نخت بودم. چون بهم توجه نمی کردی و ازم خوشت نمی اومد، دوست داشتم اذیتت کنم. اما باور کن هر وقت گریه می کردی دلم کباب می شد. 

خندیدم و گفتم:

- از همون موقع بدجنس بودی! 

اونم خندید و گفت:

- این حس قدمتش خیلی طولانی تر از اینه که بتونی همینطوری از سرت بازش کنی! مجبوری ما رو تحمل کنی خانومی! 

یه کم حالم بهتر بود! حس سردرگمی نیم ساعت پیش رو نداشتم. گفتم:

- امروز داروهاتو خوردی؟ 

گفت:

- پرستار خوشگل نداشتم ولی چاره ای نبود خوردمشون دیگه! 

صدای در حیاط نشون از اومدن مامان و هوتن می داد. گفتم:

- مامان و هوتن اومدن. من باید برم. 

زمزمه کرد:

- خیلی دوست دارم هورناز. 

خجل گفتم:

- خداحافظ 

اونم به همون آرومی گفت:

- همینطور عشقم. 

دو دقیقه از پایان تماس نگذشته بود که یه پیام اومد. می دونستم هامونه. 

آرام بخوان، چون آهسته نوشتم با دل بخوان، چون با دل نوشتم

دوستت دارم

مگه طاقت می آوردم؟ از اول صبح عین مرغ سرکنده بودم. آخرش هم نتونستم مقاومت کنم و وقتی مامان و بابا و هوتن رفتن، شال و کلاه کردم برم کلینیک. 

می دونستم اگه منو ببینه ممکنه ناراحت بشه ولی من می خواستم که اونجا باشم. پس باید می رفتم. دکتر سمیعی تا منو دید، با لبخند اومد سمتم و گفت:

- به به خانم دکتر اسدی! خوش اومدی دخترم! اما مگه قرار نبود این دو روز این جوون آهنین ما رو تنها بذاری؟ 

با لبخند خجلی گفتم:

- سلام دکتر! قرار بود ولی من طاقت نیاوردم. نگران دکتر صداقت بودم. 

نگاه معنی دار دکتر کاملا بر حق بود. هر کی بود اینطوری نگام می کرد. دکتر با دستش منو به سمت اتاقی که هامون توش بود هدایت کرد و گفت:

- خوابه! بدجور درد داشت. خیلی داره مقاومت می کنه. تلاشش و اراده اش ستودنیه. من تو این حرفه مو سپید کردم دخترم، ولی اراده ای به این مستحکمی ندیده بودم. سخته دخترم. در برابر این ماده مقاومت کردن خیلی سخته. من نشنیدم کسی تونسته باشه حتی برای چند روز مقاومت کنه. این اولین کسی هست که با چشم خودم مقاومتش رو در برابر این ماده می بینم. این جوون برای خود من شده اسطوره. هر نیرویی که داره این جوون رو در برابر این وسوسه ی بزرگ محافظت می کنه، خیلی قویه. 

تو دلم از اینکه احتمال می دادم این تلاش درصیدیش به خاطر منه، کلی ذوق می کردم. 

گفتم:

با وجود درد چطور خوابیده؟ 

گفت:

- خواب آور دادم. 

نگران برگشتم سمتش و گفتم:

- مگه قرار نبود دارو... 

دکتر پرید وسط حرفم و گفت:

- داروی ترک اعتیاد که نیست! یه خواب آور معمولیه. از دیشب مثل مار به خودش پیچیده و درد کشیده. خواب براش لازم بود. می خوای تا بیدار نشده بری پیشش؟ 

وای چه پیشنهاد فوق العاده ای. سری تکون دادم و دکتر درو باز کرد و آروم گفت:

- فقط سر وصدا نکن که بیدار نشه. 

سری به علامت باشه تکون دادم و وارد اتاق شدم و درو بستم. 

آروم خوابیده بود. ملافه ی روش کنار رفته بود. یه زیر پیرهن رکابی سفید تنش بود. حتما دیشب گرمش بوده یا اینکه لباس کلافه اش کرده. ملافه رو آروم کشیدم روش و کنار تختش نشستم رو صندلی و چشم دوختم به حرکت منظم سینه اش. 

موها و ریشش بلند شده بود. مثل تارزان شده بود طفلی. یعنی می تونست این یه روز و نیم باقی مونده رو تحمل کنه؟ حرکتی کرد و من وحشت زده شدم. دوست نداشتم اینجا ببینتم. منو یه نیروی نامرئی کشیده بود اینجا و هیچ دلم نمی خواست هامون این همه اشتیاقم رو برای دیدنش ببینه. هم به شدت ازش خجالت می کشیدم و هم دوست نداشتم بدقول به نظر بیام. 

از رو صندلی بلند شدم و سریع به سمت در رفتم. دستم روی دستگیره بود که صدای خش دارش متوقفم کرد. 

- هورناز خودتی؟ 

دیر شده برای فرار. خیلی دیر شده بود. 

برگشتم سمتش و شرمگین گفتم:

- سلام! ببخش بیدارت کردم. 

نیم خیز شد وگفت:

- واقعا خودتی؟ مگه قرار... 

پریدم وسط حرفش و گفتم:

- شرمنده که زدم زیر قرار. نگران بودم. الان می رم ببخشید. 

سریع از تخت اومد پایین. رنگش پریده بود. عجب تیپیم داشت. یه شلوار بیمارستانی گله گشاد، با یه رکابی و کلی مو و ریش. 

بهم نزدیک شد و گفت:

- حالا که اومدی خواهش می کنم یه کم بمون! 

تا خواستم حرفی بزنم، دودستش رو محکم گذاشت رو شقیقه هاش و بلند گفت:

- آخ سرم. 

یه دستش رو از رو سرش برداشت و تکیه داد به دیوار. 

بهش نزدیک شدم و گفتم:

- هامون حالت بده نه؟ دکتر سمیعی رو صدا بزنم؟ 

سرش رو تکون داد و آروم گفت:

- نه! غیر از خودم کسی نمی تونه هیچ کاری برام بکنه. فقط باید طاقت بیارم. 

کنار دیوار سر خورد و نشست. چشماش بسته بود. منم کنارش رو زمین نشستم. چشماشو باز کرد و با یه نگاه عمیق همراه با لبخند محوی که معلوم بود با وجود درد، داره به زور رو لبش نگه می داره گفت:

- می گن عاشق هر روز معشوقش رو زیباتر می بینه و الان یا تو زیباتر شدی یا من عاشقتر. 

سرم رو انداختم پایین. هامون کی اینقدر عوض شده بود؟ قبلارک بود ولی اینقدر بی پروا نبود که! کی روش اینطوری باز شده بود؟ 

چونه ام رو گرفت و سرم رو بالا اورد. سرم رو تکون دادم وچونه ام رو از دستش درآوردم و دوباره انداختم پایین. مگه می تونستم نگاش کنم. کجان بابا و مامان بیان ببینن چقدر بی حیا شدم. 

تو کسری از ثانیه دستاش رو دور بدن خودش حلقه کرد و سرش رو گذاشت رو زانوش. بدنش می لرزید. هیچی نمی گفت. واسه همین دردها و لرزشها بود که نمی خواست من کنارش باشم. چقدر من بدم! 

دستم رو بردم جلوتر ولی نیمه ی راه پس کشیدم. من به چه حقی می خواستم سرش رو لمس کنم؟ 

گفتم:

- هامون من برم؟ 

سرش رو بلند کرد. چشماش قرمز بود و پر آب. 

گفتم:

گریه می کنی؟ 

لبخندی زد و گفت:

- حال روزم جلوی عشقم، گریه نداره؟ من نمی خواستم منو اینطوری ببینی هورناز! نیگا به سر و شکلم بکن! نیگا به حالت هام بکن! کدوم دختری به آدمی در شرایط من بها می ده که تو بدی؟ 

ناراحت سرم رو انداختم پایین و زمزمه کردم:

- نگو اینطوری! اگه الان اینطور مریض احوالی، من سرپا بودناتم دیدم. من مرتب بودناتم دیدم. راستش... راستش... طاقت نیاوردم 

با دست لروزنش دستم رو گرفت تو دستش و گفت:

- خودت رو اذیت نکن. خوب کاری کردی که اومدی. اگه نبودی با این درد کشنده ای که داره سرم رو تیکه تیکه می کنه، کل این ساختمون رو ریخته بودم بهم. می بینی چقدر آرومم؟ چون تو اینجایی. 

اون حرف می زد و من احمق بی ظرفیت مرد ندیده ی بی حیا، از بودن دستم بین دستای لرزونش حس آرامش بهم دست می داد. 

گفتم:

بلند شو کمکت کنم رو تختت بخوابی. 

با چشمای بی فروغش نگام کرد و گفت:

- چیزی نمونده هورناز! سی و دو ساعت دیگه، کل سم از بدنم خارج می شه. سی و دو ساعت یعنی چند دقیقه؟ 

حالش داشت دوباره بد می شد. 

دستش رو گذاشت رو سرش و گفت:

- انگار اینجا... درست همینجا رو دارن با مته سوراخ می کنن. 

چقدر دلم می خواست همونجایی رو که داشت نشون می داد، ببوسم و نوازش کنم. که با این کارم، بگم طاقت بیار. آروم گفتم:

- نمی دونم سی و دو ساعت چند دقیقه می شه! ولی بدون دقیقه که هیچی هر ثانیه اش باهاتم و دعامی کنی بتونی دووم بیاری. 

چشماشو بست و سرش رو تکیه داد به دیوار. منم همینطور کنارش نشستم و زل زدم به صورتش. وقتی چشماش بسته بود می تونستم سیر نگاش کنم. هامون برای من پیامبر خیلی چیزهایی بود که با وجود تلاش مامان و بابا همیشه تو زندگیم کم داشتمشون. حالا همش جمع شده بود تو وجود این مرد. حق داشتم اینقدر به سمتش کشش داشته باشم. نداشتم؟ 

همینطور که چشماش بسته بود یه دفعه بدنش شروع کرد به لرزیدن. از بغل روی زمین افتاد. مثل مار به خودش می پیچید و ناله می کرد. وحشت کرده بودم. میون لرزش و درد گفت:

- برو هورناز. خواهش می کنم برو. 

باید می رفتم. گریه کنان از اتاق خارج شدم و رفتم سراغ دکتر سمیعی. 

دکتر منو که دید نگران از پشت میزش بلند شد و گفت:

- چی شده دخترم؟ 

هق هق کنان گفتم:

- ها... هامون. حالش... بده... درد داره... 

دکتر از پارچ آب روی میز برام آب ریخت و گفت:

- طبیعیه دخترم. بدنش الان داره نیاز به اون افیون رو فریاد می زنه. بسلول به سلولش الان هلاک یه گرم از اون ماده ست که راحت بشن. عضلاتش ازش فرمانبرداری نمی کنن. ولی نگران نباش. بدتر از ایناشو دووم آورده. الان تا چند لحظه ی دیگه این حمله هم تموم می شه. ما نمی تونیم کاری بکینم جز دعا. دو روز آخر برای سم زدایی حکم طلا رو داره. باید بتونه دووم بیاره. باید! 

گفتم:

- می شه بیرون اتاق بمونم؟ من نمی تونم برم خونه. با لبخندی گفت:

- باشه دخترم. اتاق بغلی اتاقش، نمازخونه ست. برو اونجا و استراحت کن. باباتم تا دو ساعت دیگه میاد اینجا. 

چیزی به دکتر نگفتم. ولی کاش بابا نمی اومد. رسوای عالم می شدم این دفعه. اون از چشم های پف کرده و گریه ی اون روزم و این از بی خبر اومدن امروزم. خنگ که نبود. ناسلامتی دکتر مملکت بود. می فهمید یه کاسه ای زیر نیم کاسمه دیگه. به هر حال حتی اگه رسوا هم می شدم. پای رفتم بد جور لنگ بود. اول رفتم دستشویی و وضو گرفتم و بعد رفتم نمازخونه. قرآن کوچیک جیبیم رو از تو کیفم در آوردم و رو به قبله نشستم و شروع کردم به خوندن. اینطوری دووم نمی آوردم. صدای ضبحه ها و نعره هاش چهار ستون بدنم رو به لرزه در می آورد. باید وصل می شدم به منبع ارامش ازلی تا بتونم این لحظات سخت رو دووم بیارم و از خدا بخوام که کمکش کنه تا اونم طاقت بیاره. 

هامون نعره می زد و من اشک می ریختم. هامون ناله می کرد و من تو خودم مچاله می شدم. هامون درد می کشید و من از خدا براش طلب آرامش می کردم. هر آخی که می گفت، هر خدایی که صدا می کرد، هر ضبحه ای که می زد. هر مشتی که به دیوار می کوبید، قلبم رو تیکه تیکه می کرد. اونقدر گریه کرده بودم که نفسم بالا نمی اومد. 

به سجده افتاده بودم و فقط از خدا یه چیز می خواستم. برگشتن سلامتی کسی که منو با زندگی آشتی داده بود. صدای تقی که به در نمازخونه ی کلینیک خورد، باعث شد سر از سجده بردارم. اشک چشمامو با دستمال پاک کردم و با صدای گرفته ای گفتم:

- بفرمایید! 

در باز شد و قامت بابا تو آستانه ی در پیدا شد. کفشاشو در آورد و اومد کنارم نشست. خودم رو انداختم تو بغلش و با گریه گفتم:

- هامون طاقت میاره دیگه نه؟ 

بابا بوسه ای به سرم زد و گفت:

- معلومه که میاره! چرا اینقدر خودت رو عذاب می دی بابا؟ اونم راضی به این همه عذاب و اذیت تو نیست دخترم. اون سختترین حالتها رو طاقت آورده. دیگه چیزی به قله نمونده عزیزم. بعدش همش سرازیریه. براش دعا کن و خودت رو اینطوری آزار نده! مامانت اگه اینطوری ببینتت پس می افته که. 

خودم رو از آغوشش جدا کردم و سر به زیر گفتم:

- می شه من خونه نرم؟ 

بابا ابرو گره کرده گفت:

- یعنی چی؟ برای چی خونه نری؟ 

خجالت زده از درخواستی که می خواستم مطرح کنم، گفتم:

- می خوام اینجا بمونم. می خوام همینجا برای سلامتیش دعا کنم بابا. شما شب اینجایید دیگه نه؟ بذارید منم بمونم. خونه طاقت نمیارم. 

بابا مردد دستی به صورتش کشید و گفت:

- باشه! ولی تو اتاقش نمی ری ها! هم خودش خجالت می کشه و هم من دلم نمی خواد اونطوری ببینیش. 

آروم گفتم:

- چشم. منم نمی خوام پیشش برم. همینجا براش دعا می کنم. 

بابا لبخندی زد و گفت:

- ناهار که نخوری؟ 

گفتم:

- نه ولی میل هم ندارم! انگار تو گلوم چسب ریختن! 

بابا بلند شد و رفت سمت در و گفت:

- برات می گیرم. چسبی یا غیر چسبی باید بخوری! 

جایی برای اعتراض نبود. همین که اجازه داد بمونم، خوشحال بودم. 

ساعت یازده شب شده بود. غیر از ما سه نفر کسی تو کلینیک نبود و من در حالی که از خستگی به دیوار تکیه داده بودم، صدای ناله های هامون رو می شنیدم و دلم ریش می شد. چشمام اونقدر باد کرده بود که نمی تونستم قرآن بخونم. تو دلم مدام براش آیه الکرسی می خوندم و از این طرف دیوار فوت می کردم بره اونطرف. بابا تو اتاقش بود و داشت باهاش حرف می زد. می خواست اینطوری مشغولش کنه که کمتر یاد درد بدنش بیفته. 

صدای حرف زدنشون آروم بود و من از پشت دیوار فقط ناله های بلند هامون رو می شنیدم نه حرفاشون رو. بلند شدم و از نماز خونه رفتم بیرون. رفتم پشت در اتاق. گوشم رو چسبوندم به در. ناله هاش از اینجا بلند تر به گوش می رسید و دل من ریشتر می شد. بابا داشت واسه خودش حرف می زد و خاطره تعریف می کرد تا مثلا سر هامون رو گرم کنه. یه دفعه هامون فریاد زد: 

ای خدا دارم می میرم. پس تو کجایی؟ چرا تموم نمی کنی این عذابو؟ 

صدای بابا اومد که گفت:

- چیزی نمونده مرد. یه کم دیگه دووم بیاری تمومه. چیزی نمونده! 

هامون ناله وار گفت:

- دیگه طاقتم تمومه. دارم می میرم دکتر! دارن گوشت تنم رو می کنن! حس می کنم همه ی جای پوستم جای گاز و نیشه. سرم منگه و داره می ترکه. آخه پس کی تموم می شه؟ 

پشت در رو زمین نشستم. اشکم داشت گوله گوله می ریخت رو گونه ام و همزمان چشمام بد جور می سوخت. می دونستم با این همه اشک، حتما عفونت می کنه. اما مگه می تونستم جلوی اشکم رو بگیرم. 

نمی دونم چند دقیقه یا چند ساعت تکیه به دیوار، پشت در موندم. رو هوا بودم. حس بی وزنی داشتم. جسمم خواب می خواست. ولی روح سرکشم آغوش مرد دردمند داخل اتاق رو. 

وقتی چشمامو باز کردم، دیدم تو نمازخونه ام و یه پتو رومه. آخرین چیزی که یادم بود. ناله های هامون و اشک بی امون خودم بود. فضای روشن اتاق، نشون می داد سپیده زده. 

سریع از جام بلند شدم. چشمام به قدری باد کرده بود که نمی تونستم بازشون کنم. شدید هم درد می کرد. کسی تو راهرو نبود. آروم در اتاق هامون رو باز کردم. هامون بینوا رو تخت و بابای بیچاره ام هم، رو صندلی خواب بودن. دلم برای هردوشون سوخت. این دو مرد قهرمانای قصه ی زندگی من بودن. قهرمانان درد کشیده و درد آشنا. دو مرد عزیزی که برام منشاء آرامش بودند. هر دوشون! 

بابا تکونی خورد و من آروم درو پشت و سرم بستم و وارد اتاق شدم. دوازده ساعت بیشتر به پایان چهل و هشت ساعت نهایی، طول دوره ی ترک هامون، نمونده بود. بابا چشماشو باز کرد و منو کنار تخت هامون دید. بی صدا سلام کردم و با لبخند و تکون سر جواب داد. کش و قوسی به بدنش داد و ساعت مچیشو نگاه کرد. آروم از رو صندلی بلند شد و اشاره کرد که دنبالش برم. مطیع پشت سرش راه افتادم. 

در رو که پشت سرمون بستم، گفت:دختر خوب! مگه قرار نبود نیای تو اتاق؟ 

شرمنده گفتم:

- ببخشید. دیدم دیگه صدا نمیاد اومدم از اوضاع و احوالش خبر بگیرم. دیشب یادم نیست کی خوابیدم. 

بابا به چشمام نگاه کرد و گفت:

- نیگا چشاشو به چه روزی انداخته. مادرت منو می کشه به خدا! 

با لبخند گفتم:

- مامان؟ شما رو بکشه؟ خوبه خودت می دونی که چطور کشته مرده ی شوهرشه و چقدر شوهر ذلیل! 

بابا شاد خندید و گفت:

- من هی می گم این افت و خیز با هامون کار دستت داده، تو باور نکن. قبلنا اینقدر شیطون نبودی و به ما پیر و پاتالا گیر نمی دادی ها! 

با لبخند گفتم:

- اوه چه پیر و پاتال جیگری هم هستین شما دوتا! چایی بذارم؟ امروز عمل دارین؟ 

نگاهی به ساعتش کرد و گفت:

- نه نمی خواد. می رم بیمارستان می خورم. آره9 صبح عمل دارم بعدش هم باید برم دانشگاه. شما هم که کلا ترک تحصیل کردین به حمد الله. 

نازی براش کردم و گفتم:

- بـــا بـــا! 

در حالی که دکمه های سر آستیناش رو باز می کرد تا بره دست و روشو بشوره گفت:

- جان دلم! دروغ می گم دخترم؟ این استادات کچلم کردن که کجایی. حالا فکر می کنن داری می خونی واسه علوم پایه. بذار اونم هم بدی و تهش بیفتی، اون وقت می گن این اسدی عجب دختر نخبه ای داره! 

با مشت آروم زدم به بازوش و گفتم:

- نخیرم من نمی افتم. دیگه خیلی ضایع بشم نفر پنجم، شیشم می شم. کی می خواد مثلا از من جلو بزنه؟ از همشون سرم. 

خندید و گفت:

قربون اون اعتماد به نفس کاذبت خانم دکتر! 

بعد قیافه ی جدی تری به خودش گرفت و گفت:

- برو ببین تو یخچال اینجا اگه یخ پیدا می شه بذارش تو یه کیسه فریزر و بذار رو چشمات. آدم می ترسه نیگاشون کنه. گلبهار منو می کشه می دونم. 

با یه لبخند به طنز انتهای جمله ا ش رفتم آبدارخونه و کاری رو که خواسته بود کردم. 

سکوت کلینیک بعد از اون همه زجه ای که دیشب هامون زده بود کلی بهم آرامش می داد. انگار که به قول بابا دارم به سلامت از قله ی کوه به زمین می رسم. 

نیم ساعت بعد، بابا بعد از کلی سفارش رفت. چیزی به اومدن آبدارچی نمونده بود. چایی رو که دم کردم، رفتم تو اتاق هامون. خواب بود. آروم و معصوم. کمی پنجره ی اتاقش رو باز کردم که هوای اتاق عوض بشه و بعد برای اینکه مثل دفعه ی پیش بیدارش نکنم، سریع اومدم بیرون و رفتم تو نماز خونه. 

با گوشیم وصل شدم به اینترنت و دنبال اس ام اس با معنی گشتم. می خواستم یه کم بهش روحیه بدم. 

چند تایی رو تو دفتر یادداشتم نوشتم. من که تا حالا اس ام اس برای کسی نفرستادم و اونقدر تارک دنیا بودم که همچین جرأتی هم نکنه برام بفرسته. گوشیم پر از خالی بود. 

مونده بودم کدوم رو اول براش بفرستادم. دل به دریا زدم و براش سندش کردم. وای چقدر هیجان انگیز بود. 

ای سبزترین خاطره در باغ وجودم

دیشب به حضورت غزلی ناب سرودم

گفتند که چه داری از این هستی دنیا؟ 

گفتم که رفیقی هست همه بود و نبودم

اس رو که فرستادم، دوباره قرآن به دست گرفتم و اینبار برای آرامش هردومون شروع کردم به خوندم. کمپرس یخی که رو چشمام گذاشته بود کلی از التهاب و درد چشام کم کرده بود. 

ده دقیقه بعد صدای دینگ گوشیم اومد. با وجود هیجان بالا، قرآن رو با احترام بستم و بعد شیرجه زدم رو گوشیم. 

خنکای یک عصر بهاری

کنار شاه بوته یاسی وحشی

میزی که کاسه ای پُر از پولکی زعفرانی دارد

و دو فنجان چای داغ را خیال خواهم کرد …

لطفا به خیالم بیا! 

با خوندن پیامش همون خنکایی که ازش حرف زده بود، از همه وجودم رد شد و بوی زعفران اون پولکی ها رو به ریه هام کشیدم. 

هیجان زده و در حالی که قلبم شدید می کوبید و دستام کمی می لرزید، اس ام اس دوم رو از تو دفتر نگاه کردم و تایپش کردم و براش فرستادم. 

عشق یعنی شب نخفتن تا سحر / عشق یعنی سجده با چشمان تر... 

دروغ چرا دیگه نمی تونستم با این حواس پرتی قرآن بخونم. بی احترامی به کلماتی بود که دیگه مغزم معنیش رو نمی فهمید. قرآن رو بوسیدم و گذاشتم تو کیفم و مثل دیوونه ها زل زدم به صفحه ی گوشیم. 

چند لحظه بعد، صدای دینگی که تو اون لحظه گوشنوازترین صدا بودو یه پیام قشنگ و هورناز بی ظرفیت و خلسه ی یه دوست دارم دیگه. 

من یه اس ام اس کوچکم که که ازگوشی صاحبم فرار کردم اومدم بگم که اون تو رو خیلی دوست داره الان برگردم به اون چی بگم؟ 

تو دلم گفتم:

برو بهش بگو، بسه دیوونه کردن این دختر! دلت میاد اینطور از خود بی خودش کنی؟ 

بعد از چند دفعه تایپ غلط، به زحمت براش یکی دیگه فرستادم. یه اس ام اس که نهایت حرف دلم بود. 

در انتظار آغازی دیگرم، انتخاب مجدد جفت ها

شاید این بار نوحی بیاید، مرا برگزیند در کنار “تو”

اونقدر غرق صفحه ی گوشی بودم که با صدای تقی که به در خورد، دو متر پریدم هوا. 

گفتم:

- بفرمایید:

- آبدارچی کلینیک سرش رو از لای در آورد داخل و گفت:

- صبح بخیر خانم دکتر. پدرتون زنگ زدن و گفتن که اینجایید. براتون چایی بیارم؟ 

لنگای دراز شده ام رو جمع کردم و گفت:

- صبح شما هم بخیر! نه ممنون! خواستم، میام خودم می ریزم. شما زحمت نکشید. فقط اگه می شه، صبحانه ی آقای دکتر رو براشون ببرین. 

همون لحظه صدای هامون تو اتاق پیچید:

- منم اگه خواستم خودم میام و می خورم شما زحمت نکش. ممنون. 

آبدارچی بینوا که صدای یهویی هامون جا خورده بود، هول هولکی تشکر کرد و از آستانه ی در رفت کنار. 

هامون که وارد نمازخونه شد، سیخ سر جام ایستادم. درست حس بچه ای رو داشتم که موقع شیطنت و خرابکاری مچش رو گرفتن و هیچ راهی نداره جز اعتراف. 

در حالی که از بودنم اونجا به چندین دلیل خجالت می کشیدم، به شدت هم مایل بودم صورتش رو ببینم. می خواستم مطمئن بشم که داره خوب می شه. هنوز هم طنین ضبحه هایی که دیشب می زد تو گوشم صدا می کرد. 

کفشاشو جلوی در در آورد و اومد رو فرش. 

سرم رو بلند کردم. اومد نزدیکتر. رنگ و روش خیلی بهتر شده بود. لبخندی که رو لبش بود داشت این اطمینان رو به من می داد که نمی خواد به خاطر این بدقولی دعوام کنه. اما همین که نزدیکتر شد، لبخندش محو شد و جاش رو یه چهره ی جدی گرفت. کنار دیوار نشست رو زمین. نگاهی بهم انداخت و گفت:

- چرا ایستادی؟ بشین خانم دکتر! 

مثل یه بچه ی حرف گوش کن همونجا نشستم. لحنش چندان دوستانه نبود. حداقل خیلی با اس ام اس های چند دقیقه پیش هم خوانی نداشت. 

نفس عمیقی کشید و گفت:

- صبح بخیر خانم! سحر خیزی شدی؟ کی از خونه راه افتادی که این وقت صبح اینجایی؟ به پتو و بالش اشاره ای کرد و گفت:

- ظاهرا یه چرت هم خوابیدی نه؟ 

با من و من گفتم:

- من...من...راستش... من معذرت می خوام! 

گفتم:

- اینو دیروز هم گفتی! یه چیز جدید بگو! 

گفتم:

- هامون... من...

پرید وسط حرفم و گفت:

- هامون چی؟ هامون خر؟ هامون نفهم؟ من مگه التماست نکردم اینجا نباشی؟ مگه با اشک ازت نخواستی نباشی تا نبینی خوار شدنامو؟ حرفم ارزش گوش کردن نداشت؟ خوب آره دیگه کی به حرف یه معتاد اهمیت می ده که تو بدی؟ 

یه کم جلوتر خزیدم و گفتم:

- این حرفو نزن. مدام به خودت نگو معتاد! تو معتاد نیستی. منو ببخش ولی نمی تونستم برم بشینم تو خونه. من... نمی دونم چرا ولی باید اینجا می موندم. ولی باور کن حتی یه بارم تو اتاقت نیومدم. همش همینجا بودم. بابا به این شرط اجازه داد بمونم که از نمازخونه تکون نخورم. همینجا سر سجاده نشستم و برای برگشتن سلامتیت دعا کردم. 

گنگ نگام کرد و بعد از چند لحظه سکوت گفت:

- حالم خراب شد وقتی از دستشویی بیرون اومدم و صدای صحبت این پسره رو باهات شنیدم. فکر می کردم به حرفم گوش کردی و موندی خونه. بدجور حالم گرفته شد هورناز. حق بده ازت دلخور باشم. من ازت خواهش کرده بودم! یعنی ارزش نداشت خواهشم؟ 

گفتم:

- من نمی خواستم ناراحتت کم. هر حرفی هم بزنی با ارزشه. اما اینجا فقط تو نیستی که تصمیم می گیری. در کنار مَن َمنی که که می کنی یه تویی هم هست. یه تویی که برای خودش یه منی داره. قبول کن با اون حالی که داشتی، نمی تونستم تو خونه طاقت بیارم. 

سکوتی چند لحظه ای برقرار شد و بعد دقیق زل زد به چشمام و اینبار اون جلو خزید. شاید فقط نیم متر فاصله داشتیم. چشم از چشمام برنمی داشت. آروم زمزمه کرد:

- چشمات چرا این شکلی شدن؟ چرا اینقدر متورمن؟ چرا اطرافش اینقدر قرمزه؟ 

هول هولکی دستی به چشمام کشیدم و در حالی که خودم از توجیح مسخره ام حالم بهم می خورد گفتم:

- مال بدخوابی دیشبه. می بینی که! ایجا اصلا با اتاقم قابل قیاس نیست. 

نزدیکتر اومد و دست کشید به چشمام. چشمام بسته شد. حس حضورش گرمایی داشت که نمی تونم توصیفش کنم. دستش که کنار رفت بزور چشمامو باز کردم. با فاصله ی کمی نگاهم می کرد. از شرم گرم شدم و سرم رو انداختم پایین. 

آروم گفت:

- اگه به عنوان یه نیمچه پزشک قبولم داری، باید بگم حرفت خیلی مسخره بود. این چشما تا خود صبح باریدن، اینطور نیست؟ بی خوابی آخرین علتیه که می تونم به این چشمای بیمار نسبت بدم. 

تو به خاطر من اینطوری اشک ریختی؟ هر چند اس هایی که برام فرستادی اونقدر گویا و شیرینن که نیاز به هیچ توضیحی نیست ولی باور کنم چشمهای بارانم به خاطر من اینطور سیل آسا باریدن؟ سرم رو آورد بالاتر و زیر چشمم رو کشید پایین و یه نگاه دکتر، مریضی بهش انداخت و گفت:

- این دونه های سر سفید کوچیک که زیر پلکت زده و می دونم با هر بار پلک زدن، داره پدرت رو میاره از بی خوابی نیست هورناز خانوم. به خاطر ترشح خارج از حد غده ی اشکه. 

دروغ چرا هر تماس دستش منو یه حالی می کرد. نمی دونم اونم اونطوری بود یا نه ولی می دونستم چون محرم هم نیستیم، این حال معنی خوبی نداره. خزیدم عقب تر و گفتم:

- خوب می شه! من عادت دارم. چشمای من زیادی حساسن. از خودت بگو هامون! حال خودت چطوره؟ بدنت درد می کنه؟ 

لبخندی به عوض کردن تابلوی حرف، زد و گفت:

- خوبم! بدنم هم جزئی درد می کنه. مثل این می مونه که بعد از چند وقت بی تحرکی، ورزش کرده و کوفته شده باشم. بیشتر از این نیست. عضلاتم هم نمی گیره و سردرد هم ندارم. 

همون لحظه نفس عمیقی کشید و بلند شد و گفت:

- می شه یه کاری برام بکنی هورناز؟ 

سریع گفتم:

- چیکار؟ 

گفت:

- تیغ اصلاح می خوام. امروز از اینجا می رم. حالم داره از تیپم بهم می خوره. می خوام همینجا حموم کنم. 

گفتم:

- باشه. برات می گیرم. تو برو صبحانه ات رو بخور. روبروی خیابون داروخونه ست می رم می خرم. 

هر دو از اتاق خارج شدیم و بیست دقیقه بعد، با کلی وسایل حموم و اصلاح، پشت در اتاقش بودم. اونقدر خوشحال بودم که حد نداشت. حموم کلینیک در واقع یه دستشویی بود که روشو با یه ورق فلزی پوشونده بودن. حموم واقعی نبود، اما همونم برای تارزان ما غنیمت بود. خوشبختانه آب گرم هم موجود بود و هامون می تونست به راحتی حموم کنه. همینکه با یه به اصطلاح بقچه ی حموم از اتاقش اومد بیرون که بره حموم، دکتر سمیعی وارد کلینیک شد. 

دکتر ابروهاشو داد بالا و یه نگاهی به من هامون انداخت و گفت:

- به به! به سلامتی بقچه بدست کجا تشریف می برین؟ 

هامون خندید و گفت:

- ایشالله سفر قندهار و اشاره کرد به حموم. 

دکتر جدی پرسید:

- گرفتگی عضلات و سردرد که نداری؟ 

هامون نایلون لباس و وسایل رو داد دست من و اشاره ای به کل هیکلش کرد و گفت:

- می بینین که فیل افکن شدم دکتر! حالم خیلی خوبه! یه صفایی هم به این صورت بدم، حالم بهتر هم می شه. خداییش چطور منو با این قیافه تحمل می کنید؟ 

دکتر خندید و کیفش رو گذاشت رو میز و بازش کرد و از توش یه جعبه ی کوچیک مثل جعبه ی جواهر در آورد و گفت:

- برو حموم، بعد بیا که یه چیز خوب برات دارم جوون. 

هامون ابرویی بالا انداخت و گفت:

- نمی شه الان بدین؟ 

دکتر با لبخند گفت:

- برو جوون! برو ترگل ورگل کن بعد بیا بعد بهت بدم. 

منم که از کنجکاوی داشتم خفه می شدم و خیلی دلم می خواست بدونم تو اون جعبه چیه و مهمتر از همه از طرف کیه ولی خودم رو سنگین نگه داشته بودم. 

آبدارچی کلینیک یه آینه ی گرد کوچیک شاید به قطر پانزده سانت، از میخ کج داخل حموم آویزون کرد و خلاصه با کمترین امکانات، هامون رو فرستادیم حموم. 

دیگه کار کلینیک شروع شده بود و بقیه دکترها و روانشناسا و بعضی از مراجعه کننده ها هم اومده بودن و اما حموم دامادی هامون خان تموم نشده بود. خودمم خجالت می کشیدم برم در بزنم بگم، مردی یا زنده ای! دکتر سمیعی هم سرش گرم شده بود و کسی نبود سراغی از هامون بگیره! یه ده دقیقه دیگه هم صبر کردم و وقتی دیدم خبری نشد، جرآتی به خودم دادم و رفتم پشت در حموم و چند ضربه به در زدم. 

صدای آب قطع شد و هامون پرسید:

- بله؟ 

با حرص گفتم:

- زنده ای؟ 

خندید و گفت:

- کور شود هر آنکه نتوان دید! 

لبخندم رو جمع کردم و گفتم:

- حموم دامادی رفتی؟ بابا یه حموم چقدر طول می کشه مگه؟ خوبه حمومش امکانات نداره وگرنه تا شب می موندی اون تو دیگه نه؟ 

خندید و گفت:

- ایشالله حموم دامادی هم می ریم. محض اطلاع من وسواسیم. حموم رفتنم با خودمه، بیرون اومدنم با خدا. چشم الان دیگه تموم می شه. 

باشه زود باشی گفتم و از اونجا بیرون اومدم و رفتم تو اتاقش که منتظرش بمونم. 

خلاصه بعد از یه ساعت ناقابل، هامون خان دل از حموم کندن واومدن داخل اتاق. دیدن قیافه ی جدیدش تو اون لباس رسمی، همان و کوبش بی امان دل درگیرم، همان. 

این چند وقته که اینطور داغون و نامرتب دیده بودمش، یادم رفته بود وقتی اصلاح می کنه و مرتب می شه چه شکلیه! با قول خودش یا من عاشق تر شده بودم یا اون خوش تیپ تر! 

لبخندی به سکوت ماتم زد و گفت:

- خیلی فرق کردم نه! 

سرم رو به علامت آره تکون دادم واون گفت:

- من می خواستم امروز صبح وقتی میای اینجا منو اینطوری ببینی! ولی انگار قسمت نبود دیگه. 

همون موقع دکتر سمیعی، جعبه بدست وارد اتاق شد. لبخندی به ظاهر جدید هامون زد و پدرانه هامون رو به آغوش کشید و خلاصیش از شر اون سم نکبتی رو بهش صمیمانه تبریک گفت. 

اشک تو چشام جمع شده بود و با تمام قوا سعی می کردم از ریزشش جلو گیری کنم. 

دکتر جعبه رو باز کرد و یه گردنبند نقره ای که آویز الله داشت، ازش بیرون آورد و به گردن هامون بست و گفت:

- این یه یادگاری ناقابله! تو اولین کسی هستی که تو این کلینیک کروکودیل رو ترک کرده. برای خود من هم این کار نشدنی به نظر می رسید. اونم با این حجم سمی که وارد بدنت شده بود. اما تو ثابت کردی که می شه! امیدوارم خدا همه جا پشت و پناهت باشه و دیگه گذارت به اینجا نیفته. 

هامون با اشک، دوباره دکتر رو مردانه به آغوش کشید و همزمان مقاومت منم برای نریختن اشک فرو ریخت و شونه هام شروع کردن به لرزیدن. 

***

مامان شام مفصلی درست کرده بود و هردومون تو آشپزخونه به شدت مشغول آماده کردن وسایل میز شام بودیم. برای مایی که خونمون مهمونی به خودش ندیده بود، این چند نفر، حکم کلی مهمون رو داشتند. 

دکتر سمیعی و خانوادش و سرهنگ مطیع و پسرش محمد امین و فرهاد دوست هامون که باعث و بانی ورود اون به گروه انهدام باند کلانی ها بود، مهمونای شاممون بودند. هامون حالش خیلی خوب بودو هر وقت چشمم بهش می افتاد که داره بگو بخند می کنه، خدا رو شکر می کردم. 

سرهنگ که بنابه خواسته ی هامون این مدت دورادور مراقب خانواده ی ما بود و به گفته ی بابا روزی ده بار روند پیشروی ترک هامون رو از بابا جویا می شد، قبل از شروع شام گفت:

- اگه اجازه بدین می خوام چند کلمه ای با این سرباز شجاع وطن تو جمع، صحبت کنم. 

همه شروع به تعارف کردند که بفرمایید و از این حرفا. 

سرهنگ سرفه ای کرد و رو به هامون گفت:

- پسرم این پیروزی رو پدرانه بهت تبریک می گم. جهادی که تو با نفست کردی، بالاتر از جهادیه که برادر شهیدت با دشمن متجاوز این مرز و بوم کرد. می دونم این مدت بهت خیلی سخت گذشت. هم جسما اذیت شدی و هم روحا تو فشار بودی، اما می خوام خبری بهت بدم که باعث می شه کل این اذیتها و ناراحتی ها دود بشه بره هوا. این خبر رو نگه داشته بودم که اینجا بهت بدم که جشنت حسابی تکمیل بشه. 

همگی چشم دوخته بودیم به سرهنگ و مشتاقتر از هامون منتظر خبرش بودیم که سرهنگ با لبخند گفت:

- بعد از اتفاقی که برای تو افتاد، گروه خودش رو از تک و تا ننداخت و همچنان مجدانه تر به کارش ادامه داد. تا اینکه بلاخره دوازده روز پیش، ما موفق شدیم کامران ملکی و محمد کلانی رو به جرم قاچاق مواد مخدر، حین انجام مبادله دستگیر کنیم. 

هامون با چشمای از حدقه در اومده گفت:

- چـــی؟ واقعا؟ چطور اینکار رو کردین؟ 

سرهنگ با شیطنت گفت:

- شام سرد می شه! حیف این همه غذای رنگارنگ نیست که از دهن بیفته؟ بقیش بمونه بعد از شام! 

چه ضد حالی بود خداییش. به خاطر شنیدن بقیه ی ماجرا، همه ی اونایی که سر شام بودند، حتی پسر نوجوون دکتر سمیعی هم، تند تند غذا خوردیم ولی سرهنگ با تمانیه غذا می خورد و تا جایی که می شد، ما رو حرص می داد. 

می دونستم الان هامون دل تو دلش نیست. دو سال وقت به خاطر اون باند صرف کرده بود و به خاطر نفوذ بین اون آدمهای خطرناک هم تا دم مرگ رفته بود. حق داشت برای فهمیدن جزئیات این ماجرا اینقدر عجله داشته باشه. 

شام که رسما کوفتمون شد. چقدر این سرهنگ بدجنس بود. وقتی مامان چایی بعد از شام رو ریخت و بابا به همه تعارف کرد و خودش هم نشست، تازه جناب سرهنگ تصمیم گرفت حرف بزنه و رو کرد به هامون و با لبخند گفت:

- خوب دیگه بسه هر چی اذیت شدی! خودت خوب می دونی که هدی از همون روزای اول، به هویت و هدف تو پی برده بود و ما متاسفانه رودست بدی خوردیم که ممکن بود تبعات جبران ناپذیری داشته باشه که خدا رو شکر اینطور نشد. با این حساب، به جای دوری از تو، سعی کرد بهت نزدیک بشه. اونا فهمیده بودن که ما هیچ سرنخی جز هدی نداریم و چه فکری بهتر از این که با همین سرنخ نصفه و نیمه ما رو مچل خودشون بکنن. مواقعی که خونشون پاکِ پاک بود، تو رو می برد خونشون و اونقدر نقش معصومیتش رو خوب بازی می کرد که ما کم کم داشت باورمون می شد که راه رو اشتباه اومدیم. اونا منتظر یه عملیات بزرگ بودن و وقتی از جوش خوردن معامله مطمئن شدن، خواستن که تو رو به بدترین شکل از سر راه بردارن و در ضمن می خواستن که ما رو با مشکل تو مشغول کنن که بتون کارها رو بی مزاحم انجام بدن. اما خوشبختانه گروه، بعد از اتفاقی که برای تو افتاد، حلقه ی محاصره رو نامحسوس تنگ تر کرد تا اینکه تونستیم، سر به زنگار بگیریمشون. متاسفانه هدی رو نتونستیم بگیریم ولی پدر و شوهر و سایر اعضای گروهشون رو گرفتیم و کل گروه رو متلاشی کردیم. 

هامون دستی به صورتش کشید و گفت:

- باورم نمی شه! باورم نمی شه که بلاخره دم به تله دادن. 

سرهنگ وسط حرفش پرید و گفت:

- البته وجود اون دختر، هنوز یه خطر بزرگه! من مطمئنم اون بی کار نمی شینه. ولی جای نگرانی نیست. ما هم حواسمون جمعه. 

هامون گفت:

- هیچ ردی ازش ندارین؟ 

سرهنگ با لبخند شیطنت آمیزی گفت:

- چون تو دیگه جز گروه نیستی و طبق هماهنگی های به عمل اومده، دوباره برمیگردی به ارگان خودت، نمی تونم چیزی بهت بگم. 

هامون عصبی گفت:

- چـــی؟ چرا؟ به خاطر این اتفاقی که افتاده منو لایق نمی دونید؟ 

سرهنگ اخمی کرد و گفت:

- خودت فهمیدی چی گفتی؟ معلومه که به این خاطر نیست. قرار ما همین بود. انهدام این باند! به نتیجه هم رسیدیم. پس تو طبق توافقی که با سرهنگ مشفق داشتیم، باید برگردی به ارگان خودت. 

هامون گفت:

- ولی هدی کلانی هنوز دستگیر نشده؟ 

سرهنگ یه قلپ از چاییش رو خورد و گفت:

- چیه نکنه گلوت پیشش گیر کرده؟ 

چقدر این حرف برای من سنگین بود. هیچ خوشم نیومد از تفسیر سرهنگ. 

هامون نگاهی گذرا به من انداخت و رو به سرهنگ گفت:

- آره بخصوص با پذیرایی آخرش هم حسابی تو دلم جا باز کرده! 

فرهاد دوست هامون گفت:

- پس تو چیکار داری دستگیر شده یا نه! ما خودمون پیگیر هستیم. به اندازه ی کافی از زندگیت افتادی و کلی دربه دری کشیدی. هدف ما متلاشی کردن این باند بود که شکر خدا انجام شد. اون دختره خیلی هم مهم نیست. خیلی زودتر از اینکه فکرش رو بکنی می گیریمش. 

خوشحال بودم از به نتیجه رسیدن زحمات چند ساله هامون و همکاراش. 

وقتی همه رفتن، هامون جلوی در بی هوا بابا و به آغوش کشید و گفت:

- برای اینکه پدرم باشین، خیلی جوونین دکتر! اما پدرانه حمایتم کردین. این لطفتون رو هرگز فراموش نمی کنم. هرگز! 

بابا با لبخند اونو از خودش جدا کرد و گفت:

- کاری که تو برای دخترم کردی، مردونگی محض می خواست. منم که به خاطر برگردوندن دخترم به زندگی بهت مدیونم. 

هامون چند ثانیه ای نگاه شیفته اش رو بهم دوخت که شاید فقط من معنیشو می دونستم و بعد از مامان و هوتن هم خداحافظی جانانه ای کرد و رفت. 

در حیاط که بسته شد، دلتنگی اومد و بست نشست تو دلم. تا یک نصف شب به مامان تو جمع و جور کردن خونه کمک کردم و بعد له و لورده در حالی که دلم بی دلیل بی تابی می کرد، رفتم که بخوابم. 

گوشیم بالا تو اتاقم بود. همین که برش داشتم تا ساعتش رو تنظیم کنم، با سیلی از میس کال و سه تا پیامک رو به رو شدم. باز نکرده، می دونستم متعلق به کیه. 

با شوق بازشون کردم. 

عشق

همه چیزو شفا میده الا خودشو! 

با شوقی وصف ناشدنی در حالی که پاهام سست شده بود و نمی تونستم سرپا وایسم، دومی رو باز کردم. 

دلم گرفته از اینکه هستی اما من ندارمت

بعضیاچه بودنشون، چه نبودشون صبرمیخاد! 

وقتی هستن اذیتت میکنن، وقتی نیستن...! 

باخودم گفتم، وا من کی اذیتت کردم نامرد. سومی رو باز کردم

بوسه، بهترین سرقتِ دنیاست

چون هم دزیدیش زیباست

هم پس دادنش... 

واه واه پسره ی پر رو چایی نخورده چه صمیمی شده. بوسه... 

اما انگار که خودم تازه متوجه شده باشم که چی گفتم، با خودم زمزمه کردم:

- بوسه؟ من؟ هامون؟ بوسه؟ بوسه چجوریه؟ چه حسی داره؟ اگه تماس دستش منو اینطور به خلسه می بره؟ پس بوسه؟ 

افکارم رو پس زدم و یه بی حیایی هم به خودم گفتم و خزیدم زیر پتو. اما نمی تونم توصیف کنم چقدر شوق داشتم و چقدر احساس سبکی می کردم. این حالتها برای اولین بار بود که داشت زیر و روم می کرد و من چقدر تو این چند وقته بهشون اعتیاد پیدا کرده بودم. 

حسی دخترانه تو درونم بهم می گفت که یه کم بی محلی بکنم. شاید همون نازی تو درونم فعال شده بود که نیاز درون هامون رو به غلیان وا می داشت. این حس داشت خود جوش یادم می دادکه برای نیاز هامون، ناز باشم. 

دلم نمی خواست به دره ی عمیق فاصله ها ومشکلات فکر کنم. خدا همیشه هوامو داشت. بهش ایمان داشتم و مطمئن بودم مواظبمه. 

با حالی خوش و احساسی قشنگ زیر پوستم، به خواب رفتم. 

صبح با یه نشاط درونی که وادارم کرد به خودم برسم و کمی بیشتر از همیشه جلوی اینه معطل بشم، بیدار شدم و رفتم پایین. اما با آشپزخونه ی بدون مامان و سماور سرد رو به رو شدم. تو ده سال گذشته هرگز این اتفاق نیفتاده بود. نگران به سمت اتاق مامان و بابا راه افتادم که تلفن خونه به صدا دراومد. 

نگرانیم مضاعف شد. ساعت هفت صبح و تلفن؟ 

گوشی رو که برداشتم، با صدای مضطرب مامان، تتمه ی امیدی هم که به نیفتادن اتفاق بد تو دلم داشتم، ته کشید. 

مامان با صدایی که بغض و گریه کاملا درش مشهود بود گفت:

- هورناز مامان بیداری؟ 

مضطرب پرسیدم:

- چی شده؟ شما کجایین؟ 

مامان با گریه گفت:

- دیشب حال پدرت بد شد. تا دم دمای صبح درد کشید ولی مقاومت می کرد بیمارستان نیاد. ولی دیگه طاقت نیاورد. اومدیم بیمارستان. تو هم هوتن رو راهی کن و بیا اینجا دخترم. من دست تنها نمی دونم باید چیکار کنم. پس بلاخره اون چیزی که ازش هراس داشتم اتفاق افتاد. ستون افراشته ی این زندگی داشت زیر باز مشکلات خم می شد. من بی بالاچ می مردم. قطعا می مردم. 

چرا عمر خوشی های من اینقدر کوتاه بود؟ چرا؟ 

همین که برگشتم سمت راه پله، هوتن رو دیدم که خوابالو پایین پله ها وایساده. چشمش رو مالید و گفت:

- کی بود هورناز؟ مامان کجاست؟ 

رفتم سمتش و در حالی که دل خودم داشت از غصه می ترکید، با مهربونی گفتم:

- مامان بود! رفته وقت دکتر بگیره واسه بابا. زنگ زد که خواب نمونیم. بیا بریم صبحانه ات رو بدم و با آژانس بفرستمت مدرسه. 

دلم می خواست یه گوشه بشینم زار زار گریه کنم. همین که هوتن رو فرستادم مدرسه، خودمم راه افتادم. دیشب به آیدا اس زده بودم که میام دانشگاه. بنابراین بهش زنگ زدم که حال بابام خوب نیست و نمیام که منتظرم نشینه. 

سریع خودم رو رسوندم بیمارستان. بابا دکتر سرشناسی تواین بیمارستان بود و کادر اونجا کمابیش من رو هم می شناختن. همین که رسیدم اطلاعات یکی از پرستارا گفت:

- خانم دکتر، آقای دکتر تو اتاق 340 هستن. سرسری تشکری کردم و خودم رو رسوندم به اتاقی که می گفت. حواسم نبود و اونقدر هول بودم که در نزده وارد اتاق شدم. مامان سرش رو چسبونده بود به سر بابا که با ورود بی هوای من به اتاق، هر دو وحشت زده به سمت در برگشتن. حسابی گند زده بودم به صحنه ی رمانتیکشون. 

خجالت زده معذرت خواهی کردم. بابا با لبخندی گفت:

- دختر بابا خوبه؟ 

همین یه جمله ی محبت آمیز کافی بود که سیل اشک از چشمام رون بشه. خودم رو انداختم رو سینه اش و با گریه گفتم:

- دختر بابا، داره دق می کنه از غصه! چرا اینقدر پشت گوش می ندازی مشکلت رو که کار به بستری بکشه؟ نمی گی هورناز می میره؟ 

مامان گفت:

- دخترم پاشو از رو بابات. مریضه! درد داره مامان جان! جوری افتادی رو بنده خدا که نمی تونه نفس بکشه! 

سریع خودم رو از رو سینه ی بابا جمع کردم و دستش رو تو دستم گرفتم. بابا مهربون نگام کرد و گفت:

- خودت خوب می دونی که چیز مهمی نیست. این مامانت هوس کرده منو لوس کنه، کل بیمارستان رو ریخته بهم. 

اخمی کردم و در حالی با پشت دست اشکم رو پاک می کردم گفتم:

- برعکس! من می گم که خیلی هم مهمه! داری پشت گوش می ندازی و به بیماری به این مهمی بی توجهی می کنی بابا! 

این اصلا درست نیست. 

بابا دستم رو فشرد و گفت:

- دختر تنبل بابا، بازم نرفته دانشگاه؟ به خدا اخراجت می کنن و منم نمی تونم کاری بکنما! 

با لبخند گفتم:

- اخراجم بشم، از اینجا جم نمی خورم. 

رو به مامان گفتم:

- چه ساعتی اومدین؟ دکتر چی گفته؟ 

بابا با لبخند گفت:

- ازخودم بپرس دیگه دختر جون. ناسلامتی یه نیمچه دکترم. 

با ناز صورتم رو از بابا برگردوندم و گفتم:

- به امید جواب دادن شما بودیم که کارمون به اینجا کشید. دیگه از این به بعد من و مامان به این مورد رسیدگی می کنیم. 

مامان لبخند محزونی زد و گفت 

- ساعت پنج بود که رسیدیم. ازش آزمایش گرفتن و تا ظهر هم حاضر می شه. 

به مامان گفتم 

- صبحانه خوردی! 

درحالی که بالش بابا رو تنظیم می کرد گفت:

- آره خوردم. تو برو ببین این آزمایشات دقیقا کی حاضر می شه و دکتر کی میاد! 

تا خواستم راه بیفتم، بابا گفت:

- ای بابا خانم! دکتر همین ده دقیقه پیش اینجا بود دیگه! می خوای کل مریضاشو ول کنه بیاد اینجا؟ منم حالم خوب خوبه! یه دردی بود رفع شد رفت. 

مامان با خم گفت:

- همین که هورناز گفت. تا حالا خودت واسه خودت تصمیم گرفتی، از حالا به بعد این من و هورنازیم که می گیم باید چیکار کنیم. 

بابا دست سرم دارش روکه دیدنش عین نیشتری بود تو قلبم، بالا برد و گفت:

- من تسلیم! کی دوست نداره دوتا خانم خوشگل اینطوری لوسش کنن؟ 

لبخندی زدم و اتاق رو ترک کردم. 

مشغول صحبت با دکتر بابا بودم که هامون سراسیمه وارد بیمارستان شد. 

سلام سرسری ای به دکتر داد و رو به من گفت:

- دکتر اسدی کجاست؟ چه اتفاقی براش افتاده؟ 

دکتر سلامش رو جواب داد و گفت:

- خدمت خانم اسدی هم عرض کردم نگران نباشین. حالشون خوبه! البته فعلا! وقتی جواب آزمایشا بیاد، دقیق می تونم نظرم رو بگم. 

هر دو ازش تشکر کردیم و اون ازمون جدا شد. 

هامون رو به من گفت:

- خوبی؟ 

به طرف حیاط بیمارستان راه افتادم و گفتم:

- از کجا فهمیدی؟ 

با لبخند گفت:

- دوستت آیدا حسابی دعوام کرد که پدر نامزدم افتاده رو تخت بیمارستان و من بی خیال اومدم دانشگاه. 

ای وای آیدای دهن لق! الان این پیش خودش چه فکری می کنه؟ نمی گه دختره از خداشه با من باشه؟ به دوستش هم گفته ما نامزدیم. آیدای دیوونه! آبرو واسم نذاشتی. 

با من و من گفتم:

- هامون... من... من... آیدا ما رو دیده بود...من... 

هامون دست سردم رو بین دو دستش گرفت و گفت:

- خیلی خوب! تو حق داشتی! چیزی نشده که! خیلی هم خوب کاری کردی! من که چیزی نگفتم! خودت رو واسه یه همچین چرت و پرتی ناراحت نکن! 

راستی خانم دیشب چرا جواب تلفنا و اس ام اسامو ندادی؟ 

دستم رو خجل از بین دستاش بیرون کشیدم و سر به زیر گفتم:

- خواب بودم! ندیدم! 

آروم گفت:

- خوبی باران؟ 

غمگین گفتم:

- به نظرت باید خوب باشم؟ قهرمان همه زندگیم، عشقم، عزیزم، الان رو تخت بیمارستانه! چرا خوشی به من نیومده هامون؟ 

رو اولین نیمکت توی حیاط نشستم و هامون هم کنارم نشست. سرش رو برد عقب و دستی به صورتش کشید و گفت:

- مشکل دکتر دقیقا چیه؟ 

گفتم:

- کلیه اش سنگ سازه! اول سنگاش ریز بودن و خودشون دفع می شدن. الان نه دیگه! هی پشت گوش می ندازه و به موقع دکتر نمیاد. دیشب درد امونش رو بریده، مامان به زور آوردتش بیمارستان. صبح که خونه رو خالی دیدم، تو دلمم خالی شد. من بی بالاچ می میرم هامون. می دونم که می میرم. مادرم بی بالاچ دق می کنه. 

هامون آروم گفت:

- منو نگاه کن! 

برگشتم سمتش و غرق شدم تو مشکی آروم چشماش. 

زمزمه کرد:

- دکتر اسدی حالش خوب می شه. سنگ کلیه اونقدر ها هم مشکل حادی نیست. به قول تو کوچیک باشه با دارو دفع می شه و بزرگ باشه با یه لاپروسکوپی سنگو می شکنن. تو باید الان به پدر و مادرت روحیه بدی. مادرت ممکنه اطلاع دقیقی از این بیماری نداشته باشه و مرز نگرانیش فراتر از یه سنگ کلیه بره. باید براش توضیح بدی که خیلی خودش رو اذیت نکنه. نقش تو خیلی مهمه هورناز! 

غمگین گفتم:

- پس کی به من روحیه بده؟ منم دارم به خاطر بیماری بابا جون می دم. کی منو جمع و جور کنه؟ 

لبخندی زدو بی هوا منو کشید بغلش و گفت:

- مگه هامون مرده که هورناز جون بده؟ خودم بهت روحیه می دم خانومی! 

و خیلی سریع منو از خودش جدا کرد. سرم از زور خجالت پایین بود. این آغوشها خوب بود. امن بود. برای من دوست داشتنی بود. ولی صحیح نبود. توش عشق داشت. مطمئنا داشت. ولی سرپوش گذاشتن رو دروغ بود اگه می گفتم، هوسی هم توش قاطی نبود. پس نباید اتفاق می افتاد. هر چی نباشه ما دو تا، جوون بودیم و پر احساس! نباید این برخوردها ادامه دار می شد. من نمی پسندیدم. خوشم می اومد ولی نمی پسندیدم. 

دستاشو از روی بازوهام برداشت و بی مقدمه گفت:

- هورناز احمدو یادته؟ 

فکرم رو پر دادم به گذشته! یه احمد نامی رو مثل یه سایه به خاطر می آوردم. گفتم:

- اِی یه چیزایی یادمه. 

با لبخند گفت:

- یادت میاد بهت گفته بود که بزرگ بشه تو رومی گیره؟ 

با تعجب بهش نگاه کردم و گفتم:

- نه! یادم نیست! کِی گفته بود؟ شایدم من کس دیگه ای رو اشتباهی به خاطر میارم. 

به یه نقطه ی نامعلوم خیره شد و گفت:

- وقتی اون جمله رو گفت، حرصم گرفت. اون موقع ها یه جور حس مالکیت داشتم بهت. در عین اینکه اذیتت می کردم، دلمم نمی خواست کسی چیزی بهت بگه. به خاطر اون حرفی که زد، زدم پاشو شیکوندم. تا دوماه تو گچ بود. 

دوباره به فکر رفتم. اینی که هامون می گفت رو اصلا یادم نمی اومد. 

گفتم:

- من اصلا یادم نیست. من فقط حرف محمد رو یادمه! یه بار سر ظهر بود که اومدم تو کوچه. هیشکی تو کوچه نبود. با آفتابه آب ریختم رو خاکا و شروع کردم به درست کردن گل. محمد اومد پیشم و کنارم نشست رو زمین. یه کم باهام بازی کرد و بعدش گفت:

- هورناز اگه بزرگ بشم و مامانم اجازه بده، تو رو می گیرم! 

یادمه منم عصبانی شدم و با پا زدم خونه ی گلیشو خراب کردم و بهش گفتم، بچه ننه و سریع رفتم تو خونه! 

هامون متعجب برگشت سمتم و گفت:

- می دونی الان با کی ازدواج کرده؟ 

شونه ای بالا انداختم و اون گفت:

- زهرا بود که یه کم پاش لنگ می زد، با اون ازدواج کرده! 

نفسی بیرون دادم و بی تفاوت گفتم:

- خوشبخت باشن. با اینکه کودکی قشنگی تو اون روستا داشتم، ولی به جاش آغاز نوجوانیم جوری جهنم شد که شعله هاش هنوزم اذیتم می کنه. خیلی دلم نمی خواد خاطرات اون زمانها رو زیر و رو کنم. 

هامون پاشو رو پاش انداخت و گفت:

- قبل از اینکه بیام زاهدان و ببینمت، بارها برمی گشتم عقب و خاطرات اون روزها رو مرور می کردم. یه جورایی برام شده بود عادت. بدون اینکه بدونم سرنوشت بازم منو کنار تو می نشونه. 

وقتی زن آدینگ شدی، بین جمعیت بودم. همش چند سال ازت بزرگتر بودم. ولی بلاخره پسر بودم و شاید خیلی چیزها رو بیشتر از تو می دونستم. می دونستم که دیگه مالک داری! اونم کی؟ یه نره غول بی شاخ و دم. 

هامون عصبی داشت پاشو تکون می داد. انگار برای اون هم برگشتن به اون دوران سخت بود. اما من هنوز دلیل این عصبی بودنش رو درک نمی کردم. همینطور مرور این خاطرات گزنده رو. 

یه لحظه برگشت سمتم و یه نگاه کلی بهم انداخت و دوباره به رو به رو خیره شد و گفت:

- وقتی...وقتی...با سور و سورنا شما رو به سمت حجله می بردن، دلم بد جور فشرده شده بود هورناز. یه نوجوون شونزده ساله بودم و شاید اون موقع ها تازه فهمیده بودم زن و شوهری یعنی چی! برام خیلی سنگین بود که تصور کنم قراره چه اتفاقی بیفته. 

حرفاش کاملا عصبیم می کرد. در ضمن خجالت می کشیدم. این اشارات مستقیم ناراحتم می کرد. چه لزومی داشت الان تو این موقعیت، بدترین خاطرات زندگی منو نبش قبر کنه! 

به زحمت لب از لب باز کردم و گفتم:

- می شه تمومش کنی؟ منظورت از این حرفا چیه؟ کم مصیبت دارم؟ به نظرت الان موقع این حرفاست؟ 

بدون اینکه نگام کنه گفت:

- نمی خوام آزارت بدم! ولی باید بدونی به من چی گذشته! من از اونچه که سر تو اومده باخبرم. ولی تو از بلایی که اون شب سر من اومد هیچی نمی دونی! 

ادامه داد:

- وقتی اون عوضی فاتحانه از حجله اومد بیرون، من مرگ همه ی رویاهای کودکی و نوجونیم رو به چشمم دیدم. هورناز اون روز برای اولین بار بعد از بلوغم گریه کردم. بد گریه کردم هورناز! بد! تو اولین عشق من بودی! اولین عشقی که خودش خبر نداشت. من فکر نمی کردم به اون زودی عروس بشی. کلی برای زندگی مشترک با تو برنامه چیده بودم! چند باری هم خواستم بیام بهت بگم ولی اونقدر کوچیک و بچه بودی که اصلا تصورش رو هم نمی کردم شوهرت بدن. می خواستم خوب وبد رو بفهمی بعد. به نظر خودم، بزرگ شده بودم. مرد شده بودم. اما تو رو خیلی معصوم و بچه تصور می کردم. در ضمن از جانب تو هم پشتم قرص نبود. می ترسیدم اذیتهام رو پای بدجنسیم بذاری، نه کشش عمیقی که بهت داشتم. 

اما... یه مرد بلوچ واقعی، به ناموس یه مرد دیگه نظر نداره! اون شب، رفتم قبرستون روستا و گردن بند چوبی ای رو که خودم برات تراشیده بودم، زیر درخت سنجد بزرگ، همراه همه ی آرزوهام دفن کردم. از اون روز تو شدی زن آدینگ و من شدم زرنگ ترین محصل مدرسه! چون قرار بود از اون روستا و آدمهاش فرار کنم و درس تنها راه فرارم بود. 

اما یه ماه بعد از عروسیت تو فرار کردی. کل روستا حرفت رو می زد. همینطور حرف مادرت رو! با اینکه حرفها اذیتم می کرد و دوست نداشتم راجع به تو بد بگن ولی از فرارت خوشحال بودم. بعضی وقتها که دلم بدجور می گرفت، اجازه می دادم که بهت فکر کنه که تصور کنه بازم می تونه تو رو داشته باشه. اما فقط بعضی وقتها! 

اون شبی که آدینگ برگشت روستا و همه جا پیچید که تو طلاق گرفتی، شاید به جرأت بتونم بگم بهترین شب عمرم بود. خانواده ی اون خیلی جریان رو باز نکردن ولی همین که فهمیدم تو جدا شدی، برای من یه امید بزرگ بود. اونا از بلایی که سر تو اومده بود حرفی نمی زدن و جوری وانمود کردن که به خاطر فرارت، شوهرت دیگه تو رو نخواسته. هیشکی نمی دونست چی سرت اومده. هیشکی از دردی که جونت رو به لبت رسوندهبود خبر نداشت. پیدا کردنت کار سختی بود. بی هیچ اسم فامیلی. بی هیچ هویتی! خیلی دنبالت گشتم ولی نتونستم پیدات کنم. اصلا فکرش رو هم نمی کردم که بالاچ با مادرت ازدواج می کنه و تو دختر دکتر اسدی، ناجی و قهرمان کودکی های من می شی. 

من سالها دنبال دختر سیزده ساله ای می گشتم که شب عروسیش، خودم برق اشک رو تو چشاش دیدم و اون عکس پشت پلکام شد قاب دائمی. 

وقتی دکتر اسدی از دخترش و مشکلش می گفت، هرگز فکر نمی کردم اون دختر تو باشی. بینوا هی می گفت که چی شده ها ولی من نمی تونستم اونو ربط بدم به تو. همین که از پشت شیشه ی اتاقش تو رو نشونم داد، انگار یه فیلم ده ساله رو به اندازه ده ثانیه پخش کردند...همه چی رو در کسری از ثانیه به هم وصل کردم و پرسیدم، دخترت هونازه دکتره؟ زن آدینگ؟ 

دکتر با تعجب گفت:

- تو هورناز رو یادته؟ 

چه می دونست که هورناز همدم همه ی این ده سال تنهایی من بوده. اما نه اون هورنازی که داشت موقرانه تو حیاط دانشگاه قدم می زد. یه دختر بچه ی با مزه ی دامن چینی چینی که با وجود فقر، همیشه تمیز و مرتب بود. 

همونجا رو صندلی ولو شدم. من پیدات کرده بودم هورناز! بعد از ده سال این در و اون در زدن، بلاخره پیدات کرده بودم. بارها تو رو تو وضعیتی اسفناک تصور کرده بودم و از ته دل غصه خورده بودم. ولی بارو نمی کردم دکتر شده باشی. خوشحال بودم زندگی روی خوبش رو هم بهت نشون داده. خوش بودم که حداقل بعد از اون بلایی که سرت اومده، خوشبخت رو در کنار مرد بزرگی مثل بالاچ تجربه کردی. 

هامون نفس عمیقی کشید و به من ِ هاج و واج که ذهنم بدجور مشغول شنیده هام بود، نگاهی کرد و گفت:

- حالا این هامون، کنارته! مگه کسی رو نمی خواستی که بهت روحیه بده؟ کی بهتر از من؟ کی نزدیکتر از من؟ این حقم نیست که بعد از این همه وقت دنبالت گشتن، داشته باشمت؟ 

باورش سخت بود. احساس هامون اونقدر برام تازگی داشت که منو مجبور می کرد تو گذشته هام دنبال رد پاش بگردم. چرا نفهمیده بودم؟ 

هامون که منو اونطور هنگ کرده دید گفت:

- فرصت واسه برگشتن به گذشته و فکر کردن زیاده! پدر و مادرت تنهان. بریم تو؟ 

باشه ای کوتاه گفتم و پشت سرش راه افتادم. 

تا جواب آزمایش بیاد، هامون یه ریز جک تعریف کرد و بازی درآورد. جوری که گذر کند لحظه ها رو اصلا حس نکردیم. اما ذهن من بدجور درگیر بود. در گیر خیلی چیزها. چیزهای تازه! 

حدود ساعت یازده بود که دکتر صباحی با جواب آزمایشها و همینطور سونویی که صبح انجام شده بود، اومد تو اتاق. همه چی نشون می داد اندازه ی سنگ بزرگتر از اونه که بشه از طریق دفع از شرش خلاص شد. بنابراین نظر دکتر انجام عمل لاپروسکوپی سنگ شکنی بود. دلم نمی خواست! دلم نمی خواست برای لحظه ای هم پدر عزیزم رو بی هوش ببینم. دکتر حرف می زد و چشمای سبز و قشنگ مامان بارونی می شد. دکتر حرف می زد و قلب من فشرده می شد. اما بابای محکمم، قهرمان عزیزم همچنان با لبخند گوش می داد. من سکوت و بی هوشی این مرد رو نمی تونستم تحمل کنم. من قادر به گذروندن زمانی که اون تو اتاق عمل باشه و من بیرون، نبودم. اما مگه چاره ی دیگه ای هم بود؟ 

حرفها و توصیه های دکتر که تموم شد، من و هامون پشت سرش از اتاق بیرون رفتیم. دکتر با دیدن حال خراب و چشمای گریونم گفت:

- خانم دکتر گریه چرا؟ شما که خودت واردی! این یه عمل باز نیست که جای نگرانی داشته باشه. چند سانتی رو واسه دستگاه برش می دیم و سنگ رو می شکنیم. سی الی چهل و پنج دقیقه بیشتر هم تو اتاق عمل نمی مونه. ایشالله همه چی هم اگه خوب پیش بره، یه شب مهمون ما هستند و بعد تشریف می برن خونه! 

هامون رو به من گفت:

- لطفا برو پیش مامانت! 

غریدم:

- هـــامون؟ ! 

هامون محکمتر گفت:

- برو هورناز! 

سلانه سلانه به طرف اتاق برگشتم و هامون دکتر رو تا اتاقش همراهی کرد. 

***

غریبی هم بد دردیه. هیشکی رو نداشتیم که لااقل مراقب هوتن باشه. بچه ی بینوا از کله ی سحر همراه من اومده بود بیمارستان. بابا ساعت هشت قرار بود عمل بشه. هامون هم پا به پای ما بیمارستان بود. وقتی بابا رو بردن که بدنش رو اصلاح کنن و در کل واسه عمل عمل آماده اش کنن، انگار جونم رو باهاش می بردن. همین که در های اتاق بسته شد، مامان همونجا سر خورد کنار دیوارو نشست رو زمین و دستاشو گرفت بالا و گفت:

- جون خودم رو نذرش می کنم خدا! اگه قراره جونی ببری، منو ببر! اگه اون طوریش بشه، یعنی همه ی ما رو بردی! 

چقدر غریبانه از خدا زندگی عزیزش رو طلب می کرد. زیر بازوشو گرفتم و کمکش کردم رو صندلی بشینه! خدا هامون رو خیر بده که هوتن رو از بیمارستان برد بیرون. بچه ی بینوا مامان رو تو اون حال و روز می دید دق می کرد. 

درگیری هایی که بیماری بابا ایجاد کرده بود نمی ذاشت ذهنم، پر و بالی به احساسم در مورد هامون بده. انگار همه چی شده بود بابا و بس. 

دکتر صباحی رو که به اتاق عمل پیج کردن، قلبم شروع کرد به نامنظم زدن. توان خوندن آیه الکرسی رو هم نداشتم. اصلا واژه های عربیش رو کامل فراموش کرده بودم. مدام زمزمه می کردم:

- خدایا به غریبی ماها رحم کن! 

چهل و سه دقیقه ای که عمل طول کشید، برای من و مامان چهل و سه سال گذشت. نگران و پر استرس، نشسته بودیم. دستای مامان عین یه مرده سرد بود. تو این یه روزی که از اومدن بابا به بیمارستان می گذشت، انگار که مامان ده سال پیر شده بود. موهای ژولیده اش رو با دست فرستادم تو روسریش و گفتم:

- الان دیگه تموم می شه مامان! 

بی روح نگام کرد. انگار داشت با نگاهش التماس می کرد که بابا برگرده! 

محو نگاه بی روح و چشمای پف کرده و بی فروغ مامان بودم که دکتر صباحی از اتاق عمل اومد بیرون. 

لبخندی به روی ما زد و گفت:

- خیلی عالی بود. بهوش که بیاد، میارنش تو بخش! همه چی مرتبه! 

صورت بابا رو بوسیدم و برای مامان هم دستی تکون دادم. یه هفته بود که بابا تو خونه تحت مراقبت شدید مامان بود. یه مقدار هم آب رفته بود زیر پوستش. چون مامان فقط در حال تقویتش بود. البته از این تقویت یه چیزایی هم نصیب ما می شد و من و هوتن هم کلی ذوق می کردیم. حس می کردم نفس کشیدن برام راحت تر شده. حس می کردم آسمون آبی تره، خورشید درخشانتره. دلم می خواست به خاطر سلامتی بابا، دنیا رو مهمون شادیم بکنم. مگه بهتر از این هم ممکن بود؟ بابا سالم، من سالم، هامون پاک. همه چی قشنگ بود دیگه! نبود؟ 

روزی که بابا مرخص شد، با یه جعبه ی بزرگ شیرینی رفتم دانشگاه و کل کلاس و دفتر استادا رو شیرینی دادم. مامان به کل آموزشگاه رو داده بود دست منشیش و از کنار بابا جم نمی خورد. عشق رو می شد از صورتهای خندونشون دید و چقدر دیدن این عشق واقعی، قشنگ و انرژی زا بود. 

هامون مطرح کردن قضیه ی خواستگاری رو به بعد از سرپا شدن کامل بابا موکول کرده بود. ولی هر روز منو با یه حس ناب و قشنگ سیراب می کرد. این حس به قدری از مغناطیس قوی برخوردار بود که منطقم رو کامل فلج کرده بود. من می دونستم رسیدن ما به هم، از لحاظ زمانی و مشقات با فتح اورست برابری می کنه ولی انگار از یه منبع نامرئی انرژی می گرفتم و این توان رو تو خودم می دیدم که با دنیا بجنگم. هامون به قول خودش یه بلوچ واقعی بود و سعی می کرد با وجود کششی که به سمتم داره، پا رو از خط قرمزهایی که هردومون بهش معتقد بودیم، فراتر نذاره و این برای من خیلی باارزش بود. از اینکه قضیه ی ارتباطمون رو به مامان و بابا نگفته بودم عذاب وجدان داشتم. منتظر بودم مامان بلاخره رضایت به سر پا شدن بابا بده که موضوع رو مطرح کنم. من هرگز چیزی رو از اونها پنهون نکرده بودم و این موضوع روحم رو آزرده می کرد. 

همه چی خوب و عادی به نظر می رسید و من به همه ی حسای خوبی که درون هر زنی وجود داره و سالها سرکوبشون کرده بودم، کم کم این اجازه رو می دادم که رشد کنن و کمکم کنن زن بودن رو، ظریف بودن رو، ناز بودن رو یاد بگیرم. اما زندگی همیشه آروم نیست. هر چند زندگی من، در کل یه زندگی آروم به حساب نمی اومد و من باید قبول می کردم که یه کم با بقیه فرق دارم. انگار تو سرنوشت من، این تلاطمات بود که زندگی جلو می برد و بهش جهت می داد، نه آرامش و سکون. 

بلاخره اون روز رسید. مامان بعد از ده روز رضایت داد که بابا از رو تخت بلند شه. می دونستم هامون می خواد موضوع رو مطرح کنه. قبلش کلی تو تلفن باهام حرف زده بود و ازم قول گرفته بود که پا به پاش وایسم. دو تا پرانول ده خورده بودم که یه کم لرزش دست و تپش قلبم رو آروم کنه. ساعت چهار بعد از ظهر بود که هامون با یه کت شلوار سرمه ای همراه یه سبد گل پر از رز سفید، وارد خونه شد. دیدنش تو اون لباس رسمی با صورتی اصلاح شده و جذاب حالا از نظر من، برام یه صحنه ی رویایی و موندگار ایجاد کرد. از همونهایی که سالها می تونی به وضوح به خاطرش بیاری. گل ها رو به من داد و من کامل خودم رو زدم به اون راه که انگار واسه بابا آورده. اما خودم خوب می دونستم مخاطب اون رزهای سفید خودمم. 

با بابا دست داد و رو بوسی کرد و روبروش نشست. مامان چایی رو ریخت و من با کلی استرس اونو به پذیرایی بردم. انگار اولین بار هامون پا تو خونه ی ما می ذاشت و من اولین بارم بود که بهش چایی تعارف می کردم. با نگاه شیفته ای چایی رو از تو سینی برداشت. امیدوار بودم بابای تیزم متوجه نگاهش نشده باشه. دلم یه جوری بود. مدام می ریخت پایین. با چند مبل فاصله، نشستم. بابا از حال و احوال خودش و روند پایان نامه اش می پرسید و هامون موقر جواب می داد. مامان هم بلاخره دل از آشپزخونه کند و اومد نشست. خوشبختانه هوتن استخر بود وگرنه می اومد می نشست و من دوست نداشتم اون تو این مجلس باشه. خانواده یهامون یه طرف ماجرا بودند و خانواده ی من هم طرف دیگه. من دلم از اینا هم قرص نبود. فکر نمی کردم بابا و مامان به همین راحتی به وصلت دوباره ی ما با اون روستا رضایت بدن. بخصوص مامان. 

حرفها و صحبتهای معمولی رد و بدل می شد و من حس می کرد اثر اون پرانول ها در حال پریدنه. بلاخره بعد از نیم ساعت، هامون نگاهی مشتاق بهم انداخت و بعد رو به بابا گفت: 

- دکتر شما منو چطور آدمی شناختین؟ 

بابا ابرویی بالا انداخت و گفت:

- تا منظورت از این سوال چی باشه! 

هامون که انگار انتظار این پرسش رو نداشت و فکر می کرد بابام شروع می کنه به تعریف کردن ازش، نگاه گذرایی به من و مامان انداخت و با کمی تعلل گفت:

- کلی می گم! از نظر شخصیتی و چه می دونم قابلیت اطمینان و اینا! 

بابا لبخند معنی داری زد. من همون موقع مطمئن شدم دکتر اسدی باهوش، همه چی رو می دونه. یعنی من اگه بالاچ رو نشناسم واسه مردن خوبم. اضطراب چنان بهم مستولی شد که داشت حالت تهوع بهم دست می داد. درست شده بودم عین روزی که قرار بود کنکور بدم. چایی یخ زده ام رو از رو میز برداشتم و سعی کردم با مزمزه کردن اون، حواسم رو پرت کنم. اما مگه می شد؟ 

بابا با طمأنینه یه پاشو روی اون یکی انداخت و گفت:

- بذار حرف آخر رو همین اول بزنم. قبل از اینکه تو یا هورناز از استرس خفه بشین! با اینکه تو برام خیلی عزیزی و به اندازه ی هوتن برای خودت و آینده ات و احساست ارزش قائلم، ولی من هورناز رو به یکی از اهالی اون روستا نمی دم. هرگز این کار رو نمی کنم. 

می دونستم! . می دونستم گذشتن از سد خانواده ی خودم راحت تر از خانواده ی هامون نیست. به هامون هم گفته بودم. با این حال رقه ای از امید تو دلم بود که بابا شاید منعطف تر برخورد کنه. اما انگار کار سخت از تصورم بود. فکر می کردم بابا بهتر از مامان برخورد کنه اما ظاهرا اشتباه می کردم. 

قیافه ی هنگ کرده هامون و بدتر از اون مامان هم بدجور تو ذوق می زد. بابا رو کرد به مامان و گفت:

- برام آب میاری؟ 

مامان مثل یه ربات بلند شد و رفت آشپزخونه. دلم می خواست بدونم تو دلش چی می گذره. 

هامون آروم گفت:

- چیکار کنم حساب منو با اون آدما جدا کنید و فقط منو ببینین نه ارتباطم با اون روستا رو؟ 

بابا با لبخند محبت آمیزی به قیافه ی بغ کرده هامون زد و گفت:

- می دونی که اهل تعارف نیستم. تو برای هورناز من بهترین کیس هستی. کسی که مشکلش رو می دونه و باهاش کنار اومده. کسی که دنبال بکارت جسم نیست. تو از هر لحاظ خوبی! تو این هیچ شکی نیست. اما تو مفرد نیستی. تو مجموعه ای از پیوندهایی که نمیشه اونا رو گسست. می دونم چقدر این وسط احساس واسه معامله داری و می دونم... 

بابا نگاهش رو دوخت به من و ادامه داد:

- کسی هستی که هورناز خودشم به اون تمایل داره اما...

مامان نذاشت بابا ادامه بده و پرید وسط حرفش و گفت:

- اما من نمی ذارم دیگه هیچ کدوم از مردم اون خراب شده، دخترم رو آزار بدن. من نمی ذارم دوباره گذر دختر رنج کشیده ام به اونجا یا هر جایی با فکر و بینش اونجا، بیفته. 

مامان لیوان آب رو جلوی بابا گرفت و رفت درست جلوی پای هامون نشست رو زمین و با بغض گفت:

- از اینکه هورنازم رو با زندگی آشتی دادی ممنونتم. از اینکه کنارمون بودی بهت مدیونم. هر کاری بگی می کنم پسرم! چون واقعا محبتت شامل حالمون شده ولی هورنازم نه! من عمری تو اون خراب شده رنج کشیدم و خون دل خوردم. راضی نشو به بین اونا برگشتن و زجر کشیدنمون. 

هامون بازوی مامان رو گرفت و گفت:

- تو رو خدا گلبهار خانوم این چه کاریه؟ بلند شین. 

من که تا اون لحظه مثل مجسمه بی حرکت فقط ناظر این جدال آروم بودم، بلند شدم و بازوی مامان رو گرفتم و روی مبل نشوندمش. بغض مامان سر باز کرد و شروع کرد به گریه. 

هامون آروم و با طمأنیه گفت:

- از وقتی یادمه، هورناز تنها دختری بود که بهش فکر کردم. از کوچه های خاکستری اون روستا تنها عکسی که به خاطر دارم عکس یه دختر دامن چین چینیه که هیچ ازم خوشش نمی اومد. همه ی منطق شما رو قبول دارم و حق می دادم. ولی منم حق دارم بودن کنار دختری رو تقاضا کنم که حداقل بیست سال با فکرش زندگی کردم. با عروسیش عزادار شدم و با فرارش همیشه دنبال یه گمشده گشتم. این حس من مربوط به این چند وقت اخیر نیست گلبهار خانم. من عمریه که عاشقم. بذارین مردانه با همه ی اونایی که اذیتتون کردن و پشت سر پاکی هورناز قصه بافتن مبارزه کنم. اگه بدونم شما و دکتر منو قبول دارین، همه رو به زانو درمیارم. قول می دم یه کلمه حرف مفت و یه نگاه منظور دار از طرف هیچ کسی روح شکننده ی هورناز رو تهدید نکنه. قول می دم! مردانه قول می دم! ترک اون افیون غیر ممکن بود. اینو دکتر هم به خوبی می دونه. می دونم دکتر سمیعی بهش گفته بود که کار محالیه ترک موادی با اون حجم. اما نیروی عشق هورناز بود که توان داد اون درد کشنده رو تاب بیارم. 

هق هق مامان شدیدتر شد و همزمان اولین قطره از چشم من هم فرو ریخت. 

بابا رو کرد به هامون و گفت:

- همه ی حرفاتو قبول دارم. می دونم ثابت قدمی و می دونم دروغ نمی گی و قصه نمی بافی ولی ما این دختر رو از نابودی، از هیچ به اینجا رسوندیم. اونقدر شکننده شده که تاب یه حرف درشت رو نداره. من نمی خوام ریسک کنم. بازم می گم با وجود اینکه دختر من، از نظر فرهنگ عمومی دختر نیست و یه ازدواج ناموفق داشته، شاید بشه گفت تو یه خواستگار خوبی براش! در ضمن من منکر مردانگی و لیاقت و توانایی های تو نمی شم. ولی رو سرنوشت دخترم ریسک نمی کنم. اگه لازم باشه دخترم تا آخر عمر تو این خونه می مونه ولی نمی ذارم احدی آزارش بده. 

اشکم رو با پشت دست پاک کردم. قلبم به شدت می زد. می خواستم حرف بزنم. برای اولین بار می خواستم اعلام وجود بکنم. اونم تو یه مسئله ی به این مهمی. 

آروم گفتم:

- بابا؟ 

بابا و هامون هر دو به سمتم برگشتن و صدای هق هق مامان هم قطع شد. من دیروز پشت تلفن به هامون قول داده بودم پشتش رو خالی نکنم. باید یه چیزی می گفتم. باید! 

- بابا اگه... اگه... من خودم بخوام که با اون آدما رو به رو بشم چی؟ 

مامان هق زد. می دونستم که بدجور ترسیده! مادر بود دیگه! 

بابا نگاه موشکافانه ای بهم کرد و محکم گفت:

- حتی اگه من اجازه ی این رو به رویی رو ندم؟ 

شاید این سخت ترین سوالی بود که تو عمرم ازم پرسیده شده بود. امامشکلات زندگی و پستی ها و بلندیهای تیزش، منو حسابی شاگرد زرنگ کرده بود. لحظه ای نگاهم تو نگاه نگران هامون قفل شد. حق داشت نگران جواب من باشه. انتخاب بین عشق و احساس اون و پدرم، قهرمانم و همه ی زندگیم. 

نفسی بیرون دادم و با لبخند رو به بابا گفتم:

- بی اذن شما نفس نمی کشم بابا! 

لبخند رو که رو لبش دیدم، ادامه دادم:

- نه اینکه فکر کنین تو راه عشق و احساس ثابت قدم نیستم و تردید دارم. نه اینطور نیست! هامون، برای من، قاصد بهترین احساس دنیا بوده و هست. بخصوص که فهمیدم این حسش ریشه داره و زودگذر نیست. دلم می خواد به من و اون کمک کنین که سد بزرگ رو بشکنیم. من الان هورناز سیزده ساله ی بی پناهی نیستم که هر کی هر چی گفت، ملزم به پذیرش باشم. من الان هورناز اسدیم، هورناز با هویتی که بابام یه پزشک سرشناس و مقتدره. من هورناز قوی ای هستم که مادرم یه زن اجتماعیه که بیشتر از ده نفر نونشون رو از بغل هنر اون در میارن. دلم می خواست بهم اجازه می دادین با تکیه به قدرتی که از پشتیبانی شما و مامان می گیرم، با همه ی اونایی که بهترین و شادترین و رنگی ترین سالهای زندگی منو خاکستری و بی روح کردن در بیفتم که نشون بدم قدرت و تواناییم بیشتر از اوناست و اونا فقط می تونن از پایین نگام کنن. خدایی ناکرده منظورم خانواده ی هامون نیست! نمی دونم اونا اگه بدونن پسرشون بدنام ترین زن روستا رو می خواد، چه عکس العملی رو نشون می دن. درست یا غلط، در حال حاضر دیدگاه مردم اون روستا به منی که ده سال پیش همراه مادرم از خونه ی شوهرم فرار کردم، همینه! من می خوام تموم کنم هر حرف مفتی که پشت سرم زده شده رو و تا حدی بهشون هم حق می دم. عمری با اون عقاید زندگی کردن، آدم رو تو اون تعصبات غلیظ فریز می کنه. منظور من از اون آدمها، دقیقا همونهاییه که فکر می کنن من به خاک سیاه نشستم. اما... اما اگه پدرم، قهرمان همه ی زندگیم، قبول نکنه، نافرمانی نمی کنم حتی اگه عزا دار عشقی بشم که جوانه های زنده بودن و زندگی کردنِ درست رو تو دلم رویانده باشه. 

بابا آروم، همراه با یه لبخند محو نگام می کرد. صدایی از مامان در نمی اومد. نفس کم آوردم. نگاهم افتاد به چهره ی با لبخند هامون! من بابام رو انتخاب کرده بودم و فکر می کردم دل هامون با این طرفداری من، خواهد شکست ولی در کمال ناباوری، هامون به روی من لبخند می پاشید. هنوز مشغول تحلیل علت لبخندش بودم که از رو مبل بلند شد و رو به بابا گفت:

- با اینکه از رو نمی رم و بازم بارها و بارها خواسته ام رو مطرح می کنم، اما الان به قدری از برگشتن سلامت روحی و اعتماد به نفس هورناز خوشحالم که دلم نمی خواد با فکر کردن به جواب منفی شما، این خوشی رو تو دلم نابود کنم. 

بابا هم همزمان با اون بلند شد. هامون دست بابا رو فشرد و گفت:

- در ضمن یادآوری می کنم، شما هم اون زمان همین کار رو کردین. شما هم سنت شکنی کردین و با گلبهاری ازدواج کردین که یه دختر سیزده ساله داشت. سنت شکنی من در برابر شما خیلی تو چشم نیست. من الان شاهد عشق بی حد جاری شده تو رگ این زندگی هستم. عشقی ریشه دار که به قبل از ازدواج گلبهار خانوم با پدر هورناز برمی گرده. پس همیشه سنت شکنی ها نتیجه ی بد نداره دکتر! من بازم میام. بارها و بارها این خواسته رو تکرار می کنم. می دونید چرا؟ چون می دونم هورناز طرف منه! حالاکه اینو می دونم، بیشتر اصرار می کنم. اگه هورناز می گفت که با وجود مخالفت شما بازم می خواد من و این ازدواج به ظاهر مشکل دار رو بپذیره، یه جای کار می لنگید. هیشکی به اندازه من، از عشق دخترتون به شما باخبر نیست. اگه این وسط من انتخاب می شدم، به اون عشق پدر و دختری عمیق، به شدت مشکوک می شدم. حالا با این انتخاب، ثابت قدم تر و پر روتر از قبل، دخترتون رو ازتون خواستگاری می کنم. 

بابا بی هوا هامون رو به آغوش کشید و گفت:

- من با مادرش هم صحبت می کنم. من کاملا با این ازدواج موافقم. 

قیافه ی من، مامان و علی الخصوص هامون، تو اون لحظه واقعا دیدن داشت! این همون آدمی نبود که می گفت دختر به اون روستا نمی ده؟ 

بابا هامون رو نشوند رو مبل و خودش هم نشست سرجاش و گفت:

- تو تنها کسی هستی که لیاقت داری دختر برگ گلم رو بهش بسپرم! 

مامان نالید:

- بـــالاچ؟ 

بابا لبخند اطمینان بخشی زد و گفت:

- همون اندازه که ده سال پیش با وجود ترست از آدمها و تفاوتها، به من، به بالاچ، اعتماد کردی و کمک کردی هردومون رنگ آرامش رو ببینیم، دوباره به من و این مرد جوان اعتماد کن گلبهار! 

باور اتفاقی که افتاده بود هنوز برای من و هامون سخت بود. هر لحظه بزرگی روح بالاچ بیشتر در برابر چشمای من جون می گرفت. این مرد واقعا مرد بود. مرد بودن با مذکر بودن کلی فرق داشت. مرد بودن، یعنی بالاچ بودن. فقط همین! 

حس شیرینی، مثل قیلی ویلی رفتن دل تو شهربازی، مثل حرکت تند ماشین از یه زیر گذرو قیژ رفتن دل، داشت زیر پوستم شیطنت می کرد. لحظاتی کوتاه اما شیرین و ماندنی، فراموش کردم که هنوز خانواده ی هامون موندن. دلم می خواست تو اون لحظه زندگی کنم و حس کنم هامون برای من و من برای اونم. حس قشنگی بود. خیلی قشنگ و موندنی. کاش می شد از حس آدمها تو لحظات قشنگ هم عکس یادگاری گرفت. 

مامان هنوز دمغ بود. حق داشت. شاید بالاچ اون رنج رو با جان و دل نچشیده بود. این مامان بود که خوب شدن دستاش پنج سال طول کشید. این مامان بود که بارها زیر دست خلج جون داده بود و سیاه و کبود شده بود. این مامان بود که شب عروسی دختر نابالغ سیزده ساله اش خون گریه کرده بود. این مامان بود که تو چند روز مفقود شدن من، قبل از رسیدن بالاچ، کتک خورده و از نگرانی رو به موت بود. این مامان بود که می فهمید اون سوند لعنتی تو بدن نابالغ یه دختر، یعنی چقدر درد. آخه مامان، مادر بود و بس. همین کافی بود که درد بکشه، که عذاب بکشه از اشک چشمم، از هر بار آخ گفتم تو دستشویی. این مامان بود که درد خودش رو می تونست فراموش کنه ولی رنج منو نه! 

این مامان بود که پریود که می شدم با هر ناله ام به عرش خدا به خاطر این ظلمی که به من شده بود شکایت می کرد. بالاچ همیشه کنارم بود! مهربون، مقتدر، پشتیبان و همراه. ولی مامان، مادر بود بی هیچ پسوند و پیشوندی! همین کافی بود برای تردید داشتنش. همین کافی بود برای ترسیدنش. 

هامون از شوک که دراومد، بلند شد و به طرف بابا رفت و دست بابا رو گرفت ببوسه که بابا نذاشت و گفت:

- این چه کاریه مرد؟ پشیمون می شم ها؟ 

هامون خندید و گفت:

- باور کنید دکتر پاهام رو زمین نیست. باور نمی کنم! باور نمی کنم! 

بابا رو به هامون گفت:

- حالا بذار چند لحظه رو زمین باشن. باهات حرف دارم. پرواز باشه واسه بعد! بشین لطفا

هامون برگشت سرجاش و لحظه ای با شرم بهم نگاه کرد! این نگاه خیلی متفاوت بود و من کاملا تفاوتش حسش کردم. این نگاه، نگاهِ یه تازه داماد به عروسش بود. خیلی گرم و قشنگ. ایمن و دلگرم کننده. 

بابا گفت:

- با پدر و مادرت صحبت کن! من یه ازدواج عادی برای دخترم می خوام. با همه ی تشریفاتش. خواستگاری، بله برون و هر چی که باید انجام بشه. یه ازدواج بلوچی واقعی! هر وقت به نتیجه رسیدی، خبرش رو بهمون بده. در ضمن با این حس عطشی هم که بین تو این سوگلی ما ایجاد شده، ارتباطتتون رو صلاح نمی دونم. دور باش تا وقتی بتونی نزدیک شی. 

هامون رو به بابا چشمی گفت و بعد رو به مامان ادامه داد:

- راضی باشین گلبهار خانم! مردانه قول می دم آب تو دلش تکون نخوره. 

چقدر این همه محبت از طرف خانواده و مردی که دوسش داشتم، برای من خوشایند و لذت بخش بود. 

مامان مردد گفت:

- هر چی بالاچ صلاح بدونه، بی حرف قبول می کنم ولی جون تو و جون نازنینم. 

هامون سر به زیر گفت:

- این بارون به اندازه ی کافی باریده! وقتشه خورشید بزنه. 

دو روز از روز خواستگاری هیجان انگیز من می گذشت. هامون با تلفن، همچنان زمزمه های عاشقانه زیر گوشم می خوند و منو به اوج می رسوند. رفته بود روستا! ازش قول گرفته بودم بهم بگه که اونا چه حسی دارن. یکی از خواهراش رو خیلی بیشتر دوست داشت. اونم رو خانواده نفوذ قابل توجهی داشت. تصمیم داشت موضوع رو با اون در میون بذاره که با کمک هم جریان رو به خانواده اش منتقل کنن. صبح اون روز قبل از خروجم از خونه، باهام حرف زد. حرفای قشنگ و امیدوار کننده. قرار بود بره خونه ی خواهرش و همه چی رو بریزه رو دایره. کلی استرس داشتم. هم امتحان میان ترم داشتم و هم هامون... 

خودم رو رسوندم به ایستگاه تاکسی. قلبم عجیب می زد و علتش رو نسبت می دادم به هامون و امتحانم. غافل از اینکه سرنوشت هنوزم باهام اتمام حجت نکرده. 

یه پرشیا جلو پام ترمز کرد و دختری که بغل راننده بود گفت:

- خانم ببخشید! 

با حواس پرتی گفتم:

- من؟ بله؟ 

سرش رواز پنجره بیرون آورد وگفت:

- می شه کمک کنین؟ این آدرس مال اینطرفاست؟ 

خم شدم سمت کاغذِ توی دست دختر! راننده هم یه زن بود و یه مرد هم عقب نشسته بود. تا خواستم جواب بدم، یه چیزی مثل حشره کش تو صورتم اسپری شد. چشام داشت از کاسه درمی اومد. داد کشیدم و دستم رو گرفتم جلوی صورتم. هیچی نمی دیدم. کیف و کلاسورم پخش زمین شد. صورتم رو گرفته بودم و ناله می کردم. همون موقع، به شدت به سمتی کشیده شدم و تا خواستم حرکتی بکنم، هیچی نفهمیدم. 

***

با آه و ناله بیدار شدم. چشمام شدیدا درد می کرد. اصلا نمی دونستم جریان چیه. بدنم سِر بود. به زور چشمای متورمم رو باز کردم. یه اتاق نیمه تاریک. اتاق که نه یه انباری! زمین سفت و کثیفی داشت. همینطور آب بود که پِر و پر از چشمام بیرون می اومد. چرا اینجا بودم؟ فکر کردم تا به یاد بیارم اینجا کجاست. آخرین چیزی که یادم بود عجله ام برای رسیدن به دانشگاه بود و اون دختری که آدرس پرسید. آره... اون دختر و بعد سوزش وحشتناک چشمام. 

به زحمت تکونی به بدن خشک شده ام دادم. اینجا چه خبر بود؟ برای چی من اینجا بودم. مغزم اصلا یاری نمی کرد. بدنم به شدت درد می کرد. از رو زمین بلند شدم. چشمام می سوخت. گوشه ی انباری پر بود از خرت و پرت. دو تا پنجره ی کوچیک، نور ضعیف اتاقک رو تامین می کردن و در آهنی زنگ زده ای که تنها راه خروج اون دخمه بود. چند ضربه ی آروم به در زدم. 

منو دزدیده بودن؟ اگه آره، برای چی؟ مگه من کی بودم؟ دختر سفیر کبیر؟ 

دوباره ضربه زدم و گفتم:

- باز کنید! چرا منو آوردین اینجا؟ 

اون اسپری هر چی که بود، بد سمی داشت. هم صدام گرفته بود و چشمام باز نمی شد. 

صدای زنانه ای گفت:

- خفه شو! الان خانم میاد! بهتره ساکت شی تا خودم ساکتت نکردم. 

نالیدم:

- چرا منو انداختین اینجا؟ اشتباه گرفتین! من دختر آدم پولدار و مشهوری نیستم! من هورناز اسدیم! یه دختر معمولی! باز کن این درو! 

ضربه ای به در خورد و باعث شد از ترس چند قدم برم عقب! 

دوباره همون صدا با یه لحن لاتی گفت:

- پس خود خودِ جنسی هستی که خانم می خواد! اونم دنبال تو بود دیگه! 

گفتم:

- خانم کیه؟ آخه من با کسی دشمنی ای ندارم! اشتباه گرفتین! 

ضربه ای شبیه یه لگد محکم به در خورد و زن با عصبانیت گفت:

- گفتم، خفه! 

از ترس عقب رفتم. من چرا اینجا بودم؟ خانم کی بود؟ 

ساعت مچیم، سه و ده دقیقه رو نشون می داد. امتحان تموم شده بود. همینطور کلاسا. تا یه ساعت دیگه، من باید خونه می بودم. آیدا حتما خودش رو با تلفن خفه کرده که چرا میان ترم رو از دست دادم. بی حال نشستم یه گوشه. یعنی هامون چیکار می کنه؟ گفته تا حالا؟ به من هم زنگ زده؟ تا یه ساعت دیگه، همه نگرانم می شدن. من می دونم که اشتباه شده. آخه مگه من کیم؟ کاش این خانم، هر کی که هست، زود بیاد و منو ول کنه برم. 

نیم ساعتی رو همینطور با افکار مشوش سپری که صدای چرخش کلید و باز شدن در، باعث شد که سرپا بایستم. دختری وارد انباری شد که به چشمم خیلی آشنا اومد. زیاد طول نکشید که بفهمم کجا دیدمش. نیمرخش رو به خاطر آوردم. راننده ی پژو همین دختر بود. 

پشت سرش یه زن و یه مرد هم وارد اتاق شدند. هر سه شون رو شناختم. سرنشینای ماشین بودن. یعنی خانم خانمی که اون صدا می گفت، یکی از این زناست؟ 

جرأتی به خودم دادم و گفتم:

- شما کی هستین؟ برای چی منو آوردین اینجا؟ 

دختری که اول وارد شده بود، به سمت کلید برق رفت. چقدر منگول بودم من. همینطور تو تاریکی نشستم که چی؟ یه نیگا به درو و برم نکردم ببینم اینجا برق داره یا نه. 

اتاق روشن تر شد. دختر یه چند قدم اومد جلوتر و گفت:

- خوبی خانم دکتر؟ 

لحنش آزاردهنده نبود. اما ترسناک چرا! 

بزاقم رو به زحمت قورت دادم و گفتم:

- با من چیکار داری؟ چرا اینجام؟ الان خانواده ام نگران می شن. منو اشتباهی آوردین اینجا! 

خندید. بلند و چندش! بعدش با ته خنده گفت:

- من موندم این هامون از چی توی خنگول خوشش اومده. 

این زن هر کی که بود منو خوب می شناخت. پس قطعا اشتباهی در کار نبود. ترسیدم. اگه تا حالا احتمال اشتباه رو می دادم، حالا مطمئن بودم اشتباهی وجود نداره. 

گفتم:

- تو کی هستی؟ منو و هامونو از کجا می شناسی؟ 

نیشخندی زد و گفت:

- دو سال نامزد دوست پسرت بودم. حتما یه چیزایی رو برات تعریف کرده نه؟ 

هدی کلانی! تنها حدسی که می شد زد! . کسی که هامونِ منو به اون روز انداخته بود. کسی که همه ی اون نعره ها و ضبحه هایی که هامون می زد و خون به جگرم می کرد رو باعث شده بود. 

چیزی برای گفتن وجود نداشت. لابد من وسیله ی انتقامش بودم. اما اون که انتقامش رو گرفته بود. حتما دلش مرگ هامون رو می خواست و زنده و سالم بودنش آزارش می داد. 

اومد نزدیکتر و گفت:

- نه زیبایی ای؟ نه جذابیتی؟ این هامون هم برای خودش لعبتیه! تو چی داری که تو اون دو سال تو من ندید؟ 

محکم چونه ام رو گرفت. دردم اومد و سرم رو برگردوندم. دوباره اینکارو کرد و اینبار غرید:

- اگه بشنوه دوست دخترش رو گرفتم، به نظرت چیکار می کنه؟ تو چشماش نگاه کردم. مشکی و وحشی! 

گفتم:

- من و اون هیچ نسبتی با هم نداریم. من دوست دختر کسی نیستم. 

چونه ی دردناکم رو ول کرد و گفت:

- باشه! به زودی می فهمیم چقدر برای همدیگه حاضرین مایه بذارین. البته علاوه بر اینکه اونو به اینجا می کشونم، یه سورپرایز هم برای تو دارم. امیدوارم خوشت بیاد. 

مستانه خندید و بعد چشماشو ریز کرد وگفت:

- وای چقدر دیدن قیافه ی هامون، وقتی تو و شوهر سابقت رو تو بغل هم ببینه، باید جذاب باشه! یادم باشه ازش یه عکس یادگاری بگیرم که بعدها بهش بخندم. 

مثل دیوونه ها یه دفعه عصبانی شد و گفت:

- اون احمق، خیلی چیزا رو نابود کرد! حالا باید نابودی خیلی چیزا رو ببینه! همینطور تو ناناس خانوم! حضورت، وجودت و سایه ی سیاهت رو همیشه دورادور حس می کردم. می دونستم یکی هست که نمی ذاره هامون مال هیشکی بشه. اما اینکه اون آدم، یه دختر معمولی باشه خیلی دور از ذهن بود. 

اولش تحلیل حرفی که زد برام ثقیل بود. اما زیاد طول نکشید که بفهمم چی تو مغز کثیفش جولون می ده. خدای من هامون کجایی؟

تا بخوام به خودم بیام، هر سه اتاقک رو ترک کردن و من موندم و حجم وسیعی از ترس، چرا...

زمان به کندی می گذشت. احساس خفگی می کردم. هوا ی بیرون کاملا تاریک بود. سرم روی زانوم. یعنی الان مامان و بابا دارن چیکار می کنن؟ هامون چی؟ الان کجاست؟ پلیس می دونه من دزدیده شدم؟ مگه سرهنگ نمی گفت حواسمون هست! مگه فرهاد دوست هامون نمی گفت که دستگیری هدی مثل آب خوردنه؟ پس کوشن؟ کجان؟ یعنی... یعنی واقعا این زن می خواد...آدینگ رو بیاره اینجا؟ من... من اگه یه بار دیگه با اون تو یه فضای بسته باشم، می میرم! بی برو برگرد سکته می کنم و می میریم. هامون... بیا! 

چشمه ی اشکم خشک شده بود. انگار از ترس بود یا هر چیز دیگه ای نمی تونستم گریه کنم. مسخ بودم! منگ بودم و از همه مهمتر کاملا ترسیده بودم. 

ساعت نه شب بود. گرسنه هم بودم. دلم مالش می رفت ولی می دونستم الان به خاطر قفل شدم گلوم، حتی یه چیکه آب هم از گلوم پایین نمی ره. یه حالی داشتم. این انتظار به نظرم کشنده تر از هر نوع اتفاق دیگه ای بود. ته دلم دوست داشتم هر چی که می خواد بشه اتفاق بیفته. انتظار یه حادثه ی بد از افتادنش سخت تره. 

همینطور چشمم به ساعت بود. نگران مامان و بابا بودم. بابا تازه از رو تخت بلند شده بود. مامان هم سر قضیه ی بابا به اندازه ی کافی تحلیل رفته بود. نایی برای مقابله با اون چیزی که قرار بود بیفته و من یقین داشتم خوشایند نیست، نداشتن. اونا الان به خاطر برنگشتن من، لابد کل زاهدان رو زیر رو رو کردن. می دونستم چشای سبز مامان الان رنگ خون شده و بابا داره سیگارش رو با ته سیگار قبلی روشن می کنه. همیشه باعث عذاب بودم. همیشه باعث دردسر بودم. کاش تموم می شد این زندگی! هوتن عزیزم رو بگو! الان دل کوچیکش داره از غصه می ترکه! 

دقیقا ساعت 9:10 دقیقه شب بود که صداهایی از پشت در اومد. صدای فریاد و بعد باز شدن وحشتناک در. مردی که با صورتی خونی و پایی لنگان به داخل تقریبا پرتاب شد، خیلی شبیه هامون من بود. آره خودش بود! هامون عزیز من بود. مرد دوست داشتنی من بود، ولی با وضعیتی اسفناک. مثل فنر از جا جهیدم و به طرفش رفتم. چشمای متورمش رو باز کرد. منو که دید لبخندی زد وبا دست خونیش، دستی به صورتم کشید و بریده بریده گفت:

- خو...بی هور... نازم؟ اذیتت... کردن؟ 

اشکایی که مدام منتظر بارششون بودم ولی اونا نفرمانی می کردن، حالا بی مهابا روی گونه ام می غلطیدن. این همه وحشگیری، ظلم، حیوان صفتی برای چی بود؟ هیچی از صورت هامون باقی نمونده بود. آش و لاش واقعی. برگشتم سمت در. هدی و اون زن و مرد، تو آستانه ی در داشتن نگاه می کردن. با جرأتی که علتش رو فقط می تونستم به حضور هامون نسبت بدم و بس، بلند شدم و رفتم روبه روی هدی و تف انداختم تو صورتشو گفتم:

- خیلی کثیفی روانی! 

عصبی به صورتم، سیلی ای زد که گوشم زوه کشید. از رو نرفتم و گفتم:

- کثافت نمک به حروم! ببین به چه روزیش انداختی. 

اَه این اشکهای مزاحم هم وقت حالیشون نبود. 

با همون چشمای پر آب به هامون نگاه کردم و برگشتم سمت هدی و با عصبانیت گفتم:

- مثلا دوسش داشتی؟ به عشقی که به یه نفر دیگه داشت حسودی می کردی؟ آدم کسی رو که دوست داره تا سرحد مرگ می زنه؟ بهش مواد تزریق می کنه و معتادش می کنه؟ روانی! دیوانه! 

همین که خواستم برگردم سمت هامون، مانتومو کشید سمت خودش و دوباره تو صورتم کشیده ای زد و گفت:

- این به خاطر زبون درازیت. در ضمن به زودی عشق تو رو هم بهش می بینیم جوجه خانوم! 

همین که مانتومو ول کرد، حضور سایه ای رو پشت سر اون زن حس کردم. زن کنار رفت و مردی وارد اتاق شد که چهره اش کابوس ده سال خواب و بیداری من بود. 

همینطور مسخ شده به صورتش، عقب رفتم. پام به چیزی گیر کرد وخوردم زمین. نگاهم رو نمی تونستم ازش بردارم. پام به پای هامون گیر کرده بود. درست کنار هامون افتادم رو زمین. 

صدای هدی تو اتاق پیچید که وسایل رو بیارین. 

سایه نزدیک می شد. هامون منو کشید تو بغلش و گفت:

- من...اینجام... نترس...

مخفی شدم تو سینه ی زخمی مردی که بعد از خدا، بین اون همه هیولا، تنها پناهم بود. 

یه چشمم به آدینگ بود و یه چشمم به در. چه وسایلی رو می خواستن بیارن؟ 

صدای زمخت آدینگ حواسم رو از در پرت کرد. جمع شدم بین بازوهای هامون. 

- خیلی بزرگ شدی هورناز! و البته زیباتر! اگه می دونستم بزرگ بشی، اینقدر فرق می کنی، صبر می کردم تا تو این سن عروسم بشی! 

بدنم شروع کرد به لرزیدن. چندشم شد. از یاد آوری دستاش، صورتش، بدنش، حالم بهم می خورد. هامون زیر گوشم با صدای خیلی آروم و خش داری گفت:

- آروم هورنازم! پلیس تو راهه! نگران نباش. الان می رسن. من اینجام! اون هیچ غلطی نمی تونه بکنه! 

زن و مردی که هدی فرستاده بود بیرون، همراه یه پتو یه جعبه ی کمکهای اولیه به انباری برگشتن. ترسان به هامون گفتم:

- اینا می خوان چیکار بکنن؟ 

هامون در حالی که چشماش رو به زور باز می کرد، مزمه کرد:

- هیچی! تا کنارمی از هیچی نترس! 

هدی رو یه صندلی تاشو نشست و با اشاره ی اون، مرده پتو رو گوشه ای پهن کرد! 

آدینگ که چهره ی کریهش پیر تر شده بود، دست به سینه، بی صدا کناری ایستاده بود. دختر جعبه ی کمکهای اولیه رو داد دست هدی و خودش رفت عقب. 

هدی موادی رو داخل سرنگ کشید. بی شک مخدر بود. قلبم چنان بی امان می زد که انگار می خواست از دهنم بزنه بیرون و دستام به قدری یخ کرده بود که با مرده فرقی نداشت. هامون تکونی خورد و همزمان ناله ی خفیفی کرد و منو محکم بین بازوهاشو فشرد و زمزمه کرد. 

هر کاری خواست بکنه، تو ازکنار من جم نمی خوری! این خواهش نیست هورناز! . یه دستوره! هر خواسته ای داشت، هر کاری کرد، فقط از اینجا تکون نخور! 

با ترس سرم رو به نشانه ی باشه براش تکون دادم! 

یعنی می خواست هردومون رو معتاد کنه؟ هامون اون دردا رو طاقت آورد. من چی؟ منم می تونستم؟ 

کار هدی که تموم شد. از رو صندلی بلند شد و با فاصله از من و هامون ایستاد و گفت:

- خوب خانم خانوما. عشقت رو ثابت کن! . اینبار می خوام عشقت رو با موادی آلوده کنم که هیچ اکسیر عشقی نتونه نجاتش بده! 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

نالیدم:

- نه! برای چی؟ چرا می خوای مرگش رو ببینی! اگه نبودن من کنارش، آرومت می کنه، من برای همیشه می رم. اینکار رو نکن. قول می دم که برم. که نباشم. اینکارو باهاش نکن بی انصاف! 

هامون بازومو فشرد و گفت:

- هیچی نگو هورناز! حرف نزن باهاش! هیچی! 

هدی یه قدم جلو اومد و گفت:

- باشه! اگه تو اینو می خوای قبول می کنم کاری با عشقت نداشته باشم. اما شرط داره! 

هامون جوری بغل گوش فریادکشید که زهره ترک شدم. 

- خفه شو زنیکه ی کثیف! خفه شو. فقط خفه شو! تو هیچ شرطی نداری! هر غلطی بخوای می تونی با من بکنی ولی دست به هورناز نمی زنی. هیچ شرط و پیشنهادی هم براش نداری! 

هدی عصبی خندید و گفت:

- واو! هامون بی احساسو از این ولخرجی های احساسی؟ منِ خر با اینکه می دونستم چیکاره ای، عاشقت شدم. ولی تو فقط به وظیفه ات فکر می کردی! احساسات دختری که بازیچه قرار داده بودی برات ارزنی ارزش نداشت. پس توقع نداشته باش. گونی گونی احساسی که الان واسه دوست دخترت خرج می کنی، برای من مهم باشه. البته که شرطم رو به زبون میارم. برامم اصلا مهم نیست که تو چه حسی بهت دست می ده. 

هدی رو کرد به من گفت:

- شرطم اینه که توجلوی چشم دوست پسرت، دوباره همسرِ شوهر سابقت باشی. وگرنه هامون زنده از اینجا بیرون نمی ره! 

هامون نعره زد:

- خفه شو هدی! ببند دهنتو! 

هدی مستانه و دیوانه وار خندید و گفت:

- این جریان هیجان انگیز تر از اونیه که فکرش رو می کردم. 

سلول های مغزم برای لحظه ای خوابیدن. درست مثل دست و پایی که ممکنه در سکون به خواب برن. چشمام جایی رو نمی دید. وقاحت و رذالت تا این حد؟ اگه هر سه مرد اونجا برای من حرام بودن، آدینگ حرام اندر حرام بود. به خاطر کاری که باهام کرده بود، حرمت ابدی داشت. شرط هدی این بود؟ سپردن جسمم به مردی که ده سال پیش بی صدا منو دفن کرده بود، یا مرگ مردی که ده سال بعد از مرگم، منو از زیر خروارها خاک در آورده بود؟ 

صدای اعصاب خرد کنش، رشته ی افکار مشوشم رو پاره کرد. چی شد؟ چیکار کنم؟ 

هامون خودش رو جمع کرد و گفت:

- مگه منو کشته باشی که اجازه بدم دست احدی به ناموسم بخوره! هر غلطی که می خوای با من بکن! 

هدی کاملا ریلکس، سرنگ رو داد دست مرده و گفت:

- همش رو تزریق کن! 

نفس حبس شده ام رو به زحمت بیرون دادم و از بغل هامون خارج شدم و چسبیدم به پای هدی و گفتم:

- تو رو خدا! تو رو خدا اینکارور نکن. خواهش می کنم اینکارور نکن! 

هدی با پاش لگدی بهم زد که خورد به چونم و جوری درد گرفت که حس کردم شکست. چونه ی دردناکم رو ول کردم و دوباره به التماس افتادم. - غیر از این هر کاری بگی می کنم. هر کاری! من...من و این مرد تا ابد به هم حرامیم. تو رو خدا حاضرم هر کاری بکنم. هامونو بیشتر از این زجر نده! 

هدی نشست رو همون صندلیش و گفت:

- فقط همین کاری که گفتم، تنها راه نجات هامونه. 

هامون فریاد زد:

- هورناز برگرد اینجا! 

هدی خندید و گفت:

- چیه؟ می ترسی جوجو بخورتش؟ 

مرد سرنگ به دست کنار هامون نشسته بود. من برای هامون هر کاری می کردم. التماس به هدی رو ول کردم و با اینکه از اون مجسمه ی وحشت به شدت می ترسیدم، افتادم زیر پای آدینگ و گفتم:

- تو مسلمونی! من یادمه تو نماز می خوندی! مادرت نماز می خوند! تو به من حرامی! تو رو خدا نذار دامنم لکه دار بشه! بد شدن وکثیف شدنم رو نخواه آدینگ. درسته الان زنت نیستم ولی من مقصر نبودم تو کاری باهام کردی که قانون خدا منو به تو حرام کرد. آدینگ درسته زنت نیستم ولی تا آخر عمر ناموستم. نخواه لکه دار شدن این ناموسو. 

لگدی که پهلوم خورد و آهی که از نهادم دراومد، آخرین امیدم رو به یاس تبدیل کرد. آدینگ همون آدینگ بود. همونقدر وحشی و همونقدر حیوون! 

دوباره رو کردم به هدی و گفتم:

- صیغه ی همین مردی که سرنگ داره می شم. هر کاری می خواد بکنه، بکنه. به اون که حرام نیستم. فقط بگذر از آزار هامون! تو روخدا دامنم رو لکه دار نکن. برای تو این مرد یا اون چه فرقی می کنه؟ 

هامون نعره زد:

- خفه شو هورناز! فقط خفه شو! بسه! کمر تا شده ام رو بیشتر از این خم نکن باران! بذار اگه قراره بمیرم، با شرف بمیرم. لهم نکن هورناز! عزتم رو نبر هورناز! مردونگیم رو نبر! زنده بودن بدون شرف به چه کارم میاد؟ زنده باشم به قیمت اینکه همبستر اینا بشی؟ اگه اینطوری زنده بمونم که خودم خودم رو می کشم. تمومش کن این بازی مسخره رو! 

مستاصل وسط انباری نشستم. یعنی باید می ذاشتم جلوی چشمام بکشنش؟ من هیچی نداشتم. پاکی دخترانه ام که اونطور لگدمال شد. بذار پاکی زنانه ام هم اینطور پر پر بشه. حداقل دلم روشنه که هامونم صدمه نمی بینه. بدون اینکه به صورت اش و لاش هامون نگاه کنم و حجالت ازش مانع بشه، رو به هدی گفتم:

- قبوله! 

هدی مستانه خندید و هامون فریاد زد، نه و تکونی به خودش داد که مرد سرنگ به دست، جلوشو گرفت. 

هامون در حالی که گریه می کرد گفت:

- تو رو خدا هورناز! هورناز کمرم رو نشکن. خوارم نکن هورناز! هزار تا کوروکودیلم باشه تاب میارم و ترک می کنم. اینطوری با زجر منو نکش. 

هق زدم. عمیق و دردناک. هامون رو نجات داده بودم. بعدش مهم نبود. به خودم گفتم، واقعا مهم نیست هورناز؟ و چه جواب تلخی که می گفت، از همه چی مهم تره. مهم بود برام پاک موندم. مهم بود برام همسر هامون شدنم. همه ی رویاهام خاکستر شده بودن. عوضش هامون زنده می موند. ارزشش رو داشت؟ آره... آره داشت. گریه کردم و به خودم گفتم، آره زنده موندن هامون به لکه دار شدن دامنم می ارزه! 

آدینگ از کنار دیوار تکون خورد و اومد جلوی هدی و گفت:

- قرار ما حضور شماها نبود. من با این همه آدم نمی تونم. کارمم بلدم و کشیک کش نمی خوام. 

هدی نیشخندی زد و گفت:

- ما هم علاقه ای واسه دیدن نداریم. فقط هامون می مونه. 

هق زدم. کاش هامون هم رو هم می بردن. چطور تاب بیاره؟ من چطور تاب بیارم؟ 

اون مرد دست هامون رو به پشت بست و یه دستمال کثیف هم بست رو دهنش و بعد با اشاره ی هدی، همشون اتاق رو ترک کردن و درو پشت سرشون بستن. 

آدینگ اومد سمتم، همه ی بدنم لرزید. خدایا توبه! خدا صبر! خدا نذار! مگه اون بالا نیستی؟ نذار! ؟ کجایی خدا؟ 

آدینگ کنارم رو زمین نشست. هامون مثل مار به خودش می پیچید. دهنش رو بسته بودن حرفاش پشیمونم نکنه. شاید این کار من براش زجر آور از ورود هر سمی به بدنش بود. هدی دوست داشت من اینکار رو قبول کنم. اون نابودی روحی هامون رو میخواست و می دونست با این اتفاق هامون روحا نابود می شه. اما من چی؟ این وسط منم آدم بودم. این تنها کاری بود که می تونستم برای هامون بکنم. نباید برگه ی مرگش رو امضا می کردم. باید یه کاری می کردم. 

نفسهای آدینگ به صورتم که می خورد، حالم رو دگرگون می کرد. داشتم زردابه ی معده ی خالیم رو بالا می آوردم. هامون خودش رو کشته بود. اونقدر با جسم داغونش تقلا می کرد که دلم ریش می شد. مدام خودش رو می کوبید به زمین. 

آدینگ دستم رو گرفت، حس کردم مردم. من چطور می خواستم...وقتی با دست گرفتنش اینطور حالت اشمزا بهم دست می داد. 

خش دار گفت:

- بلند شو! 

مقاومتم هامون رو داغون تر می کرد. بی حرف بلند شدم. 

اما آدینگ به جای اینکه به سمت اون پتوی مرگ بره، رفت سمت هامون. نمی دونستم می خواد چیکار کنم. دستم هنوز تو دستش بود و نگاه خشمگین هامون به دستهای ما. دستم رو به زور از تو دستش کشیدم بیرون. 

کنار هامون رو زمین نشست. بهترین فرصت بود برای اینکه هامونو آروم کنم. سرش رو به سینه ام فشردم و اون دستمال کثیف رو از رو دهنش برداشتم و گفتم:

- عاشقتم هامون! هر اتفاقی که بیفته عاشقتم! 

عصبی و با گریه گفت:

- اینطوری؟ اینطوری بارارن؟ 

بعد نفسی کشید و با خشم رو به ادینگ گفت. 

به ولای علی آدینگ اگه دستت به هورنازم بخوره، نعش کل خانواده ات رو دونه دونه برات میارم. به علی قسم میارم. 

آدینگ دستش رو گذاشت رو دهن هامون و گفت:

- حرف نزن مرد! من دست به هورناز نمی زنم. ساکت شو! چی فکر کردی؟ تجاوز می کنم به زن سابقم؟ به زنی که از وقتی دختر دار شدم، دائم زجری رو که کشید میاد جلوی چشمم؟ به زنیکه به اندازه یه عمر بهش بدهکارم؟ من نیومدم هورناز رو اذیت کنم. من اومده بودم نجاتش بدم! پشیمونم از وحشیگریم. جوون بودم! خر بودم. احمق بودم. بهم تحمیلش کرده بودن. دوسش نداشتم. اما نمی خواستم بکشمش. نمی خواستم ناقصش کنم. می خواستم ابهت نشون بدم. مردونگی نشون بدم. پشیمونم! جاهل بودم. بابام می گفت بذار از مردونگیت حساب ببره. بهم می گفت اینطوری حسابی تو خونه ات پادشاهی می کنی. نکردم. پادشاهی نکردم که هیچ، خوار و ذلیل شدم. من نمی دونستم نابالغه. من نمی دونستم! من نمی دونستم. هر بار که صنوبر گفت آزارش می دم، هر بار که گفت بدنش درد می کنه، تو دلم خون گریه کردم به خاطر حیوان صفتیم در مورد هورناز! اومدم حلالیت بخوام نه اینکه دست درازی کنم به ناموس مردم. 

باور حرفهایی که از زبون آدینگ می شنیدم برام به اندازه شنیدن خبر فضانورد شدن مامانم غیر ممکن بود. نمی تونستم بپذیرم مردی که به قصد کشت هر روز منو به بدترین شکل ممکن شکنجه می کرد حالا از کارش ابراز پشیمونی می کنه. 

خودمو بیشتر به هامون چسبوندم. 

هامون از آدینگ پرسید:

- این عفریته تو رو از کجا پیدا کرده؟ 

آدینگ کمی عقب تر رفت و کامل رو زمین نشست و گفت:

- وقتی اومد سراغ من، همه چی رو می دونست. هر چی که فکرش رو بکنی از زندگی من و هورناز و تو. پرسید حاضرم به خاطر انتقام از هورنازی که باعث شده تو ده بی آبرو بشم و چند صباحی هم زندان بیفتم و مهمتر از همه پدرم دستگیر بشه، باهاش همکاری کنم؟ 

منم در به در دنبال هورناز بودم. واسه حلالیت. واسه اینکه از گناه زمان جاهیلیتم بگذره. واسه همین گفتم آره. با خودم گفتم شاید بتونم یه قدمی واسه هورناز بردارم که بتونه منو ببخشه. گفتم اگه کاری براش بکنم، شاید حلالم کنه و من خیالم از عاقبت دخترام راحت بشه! 

آدینگ نگاه از هامون گرفت و رو به من گفت:

- من الان دو تا دختر دارم هورناز! دلم نمی خواد حیوونی مثل خودم، بلایی که سر تو آوردم، سر اونا بیاره! احمق بودم. بی سواد و جاهل! دلم با صنوبر بود. از همه چی عصبانی بودم و کی مظلوم تر از تو! بگذر ازم هورناز. بگذر از جفایی که در حقت کردم. 

سخت بود گذشتن از مردی که سالهاس چهره اش برام از هیولا ترسناکتره. هیچی نمی گفتم. انتظار خیلی بزرگی ازم داشت. اگه هامون نامی وارد زندگی من نمی شد، من با راننده تاکسی هم درگیر بودم. این کم جفایی نیست که این مرد در حق من کرده. 

هامون گفت:

- الاناست که پلیس برسه! وقتی هدی زنگ زد برام سورپرایز داره و بهتره تنهایی بیام دیدنش، به فرهاد خبر دادم! 

همون موقع در انباری باز شد و هدی و اون مرد اومدن داخل. 

هدی با عصبانیت رو به آدینگ گفت:

- حدسش رو می زدم! پس تو هم با اینا هم کاسه ای! می دونستم عرضه ی یه همچین کاری رو نداری. 

رو کرد به مرده و گفت:

- خلاصش کن! از خائنا متنفرم. 

آدینگ بلند شد وبا خشم گفت:

- منم از هرزه ها متنفرم! تو خیلی کثیفی و همینطور احمق. تو هنوز اینو نمی دونی که یه مرد بلوچ واقعی، سرش بره شرفش نمی ره! اگه یه زمانی هورنازو آزار دادم، زنم بود حلالم بود. نا دانسته بد کردم ولی گناه نکردم. بی عفتی نکردم! حالام با ناموس مردم هیچ کاری ندارم! اگه اینجام، واسه کمک به این دونفره نه آزارشون! توی هرزه هم هر غلطی می خوای بکن! 

هدی داد زد:

- خفه شو! 

مرده اسلحشو از کمرش در آورد و گرفت سمت آدینگ. 

به همین راحتی می خواستن بکشنش؟ آخه به چه جرمی؟ همون لحظه ی صدای بلندگویی اومد. 

این خونه تو محاصره ی پلیسه! هیچ راه فراری ندارین! بهتره تسلیم بشین! تکرار می کنم شما در محاصره هستین. 

***

هامون کنارم خوابیده بود. روز و شب سختی رو پشت سر گذاشته بودیم. همه مون! بابا تو سکوت رانندگی می کرد. کنار پیشونی هامون چهار تا بخیه خورده بود و خونای خشک شده ی رو صورتش هم پاک شده بودن ولی قیافه اش هنوزم هیولایی بود. 

با فکر کردن به چند ساعت پیش و مردونگی ای که آدینگ در حقم کرده بود، حس خوبی داشتم. اگه هدی به جای آدینگ کس دیگه ای رو می فرستاد سراغ من، الان همه ی ما تو چه وضعیتی بودیم؟ 

هدی برای اینکه دستگیر و اعدام نشه، سم خوردو جا به جا تموم کرد. ولی اون دو تا زن و مرد رو گرفتن. آدینگ از همونجا ازمون جدا شد و من هامون به بیمارستان منتقل شدیم و از همونجا به نگرانی خانواده ام پایان دادم و با شرح مختصری از ماجرا، از بابا خواستم بیاد بیمارستان. زندگی عجیب داشت با من یویو بازی می کرد. هر مشکلی رو که از سر راه برمی داشتم، یکی دیگه بزرگتر و پردردسر تر سر راهم سبز می شد. خودم حس کرده بودم دارم بدجور آبدیده می شم. هر روز بیشتر این احساس به من دست می داد که مقاومتم بیشتر می شه و قوی تر می شم. 

هامون تکونی خورد و ناله ای کرد. بابا از تو آینه نگاهم کرد و گفت:

- چی شد؟ 

آروم گفتم:

- بدنش کوفته ست. تکون که می خوره درد می کنه! 

بابا دستی به صورتش کشید و گفت:

- آخه من و اون گلبهار طفلی، با شما دو تا ام المصیبت چیکار کنیم؟ ! 

لبخندی زدم و گفتم:

- ولمون کنید به امون خدا! 

نگاه عصبانی ای از تو آینه بهم انداخت و راهنما زد و پیچید تو کوچه! 

آروم به شونه ی هامون زدم و گفتم:

- هامون؟ بیدار شو رسیدیم! 

دلم می خواست یه عزیزم هم تنگ اون رسیدیم براش بذارم که با وجود بابا نمی شد. 

بابا کمک کرد و هامون رو بردیم داخل. هوتن هم پا به پای مامان بیدار بود. الهی بگردم که چشمای قشنگش قرمز شده بود. هم از گریه هم از بی خوابی. مامان تا چشمش بهم افتاد با اشک دوید طرفم. من زیر بازوی هامون رو ول کردم و اون با بابا رفتن داخل اتاق. مامان سر و صورتم رو می بوسید و با گریه می گفت:

- خدا یا شکرت! خدا شکرت که گلم رو نچیدی! 

دستای مهربونش رو بوسیدم و هوتن رو که کنار مامان بی صدا گریه می کرد رو به آغوش کشیدم و گفتم:

- داداشی من چرا نخوابیده؟ 

اشکش رو با پشت دستش پاک کرد و گفت:

- دیگه دیر نکن هورناز! 

دوباره به خودم فشرمدشو همزمان شاهد خروج بابا از اتاق هامون شدم. 

ساعت سه نصف شب بود ویک ساعت تمام کل ماجرایی رو که اتفاق افتاده بود براشون تعریف کردم. البته جاهایی رو که هوتن نباید می فهمید رو با اشاره ی کوچیک جوری بیان کردم که خودشون گرفتن ماجرا چیه! 

برای اونا هم حرکت آدینگ خیلی دور از انتظار بود! اما هر چی که بود از حق نگذریم، قاتل روح و جسم ده ساله ی من یه شبه به لیست ناجی های من اضافه شده بود. 

با فکر اینکه فردا و فردا ها، چرخ گردون چه خوابی برام خواهد دید، به رخت خوابم پناه بردم 

سر میز صبحانه، هوتن مدام به قیافه ی داغون هامون خندید و باعث شد مقاومت ما هم بشکنه و حسابی از خجالتش در بیاییم. بابا در حالی که به خاطر خنده لقمه تو گلوش پریده بود، با سرفه گفت:

- آخه مرد حسابی! تو رو چه حسابی تک و تنها فردین بازی درآوردی و رفتی سر قرار؟ نیگا کن چشاشو! 

مامان نگاه دلسوزانه ای به هامون انداخت و گفت:

- الان مادر و پدرت اگه این شکلی ببیننت، پس می افتن که بی نوا ها! به نظر من چند روزی نرو روستا که یه کم باد این چشما و ورم صورتت بخوانه. 

هامون لبخند با محبتی به چهره ی نگران مامان زد و گفت:

- خودمم همین تصمیم رو دارم! در ضمن به حد کافی از کارای پایان نامه عقبم. چند روزی می مونم که هم صورتم بهتر بشه و به کارای عقب افتاده ام برسم. 

بعد از صبحانه، بابا هامون رو رسوند دم خوابگاه و منو هم رسوند دانشگاه و از اونجا رفت بیمارستان. تازه وارد محوطه ی دانشگاه شده بودم که آیدا با جیغ جیغ خودش رو بهم رسوند و گفت:

- دیوونه ی زنجیری؟ ! کجا بودی دیروز که هیشکی ازت خبر نداشت؟ با آقاتون رفته بودی ددرو ملتو مچل خودت کرده بودی؟ 

بازوهاشو گرفتم و گفتم:

- یه دقیقه زبون به دهن بگیر برات تعریف کنم چی شده! 

قیافه ی آیدا بعد از اتمام توضیحات من کلی دیدن داشت. بهش گفتم که کسی که نامزدم رو دوست داشته منو دزدیده بوده و به کمک نامزدم تونستم از دستش فرار کنم. آیدا همچین با بهت داشت نگام میکرد که دلم براش کباب شد. بلاخره لب از لب باز کرد و گفت:

- باورم نمی شه! انگار دارن یه فیلم اکشن تعریف می کنن! تو چقدر شجاعی هورناز. من اگه بودم همون اول کار غش می کردم. 

خندیدم و گفتم:

- همچین هم شجاع نیستم. اگه هامون نبود، منم کم می آوردم. 

آیدا مشکوک نگام کرد و گفت:

می بینم که روابط با آقاتون حسنه شده! انگار از جدایی و این چیزا هم خبری نیست. عاشقش رو هم که به سلامتی دک کردین. خوب کی ایشالله عروسی می کنید؟ 

زدم به بازوشو و گفتم:

- تو حرف نزنی نمی گن لالی! کی گفته ما قراره عروسی کنیم؟ 

چشاشو ریز کرد و گفت:

- آره کاملا برنامه ی جدایی از وجناتتون می باره! 

همون موقع، یه اس ام اس اومد. قبل از اینکه بازش کنم، آیدا گفت:

- قبلنا اینطور صداهای مشکوک از گوشیت نمی اومد. اگه راس می گی، باید منم بخونم ببینم از کیه و چی می گه! 

گفتم:

- بابا اس ام اس تبلیغاتیه. من کیو دارم که برام پیام بفرسته! 

تو چشم برهم زدنی گوشیمو از دستم قاپید و اس ام اسو باز کرد و همزمان گفت:

- حالا معلوم می شه کدوم شرکت تبلیغاتی ای عاشقت شده خانوم خانوما. 

شماره ی هامون رو به اسم ناجی سیو کرده بودم. همین اول کار حسابی رسوا شدم. پیامکش رو هم که خوند، دیگه چاره ای جز اعتراف به جوانه ی تازه زده ی عشق تو دلم، نداشتم. 

ﻫﻤﺮﻧﮓ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎی ﻣﻨﯽ

ﻏﺎﺭﺗﮕﺮ ﻗﻠﺐ ﻭ ﺟﺎﻥ، ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻣﻨﯽ

ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻧﻔﺲﮐﺸﯿﺪﻧﻢﻣﻤﮑﻦ ﻧﯿﺴﺖ

ﻣﻦ ﻣﺎﻫﯽ ﺗﺸﻨﻪ ﺍﻡ، ﺗﻮﺩﺭﯾﺎﯼﻣﻨﯽ

بعد از خوندن اس ام اس، انتظار داشتم آیدا بخنده و مسخره بازی دربیاره ولی در کمال تعجب، خواهرانه منو به آغوش کشید و گفت:

- همش می ترسیدم تو مشکلی، مریضی ای چیزی داشته باشی. برخوردت با آقایون چندان عادی به نظر نمی رسید. خوشحالم که عشق در خونه ی قلبت رو زده. خوشحالم که یه دختر معمولی هستی و روحا مشکلی نداری. برات خوشحالم هورناز. ایشالله خوشبخت بشی. 

***

یه هفته ای از اون ماجرای اکشن می گذشت. بنا به خواست بابا، همچنان از هم دور بودیم و این موضوع هردومون رو اذیت می کرد. هیچ تلفن و پیامکی هم نمی تونست جای دیدارو بگیره. سر همین قضیه ی هدی هم که بی موقع به هامون زنگ زده بود و هامون ول کرده بود اومده بود زاهدان، نتونسته بود جریان رو با خواهرش درمیون بذاره. حالا هم سر رو شکلش، ناجور بود، نمی تونست بره روستا و بگه که واسه خاطر من این شکلی شده. هامون چند باری ازم خواست کوتاه همدیگه رو ببینیم، ولی من قبول نکردم. البته تو دانشگاه دورادور دوباری هم رو دیدیم ولی از ترس اینکه بابا اون دور و بر باشه و حس کنه که به خواسته اش احترام نذاشتم و سو استفاده کردم، نخواستم که غیر از سلام و علیک عادی باهم برخوردی داشته باشیم. اما همین دیدن های نصف و نیمه و همین اسم ام اس ها و تلفن های یواشکی برای خودش عالمی داشت. پر بود از لحظات قشنگ. آیدا چند باری خواست اوضاع رو درست کنه واسه یه ملاقات که من بازم مقاومت کردم. داشتم کم کم ناز بودن رو یاد می گرفتم و می دونستم دارم با اینکارم هامون رو به مرز جنون می کشونم. هر چند تحمل این دوری برای منم چندان آسون نبود ولی لازم بود. 

هامون بیشتر از یه هفته نتونست تو زاهدان دووم بیاره و در حالی که هنوز آثار ضرب و جرح به خوبی تو صورتش معلوم بود، رفت روستا که اینبار هر طور شده، موضوع رو مطرح کنه. 

یه روز بیشتر از رفتن هامون نگذشته بود. تو آشپزخونه با مامان مشغول تمیز کردن ماهی بودیم که صدای زنگ گوشیم از پذیرایی اومد. سریع دستامو شستم و رفتم سراغش. یه شماره ی ناشناس بود با پیش شماره ای غیر زاهدان. دکمه ی سبز رنگ رو با تردید زدم. 

- بله؟ 

صدای زنی از اون خط بلند شد که گفت:

- خانم هورناز اسدی؟ 

گفتم:

- بفرمایید! 

گفت:

- من مریم هستم. خواهر هامون! 

قلبم اومد تو دهنم. در عرض چند لحظه، عرق از تیره ی پشتم روان شد. با تمام توان سعی کردم که به خودم و حرف زدنم مسلط بشم و آروم گفتم:

- بله! خوب هستین مریم خانم؟ 

بدون هیچ تغییری در حرف زدنش گفت:

- با کاری که شما با خانواده ام کردین، انتظار داری چطور باشم؟ 

آب دهنم رو به زور قورت دادم و گفتم:

- من؟ من باهاشون چیکار کردم؟ 

عصبی گفت:

- به خاطر تصمیم غلط و نابجای شما دوتا، مادرم قلبش گرفته. الان تو راه زاهدانن. من نمی دونم چیا بین شما گذشته و چی باعث شده فکر کنی که بعد اون رسوایی، می تونی زن برادرم بشی. شماره ات رو از گوشی هامون برداشتم. بهتره دست از سر زندگی برادرم برداری! برو دنبال یکی عین خودت. برادر من پاک و معصومه. بهتره تورت رو جایی بهتر پهن کنی. 

در حالی که اشک تو کاسه ی چشمام جمع شده بود وپاهام سست بود و توان ایستادن نداشتم، آروم گفتم:

- من... من هیچ نقشه ای براشون نکشیدم. ایشون به من ابراز علاقه کردن. بابام هم شرط کردن که با خانواده بیان. در ضمن هیچ رسوایی ای هم به بار نیاوردم. 

عصبانی گفت:

- جوری بابام، بابام می کنی که هر کی ندونه فکر می کنه واقعا باباته. مادرت با اون فضاحت از خلج جدا شد و بعدش اون دکتر بی نوا رو تور کرد. اونم با یه بچه ی سیزده ساله که خودش هم شوهر داشت. شما رو نمی دونم ولی ما به این کارها می گیم رسوایی و بی آبرویی. من الان مادرم مریضه و حال و حوصله ی یکی بدو باهات رو ندارم. حرفم یک کلامه، پا تو از زندگی برادر ساده و زود باورِ من بکش بیرون. ما واسش بهترین ها رو در نظر داریم نه زنی که از خونه ی شوهرش فرار کرده. 

تماس رو که روم قطع کرد، نتونستم جلوی هق هقم رو بگیرم. مامان سراسیمه خودش رو رسوند به پذیرایی و با نگرانی پرسید:

- چی شده هورناز؟ کی بود؟ بابات حالش بد شده؟ 

در حالی که از ته دل گریه می کردم، سرم رو به نشونه نه تکون دادم. 

مامان کنارم نشست و گفت:

- بگو کی بود؟ چی بهت گفت؟ چی شده؟ 

به چشمای نگرانش چشم دوختم و گفتم:

- خواهر هامون! هر چی از دهنش دراومد بهم گفت مامان. 

مامان با همون دستای کثیفش، منو به آغوش کشید و کنار گوشم زمزمه کرد:

- می دونستم! من عمری با اون جماعت زندگی کردم. هامونو نگاه نکن که زندگی خارج از محدوده ی اون خراب شده، نگاهش رو متفاوت کرده. اونا پوسیده ترین افکار رو تا آخر عمر یدک می کشن. می دونستم که اینطوری می شه. بابات هم می دونست. اما برای اینکه به شما دوتا ثابت بشه که این کار نشدنیه، قبول کرد که خودتون تفاوتها رو ببینید. 

بغل مامان شروع کردم به گریه ی دوباره و بین گریه گفتم:

- ولی این وسط حس من و هامون چی می شه؟ 

مامان دستی به پشتم کشید و گفت:

- حس من و بالاچ چی شد؟ اگه قسمت هم باشین، سرنوشت شما رو دوباره سر راه قرار می ده. اگرم نه که به زور نمی تونید اینکارو بکنید. سرنوشت عشق من و بالاچ، وصال بعد از چهارده سال جدایی بود. باید صبور باشی دخترم. اتفاقی که برای تو افتاده، نه تنها از دید مردم اون روستا، بلکه از نظر خیلی از خانواده ها بد تلقی می شه. ممکنه هامون های زیادی پا تو زندگیت بذارن و بعد از فهمیدن ماجرا پا پس بکشن. همونطور که تا حالا صبور بودی، باید توکل کنی به خدا و بسپاری به خودش. 

اصلا حالم خوب نبود. از مامان جدا شدم و رفتم تو اتاقم. لباسم رو که بوی ماهی گرفته بود عوض کرد و رفتم زیر پتو. دلم نم یخواست با هیشکی حرف بزنم. حتی هامون. 

این اون خواهری بود که می گفت باهاش رابطه ی خوبی داره؟ اگه این خواهر خوبه ست، وای به حال اونایی که بدن! حوصله ی خودمم نداشتم. این مشکل لاینحل به نظر می رسید. این آدمی که من دیدم، خواستگاری بیا که نیست هیچ، با این طرز فکر، قلم پای کسی رو هم که می خواست بیاد، خرد می کرد. 

البته نه اینکه حق ندم! حق می دادم بهشون. منم برای هوتن بهترین ها رو می خواستم. ولی من تو اون اتفاقی که برام افتاده بود، کوچکترین نقشی نداشتم. قبول این موضوع، اینقدر برای دیگران سخت بود؟ 

احتمالا اون باکرگی جسمی خیلی می ارزید به بکارت روح. شاید اگه سالی ده تا دوست پسر عوض می کردم و طبق طبق احساس خرجشون می کردم ولی جسماض دست نخورده بودم، قبولم برای آدمها راحتتر و باور پذیر تر بود. 

من هیچ. چطور روش شد به مادرم اون انگ رو بزنه؟ مادری که با وجود اون زیبایی منحصر بفرد و نبودن سایه ی شوهر بالاسرش، اونقدر پاک و نجیب بود. بی انصافی بود بخدا! خیلی بی انصافی بود! 

اونقدر با افکار مختلف سر و کله زدم که بلاخره خوابم برد. نمی دونم چقدر گذشته بود که صدای زنگ گوشیم، بیدارم کرد. همه جا تاریک بود و تو اتاق تاریک فقط نور صفحه ی گوشیم بود که فضا رو روشن کرده بود. اسم ناجی رو صفحه ی گوشیم روشن و خاموش می شد. دلم نمی خواست باهاش حرف بزنم. رد تماس زدم. دلم فکر کردن عمیق می خواست. نمی خواستم با هیشکی صحبت کنم. دلم از زمونه بدجور گرفته گرفته. همینطور از آدماش! 

چهل و شش تا میس کال نتیجه ی یک ساعت و نیم تلاش هامون برای برقراری تماس با من بود. دلم نمی خواست حرف بزنم. دلم شکسته بود. خواهر هامون که هرگز موقعیتی به وحشتناکی موقعیت من رو درک نکرده بود، حق نداشت اونطور به روح زخمی من تازیانه بزنه و منو متهم به ناپاکی بکنه. 

صدای تقی که به در اتاق خورد، باعث شد پتو رو رو خودم بکشمو خودم رو بزنم به خواب. جیر کوچکی که با باز شدن در به صدا دراومد، نشون از ورود غیر مجاز فردی به داخل اتاقم داشت. دستی رو ملافه ام قرار گرفت و بوی ادکلونی که عجیب بودی حمایت پدرانه می داد. 

پتو رو پایین کشیدم. 

اتاق تاریک بود. بابا آروم گفت:

- باران بابا بیداره؟ 

نیم خیز شدم و گفتم:

- بله. بیدارم! 

نگاهی به گوشی سایلنت ولی همچنان فعال کنار تختم انداخت و گفت:

- نمی خوای از نگرانی درش بیاری؟ داره تلف می شه ها 

دیگه چشمام به تاریکی عادت کرده بود. شونه ای بالا انداختم و گفتم:

- دلم گرفته بابا! از هامون بیشتر از همه! حوصله ی حرف زدن ندارم. 

بابا دست برد و آباژور کنار تختم رو روشن کرد و گفت:

- من پیش بینی این روزها رو می کردم. حتی بدترش رو. ولی خوب هردوی شما به این محک نیاز داشتین. خانواده ی هامون، هرگز برای خواستگاری تو پا به این خونه نمی ذارن بهت قول می دم. منم دخترم رو بدون تشریفات و حضور خانواده اش، بهش نمی دم. دختر من لایق بهترین هاست. لایق اینکه برای داشتنش به آب و آتیش بزنن. چون می دونستم که جوابش رو ندادی، منم تماسهاشو رد می کردم. اما ازت می خوام جوابش رو بدی! سخته می دونم ولی یه جوری باید این گره رو باز کنی! 

خودم رو انداختم تو بغلش و گفتم:

- ترک این وابستگی روحی برام سخته بابا! 

بابا دستش رو لای موهام فرو برد و به نرمی اونارو نوازش کرد وگفت:

- منم نمی گم فراموش کن! چون امکان نداره. می گم که سعی کنی کنار بیای و کمی هم به خودت و هامون فرصت بدی. بذار گذر زمان خودش مشکلات رو حل کنه. من دلم نمی خواد ارتباط تو و هامون از لحاظ روحی به هردوتون آسیب بزنه و در ضمن به هیچ وجه دوست ندارم کسی زنگ بزنه و به دخترم توهین کنه. بهتره اونم تکلیفش رو بدونه. 

دوباره صفحه ی گوشیم روشن و خاموش شد. بابا در حالی که بلند می شد گفت:

- بهتره باهاش حرف بزنی! 

در که پشت سر بابا بسته شد، دست منم رو دکمه ی سبز رنگ لغزید. 

صدای عصبی و خسته ی هامون از پشت گوشی قلبم رو فشرد

- هورناز؟ اونجایی؟ الو؟ 

آروم گفتم:

- بله؟ 

عصبی گفت:

- هیچ معلومه کجایی؟ از بعد از ظهر نه خودت جواب می دی، نه خانواده ات. داشتم راه می افتادم بیام زاهدان. خوبی؟ چرا جواب نمی دی آخه؟ 

پیش خودم گفتم:

مگه این مادرش رو نیاورده زاهدان؟ 

با تعجب گفتم:

- تو الان کجایی؟ 

- نفسی بیرون داد و گفت:

- کجا باید باشم؟ روستام دیگه! 

گفتم:

- مادرت چی؟ کی اونو آورده زاهدان؟ حالش چطوره؟ 

با تعجب پرسید:

مادرم؟ بیاد زاهدان؟ برای چی؟ تو خوبی؟ 

داشتم شاخ درمی آوردم. اصلا نمی تونستم بین اون همه نخ، سرنخ اصلی رو پیدا کنم. 

گفتم:

- مگه مادرت قلبش نگرفته؟ مگه نیاوردیش بیمارستان؟ 

هیچ حرفی نزد. بعد از چند لحظه سکوت گفت:

- تو خوبی هورناز؟ خواب بودی بیدارت کردم؟ مادر من الان تو خونست. من الان دارم از تو حیاط باهات حرف می زنم. حالشم خوبه! 

زنگ زدم بگم ما تا پنج شنبه میاییم زاهدان که آماده باشی. من نمی فهمم تو چی می گی! 

برای جمع شدن حواسم و همینطور جور کردن این پازل بهم ریخته نفسی کشیدم و گفتم:

- تو با خانواده ات صحبت کردی؟ 

محکم گفت:

- مگه برای همین نیومده بودم؟ بله حرف زدم! اولش یه کم دلخور شدن. بعدش یه فکری به ذهنم رسید رفتم به آدینگ گفتم. اونم اومد جلوی همه ی خواهر ها و شوهر خواهرام و پدر و مادرم، اعتراف کرد چیکار کرده و تو چرا فرار کردی. بعد از اون جریان، اونا کاملا موضعشون رو عوض کردن. هر چند برای آدینگ خیلی بد شد و یکی از شوهر خواهرام بدجور بهش توپید و حسابی از خجالتش دراومد، ولی برای ما بد نشد. از عصر هی دارم شماره ات رومی گیرم که خبر بدم، مگه جواب می دی! من که گفتم حرفم تو خونه خریدار داره. شک داشتی بهم؟ حالا بگو ببینم این جریان قلب مادر من چیه؟ 

با تردید گفتم:

- عصری از یه شماره ناشناس بهم زنگ زدن. خودش رو مریم خواهر تو معرفی کرد و گفت که به خاطر اینکه موضوع رو مطرح کردی، مادرت قلبش گرفته و تو آوردیش زاهدان. هر چی از دهنش درمی اومد بار من و مادرم کرد و تاکید کرد تورم رو جای دیگه پهن کنم و پامو از زندگی تو بکشم بیرون! 

هامون عصبی گفت:

- چی؟ مریم؟ اصلا امکان نداره! مریم بی نوا از دیشب که بهش گفتم، مدام داره رو مخ پدر و مادرم و بقیه راه می ره که اجازه بدن. شماره رو بهم بگو! باید ببینم کی می خواد یه همچین شوخی کثیفی بکنه! 

شماره رو با یه حالت منگی برای هامون خوندم. هامون گفت:

- پیش شماره ی همینجاست. سه سوته پیداش می کنم. 

با تردید گفتم:

- یعنی شما پنج شنبه میاین خونه ی ما؟ 

زمزمه وار گفت:

- معلومه بارانم! میام که ببرمت. میام که تو رو خانم خونه ام کنم. هورناز تا پنج شنبه من یکی دق می کنم. هم از خوشی، هم از استرس. 

گفتم:

- هامون اونی که عصر زنگ زده و اینطوری منو بهم ریخته کی می تونه باشه؟ 

یه کم سکوت کرد و گفت:

- یه حدسایی می زنم. بذار ببرم شماره رو نشون مریم بدم. نیگا کنه می فهمه مال کیه! تو که به بابات اینا چیزی نگفتی؟ 

آروم گفتم:

- مامانم پیشم بود وقتی منو به باد توهین گرفت. بعدش هم که نتونستم گریه ام رو نگه دارم و الان همه فکر می کنن جریان خواستگاری کنسله! 

هامون داد زد:

- چی؟ پس برای همین بود دکتر هم جوابم رو نمی داد. منو باش فکر می کردم اتاق عمله. هورناز گوشی رو بده به بابات باید باهاش حرف بزنم. این سوء تفاهم باید سریع رفع و رجوع بشه. 

گوشی رو بردم پایین. بیست دقیقه صحبت بابا و هامون طول کشید و دیگه پوستی گوشه ی لبم باقی نمونده بود، بس که حسابشون رو رسیده بودم. 

بابا که با چهره ای نسبتا بشاش از اتاقش اومد بیرون، خیال منم یه کم راحت شد. بابا گوشی رو گرفت سمتم و گفت:

- به این سادگی از این تماس نمی گذرم. با کسی هم که اون اراجیف رو بهم بافته، خودم شخصا کار دارم. به هامونم گفتم که تا وقتی که اون شخص پیدا نشه، جریان خواستگاری منتفیه. اونم قول داد تا فردا صبح، بفهمه کیه. 

گوشی رو با ترس از بابا گرفتم و یه کم این پا و اون پا کردم که برم تو اتاقم. می خواستم به هامون زنگ بزنم. حالا که خانواده اش موافقت کردن، فکر نکنم مانعی باشه. دلم برای صدای خش دار و زمزمه های عاشقانه اش تنگ شده بود. همیشه که نمی شه ناز کرد. بعضی وقتها هم باید ناز کشید که تعادل برقرار بشه. 

دراتاق رو که قفل کردم، شماره اش رو گرفتم. به بوق دوم نرسیده جواب داد:

- بله؟ 

گفتم:

- منم هامون! 

خندید و گفت:

- فکر کردم دکتره واسه همین اونطور خشن بله گفتم. 

منم خندیدم و گفتم:

- حالا واقعا تا صبح پبداش می کنی؟ قول الکی نداده باشی به بابام؟ 

گفت:

- همین الانم پیداش کردم. 

با تعجب گفتم:

- به این زودی؟ کیه؟ 

بی حال گفت:

- دختر داییم. 

متعجب گفتم:

- وا! واسه چی باید یه همچین کاری باهات بکنه؟ شماره ی منو از کجا گیر آورده؟ 

خندید و با لودگی گفت:

- نه که خیلی خوش تیپم و در ضمن دکتر هم هستم، خوب خاطرم رو خیلی ها می خوان. 

عصبی گفتم:

- راستشو بگو هامون چرا باید اون یه همچین کاری بکنه؟ 

گفت:

- به خدا راس می گم. شماره رو که نشون مریم دادم، گفت مال خونه ی دایی ایناست. مرجان دختر داییم نمی دونم حالا به خاطر حرفای مامان بوده یا حس خودش، خیال می کرده درسم که تموم بشه، با اون ازدواج می کنم. البته من بی گناهما. روحمم از جریان خبر نداشت. مریم می گفت چند باری حرفش پیش اومده ومامان هم دختر داداشش رو عروسم صدا کرده و لابد اونم فکر کرده قضیه جدیه. مریم که اومده جریان ما رو واسه مامان بگه اونم خونه ی ما بوده شنیده. حتما کار خودشه. البته با خودش حرف نزدیما. حدس می زنیم اینجوری باشه. صبح مریم می ره سراغش. کس دیگه ای نمی تونه باشه که از خونه ی داییم زنگ بزنه به گوشی تو. منم اون موقع حموم بودم. احتمالا شماره ات رو از تو گوشیم برداشته. 

با ناز زمزمه کردم:

- هـــامون؟ 

هامون آروم گفت:

- جان دل هامون؟ 

گفتم:

من از گذر روزها می ترسم! قراره چی بشه؟ نکنه خانواده ات بیان و حرفی بزنن که بابام برنجه و همه چی بهم بخوره؟ 

نفسش رو بیرون داد و گفت:

- نگران نباش هورناز! من باهاشون اتمام حجت می کنم. هیچی نمی شه. تو آروم باش. خدا با ماست من مطمئنم. 

دوباره با ناز گفتم؟ :

- هـــامون؟ 

در حالی که صداش ته خنده داشت گفت:

- یه بار دیگه اینطوری صدام کنی، شبونه می کوبم میام زاهدانا. 

خنده ی ریزی کردم و همزمان هامون گفت:

- جان دلم بگو هورناز جان! 

گفتم:

- یعنی بعد پنج شنبه، همه چی درست می شه؟ 

آروم گفت:

- الانم همه چی درسته عزیزم! نگران اون روزم نباش. همه چی سرجای خودشه. تو با آرامش به کارات برس. سه روز دیگه اونجام و اینبار تا بله ی واقعی رو نگیرم از خونتون نمی رم. 

صدای زنانه ای که هامون رو صدا می کرد، باعث شد با تردید بپرسم کیه؟ 

خندید و گفت:

- جای نگرانی نیست خانومم! خواهرم مهینه! دیر وقته تو هم برو بخواب. منتظرم باش باران! 

دو تا پرانول دهی که ظهر خورده بودم، افاقه نکرده بود. حتی یه لیوان گل گاو زبان مامان هم انگار آب خالی بود. دست و پام بدجور شل بود. از صبح مامان وقتی به قیافه ی داغونم نیگا می کرد، با لبخند می گفت:

- اینم از عوارض بی خواستگاریه که با یه خواستگار اینطوری می شی! 

منم هی غر می زدم که این خواستگار فرق داره. تا ساعت پنج بعد از ظهر که قرار بود هامون با خانواده اش بیاد، دست کم این بحث اعصاب خرد کن چهار باز تکرار شد. حق داشتم نگران عمل خانواده ی هامون و عکس العمل بابا باشم دیگه، نداشتم؟ 

هامون هر نیم ساعت یه بار اس ام اس می فرستاد و هم از اوضاع اونجا خبر می داد و هم از اوضاع خونه ی ما خبر می گرفت. ساعت چهار و نیم، بابا ملبس به یه دست کت شلوار سرمه ای شیک، پیرهن هوایی و یه کراوات راه راه سرمه ای، قرمز و هوایی، از اتاق خارج شد. دیدن قهرمان زندگیم تو اون لباس بسیار برازنده، شور و شعفی تو وجودم ایجاد کرد وصف نشدنی. طوری که ناخود آگاه بغلش کردم و سرم رو گذاشتم رو سینه اش. دستهای بابا هم دورم حلقه شد وبعد خم شد تو گوشم زمزمه کرد:

- اگه خودش و خانوادش لیاقت داشته باشن، گل خونه ام رو می چینم بهش می دم. اگر نه، همیشه این گلو واسه خودم نگه می دارم. خودم بیشتر از همه به عطرش نیاز دارم. 

سرم رو از رو سینه اش جدا کردم و زل زدم تو مشکی پر آرامش چشماشو گفتم:

- همه ی جونم، روحم و زندگیم رو مدیون بزرگواری توام بابا. اجازه ندی، نفس هم نمی کشم. مطمئن باش از هر عزیزی، برام عزیزتری! 

لبخندی زدو گفت:

- از دختر دست پرورده ی گلبهار جز این هم انتظار نمی ره. 

همون موقع مامان هم از اتاق اومد بیرون. کت دامن یشمی ای به تن داشت. دامنش تا مچ پاش بود. پوشیده و شیک. شالی روشن تر از لباسش رو به طرز ماهرانه ای رو سرش بسته بود. چادر سفید رنگش رو آماده روی مبل گذاشت و واسه سرکشی به چای، رفت آشپزخونه. لباس شیک و سنگین مامان با آرایش کمرنگ و ملیحی که کرده بود، ازش یه الهه ی زیبایی و آرامش ساخته بود. بابا که انگار اولین بار مامان رومی داد، مثل هیپنوتیزم شده ها دنبالش راه افتاد. برای اینکه بهشون فرصت بدم دوباره جیک جیک کنن، رفتم بالا. هنوز لباسم رونپوشیده بودم. در ضمن باید به سر و وضع هوتن هم یه نگاهی می نداختم. 

لباسم یه بلوز صورتی چرک و یه دامن مدل ماهی سفید بود. بلندی دامنم مثل مامان تا مچ پام بود. روسری سفیدی هم که خالهای کوچیک صورتی کم رنگ داشت، آماده گذاشتم کنار چادرم. مامان چادر سفیدی رو که قرار بود سر کنم، تو عرض همین چند روز برام دوخته بود. چادرم درست مثل چادر نو عروسها بوی خوشبختی می داد. 

چادر و روسری رو گذاشتم رو تختم و رفتم سراغ هوتن. الهی بگردم که داداشم تو اون کت شلوار مشکی چقدر خواستی و بزرگ به نظر می رسید. حسابی با پاپیونش درگیر بود. دستاشو از دور پاپیون باز کردم و خودم اونو براش مرتب کردم و یه بوس محکمم از لپش گرفتم که جای رژ صورتیم، موند رو لپش. 

خودشو که تو آینه دید گفت:

- اَه هورناز ببین چیکار کردی! 

خندیدم و گفتم:

- خیلی هم دلت بخواد! 

انگار که چیزی یادش افتاده باشه، نگاهش رو از آینه گرفت و دوخت به من و در حالی که با دست به جون لپش افتاده بود گفت:

- یعنی تو واقعا از اینجا می ری؟ من می دونستم این هامون ازت خوشش میاد. فهمیده بودم که می خواد تو رو ازم بگیره. 

هوتن کوچولوم رو بغل گرفتم و گفتم:

- هیشکی، یادت باشه، هیشکی ِهیشکیِ هیشکی نمی تونه من و تو رو از هم جدا کنه! بلاخره هر دوی ما از این خونه می ریم ولی این دلیل جدایی نیست. هیچ کس نمی تونه از هم جدامون کنه! در ضمن من الان که نمی خوام برم! هنوز معلوم نیست تصمیم چیه! تصمیم نهایی هر چی که باشه من همیشه عاشق داداش کوچولوم باقی می مونم. 

صدای زنگ در، هردومون رو از اون حالت احساسی قشنگ به طرز وحشتناکی بیرون کشید. 

مامان از اون پایین داد زد:

- هـــورناز! کجایی بدو بیا برو تو آشپزخونه! اینا اومدن نمی تونی بیای رد شی بری اون تو ها! 

سریع به اتاقم برگشتم و روسری و چادر رو از رو تخت چنگ زدم و پله ها رو دوتا یکی اومدم پایین. بابا موقر روی مبل نشسته بود. نگاهی به چهره ی پر از استرس من انداخت و با لبخند گفت:

- فقط خواهشا مثل خواستگار ندیده ها رفتار نکن بابا! 

اخمی حواله ی تیکه ای که انداخت کردم و سریع تو آشپزخونه سنگر گرفتم. 

موقعیت آشپزخونه جوری بود که با وجود اپن بودنش، به پذیرایی دید نداشت. فقط صدای سلام علیک می شنیدم و هیشکی رو نمی دیدم. سر و صدای اولیه ی سلام و احوالپرسی که خوابید، سر صحبت با حرفهای روزمره باز شد. وسط صحبتها فقط صدای بابا رو تشخیص می دادم. هیچ زنی حرف نمی زد، هامون هم که گویا بی صدا نشسته بود. یه ربعی همینطور حرف از آب و هوا و خط استوا و آب شدن یخهای قطبیو قیمت جدید نفت و... بعنی هر چیز بی ربطی که باید تو یه مجلس خواستگاری زده می شد، پیش اومد تا اینکه یکی از آقایون مجلس گفت:

- آقای دکتر، آقا جون... اگه اجازه بدین بریم سر اصل مطلب. این جوون بس که پاشو تکون داد، من یکی سرگیجه گرفتم. 

صدای مختصر خنده اومد. لابد هامون بیچاره رو به خاطر داشتن استرس مسخره کردن. حتما الان از خجالت سرش رفته تو کتش. 

حدس زدم صدا باید متعلق به یکی از شوهر خواهرهای هامون باشه. 

صدای مرد دیگه ای بلند شد. از تن صدای مسن و طرز حرف زدنش، حدس زدم باید کدخدا، پدر هامون باشه که گفت:

- محمد آقا راست می گه! آقای دکتر من دوبار جون پسرم رو مدیون شما هستم. هامون تعریف کرده که قاچاقچی های بی وجدان باهاش چیکار کردن و شما چه برادری ها در حقش کردین. این پسر ما جسارت کرده و دل داده به دخترتون. البته دختر شما که نه و دختر خود ما! هورناز گل دختر آبادی خودمونه! شاید ده یازده سالی باشه که اونجا زندگی نمی کنه، ولی مال همون خاکه. خودت که همه چی رو راجع به ما و جد و آبادمون وخلاصه هر چی که هست، می دونی! ریش و قیچی دست خودت پسرم! اومدیم دخترمون رو با خودمون ببریم. 

کدخدا که ساکت شد، بابا با مکثی شروع کرد به صحبت. 

- من و خانواده ام هم واسه نجات هورناز، به آقای دکتر مدیونیم. هامون خان هم دوبار جون دختر منو نجات دادن که اینطوری باهم یر به یر شدیم. این وسط هیچ دینی باقی نمونده. من هامون رو مثل پسر خودم می دونم هر چند شاید واسه پدر هامون شدن یه کم کوچیک باشم. حداقل می شه گفت عین برادر کوچیکه برام! تو لیاقت و شرافتش هم هیچ شکی نیست. با این وصلت هم مخالفتی ندارم! فقط دوتا شرط دارم که در صورتی که شما و خانواده شرط بنده رو قبول کنین، ایشالله شیرینی عروسی این دوتا جوون رو هم می خوریم. 

حس می کردم مسیر گلوم بسته شده و نفسم خس خس می کنه. قلبم که دیگه هیچی همچین می کوبید که از رو گردنم می شد به راحتی نبضم رو دید. 

من از شرط هایی که بابا در نظر داشت هیچی نمی دونستم. چقدر این بابا مرموز و آب زیرکاه بود. اینهمه بگو بخند می کنه و با آرامش می شینه یه گوشه. اما وقت عمل که میاد، یه چیزایی رو رو می کنه که آدم توش می مونه! 

کدخدا گلویی صاف کرد و گفت:

- بفرمایید شرطاتون رو دکتر جان! 

بابا با آرامش گفت:

- من برای دخترم کمترین مهریه رو می خوام. یه سکه ی بهار آزادی! اما در عوض حق طلاق باید متعلق به هورناز باشه! خدایی نکرده، قصد اهانت ندارم! اگر ایشالله زندگیشون خوب و پابرجا بود که می شینن سر زندگیشون. اگر هم نه، بدون هیچ حق و حقوقی از هم جدا می شن. خودتون خوب می دونید که خانواده ی من ده سال پیش، چه زجری رو متحمل شدن. من از تکرار اشتباهات هراس دارم. این شرطم فقط برای همینه نه زیر سوال بردن کسی. شرط دومم هم اینه که هورناز مجبور به زندگی تو اون روستا نباشه! اگه خودش خواست مانعی نداره ولی مجبور نباشه. یعنی تعیین محل زندگی با هورناز باشه! نه حق و حقوقی می خوام، نه مهریه، شیربهایی و نه مراسم آنچنانی! فقط آرامش دخترم رو می خوام و بس. هر چی هم که شما امر بفرمایید به عنوان مایحتاج اولیه ی زندگی، به بهترین شکل براشون تهیه می کنم. 

سکوت مطلق اتاق، کوبش بی امان قلبم، همراه با یه آرامش نامرئی. از اینکه سرنوشت منو لایق داشتن چنین پدر فهمیده و باشعوری دونسته بود و این مرد واقعی رو سر راه من و مامان قرار داده بود، برای تمام عمر وام دارش بودم. 

اما با وجود قرص بودم پشتم به یه همچین مردی، همچنان مضطرب بودم. مضطرب بودم از جواب هامون و خانوادش. این موضوع از نظر مردم بسته ی اون روستا یعنی زیر سوال بردن مردونگی! شاید فی الواقع اینطوری نبود ولی ظاهر امر اینو نشون می داد. فقط امیدوار بودم هامون به حد کافی مجابشون کرده باشه که هیچ حرف نامربوطی نزنن. 

کدخدا بعد از سکوت طولانی، گفت:

- شرطتت چیزیه که هامون باید بپذیره پسرم! من تا به حال همچین چیزی نشنیده بودم که مهریه نخوان و حق طلاق بخوان. تا بوده، مهریه حق زن بوده و طلاق حق مرد. اگر تو می خوای حق دخترت رو ببخشی و هامون هم از حق خودش بگذره، این هامونه که باید قبول کنه که زنش این حق رو داشته باشه یا نه. 

دوباره سکوت برقرار شد. احتمالا همه ی نگاها متوجه هامون و جوابش به این درخواست بابا بود. 

بلاخره، صدای هامون تو پذیرایی طنین انداخت:

- من هیچ مشکلی با این قضیه ندارم! پاکی هورناز برای من اثبات شده است. میدونم که هدف جناب دکتر هم تضمین روحی دخترشه! نه اینکه راه رو برای جدایی دخترش فراهم کنه. من با هر دو شرطتون موافقم آقای دکتر! 

هنوز تو خلسه ی توجیح قشنگش بودم که با صدای کلی که کشیده شد، زهره ترک شدم. صدای زن مسنی که گفت:

- گلبهار جان نمی خوای عروسمون رو نشونمون بدی، باعث شد دستپاچه از رو صندلی بلند شدم. 

مامان رو به بابا گفت:

- اجازه می دین؟ 

بابا بلند گفت:

- هورناز بابا لطفا برای همه چایی بیار دخترم! 

و چقدر منو با احترام خطاب کرد. همین احترام بابا باعث شد اعتماد بنفسم بره بالا. من دختر همچین مردی بودم. دختر مردی که اینطوری باهام مثل ملکه ها رفتار می کرد. پس همه ی اونایی هم که تو سالن بودن، باید حساب کار دستشون می اومد. 

با احتیاط چایی ریختم و بعد توی سینی هم دستمال کشیدم. چادرم رومرتب کردم و بسم الله گویان از آشپزخانه خارج شدم. 

مواظب بودم پام جایی گیر نکنه. وارد پذیرایی که شدم، سر به زیر و بدون اینکه به کسی نگاه کنم سلام کردم و از بالای مجلس شروع کردم به تعارف چایی. اول کدخدا و بعد بابا و... 

دیده بودم تو فیلما که داماد نگاه شیفته ای به عروسش می ندازه و از این حرفا. ولی من و هامون اونقدر که هردومون خجالت زده بودیم جلوی بزرگترا، که نه من به نگاه کردم و نگاه و خیره و شیفته ای رو رو خودم حس کردم. اونم هول بود بنده ی خدا. یه تشکر هم ازم نکرد. بعد از هامون، خانوما نشسته بودن. به مادر هامون که رسیدم، انگشتری رو تو سینی گذاشت و همزمان گفت:

- ایشالله به پای هم پیر بشین. ماشالله چقدرم خوشگل شدی هورناز جان 

تشکری همراه با کلی خجالت از دهنم خارج شد و رفتم سراغ نفرات بعدی. آخر سر هم کنار مامان نشستم. هر چیزی رو که صحبت کرده بودند، بابا روی کاغذ نوشت و بقیه هم امضا کردن و انگشت زدن و قرار شد که فردا صبح هامون بیاد دنبالم تا بریم واسه آزمایش. 

هوتن کنار بابا نشسته بود و با کنجکاوی و وقاری که ازش بعید بود، به حرفهایی که زده می شد گوش می کرد. دلم واسه حس مردونه ای که به خاطر تنها برادر عروس بودن تو صورتش کاملا معلوم بود، ضعف می رفت. همچین آقا به نظر می رسید که بیا و ببین. 

موقع رفتن، بابا و مامان خیلی اصرار کردن که تو خونه ی ما بمونن ولی چون خواهر یکی از دامادهای خانواده، زاهدان زندگی می کرد و از قبل هم بهش خبر داده بودن که شب رو می رن اونجا، قبول نکردن و رفتن. 

ده دقیقه ای از رفتنشون نگذشته بود که اس ام اس اومد. بابا با لبخند گفت:

- کارمون دراومد. قبلا یواشکی بود، حالا دیگه علنی شد. دم به دقیقه باید دینگ دینگ این تلفن رو بشنویم. با خجالت رفتم سراغ گوشیم که کنار میز تلوزیون بود. ولی وسط راه پشیمون شدم و رفتم سراغ میزا که جمع و جورشون کنم. می دونستم پیامش باید جوری باشه که بهتره تو تنهایی بازش کنم. داشتم به مامان کمک می کردم ولی دلم پیشم گوشیم بود. 

مامان در حالی که تو چشمای قشنگش اشک نشسته بود گفت:

- یعنی باور کنم داری از پیشم می ری؟ 

بغلش کردم و گفتم:

- کجا می رم قربونت برم؟ من بیخ ریش خودتم. 

میون گریه اش خندید و گفت:

- می دونی که داری می ری! من چیکار کنم بی بارانم؟ 

بابا اومد تو آشپزخونه و وقتی ما رو تو اون حال دید گفت:

- خانم حسودی می کنما! منم اون موقع عزم رفتن می کنم ببینم واسه من اینطوری اشک می ریزی؟ 

مامان منو از خودش جدا کرد و روبه بابا گفت:

مسخره ام نکن بالاچ! دلم خیلی غصه داره. 

بابا اومد نزدیکتر و دست مامان گرفت و نشوندش پشت میز آشپزخونه و گفت:

- دلت برای چی غصه داره؟ 

- یه مرد معتمد، یه جوون لایق پیدا کردیم که دسته گلمون رو بسپریم دستش! از این بهتر، از این قشنگتر؟ درست نیست گریه کنی و خون به دل این بچه بکنی! ایشالله هر وقت که میاد اینجا، لبش رو خندون ببینم. 

تحمل فضای احساسی اونجا برام خیلی سنگین بود. نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و گریه کنان دویدم سمت اتاقم. 

یه کم که دلم رو سبک کردم، تازه یاد پیامک هامون افتادم. گوشیم پایین مونده بود. روم نشد خودم برم بیارمش. رفتم سراغ هوتن. مشغول بازی بود. ازش خواستم بره گوشیم رو از پایین بیاره. 

گوشی رو آورد، به اتاقم پناه بردم. رفتم گوشه ی تخت و بازش کردم. 

من باشم و توباشی و دریا

چشمانم عشق را ازچشمانت بخواند

و لبانم طعم شیرینش را ازلبانت بچشد 

می ماند صدای دریا و آغوشت 

سکوت می کنم به صدای بوسه های موج و ساحل گوش می سپارم

و آرامشت را لمس میکنم 

باران

و چقدر قشنگ می تونست از پشت اون همه کابل و دکل و امواج، آرامش انتقال بده. 

ساعت هفت صبح، حاضر و آماده تو پذیرایی نشسته بودم که تک زنگ زد. از مامان خداحافظی کردم و از خونه خارج شدم. 

سوار ماشینش که شدم، به گرمی سلام کرد. نگاه مشتاق تر از همیشه بود. به همون بشاشی که سلام کرد، جوابش رو دادم. در حالی که دنده رو جا می داد گفت:

- با زحمتهای ما خانومی؟ 

لبخندی زدم و گفتم:

- خواهش می کنم چه زحمتی؟ حسابی برای خانواده ات زحمت شده بود. 

برگشت سمتم و گفت:

- همه رو شیفته ی خودت کردی! تا وقت خواب مدام صحبت خانومی و وقارت بود. دست مریم درد نکنه، اونقدر گفت و گفت که بلاخره داد بقیه دراومد. 

گفتم:

- مریم خانم لطف دارن! 

ضبط ماشین رو روشن کرد. یه آهنک لایت مناسب لحظه های نابی که داشتیم. 

کمی که گذشت حس کردم یه کم تو فکره. ضبط رو خاموش کردم و گفتم:

- چیزی فکرت رو مشغول کرده؟ 

بی حواس لحظه ای برگشت سمتم و دوباره نگاهش رو داد جلو و گفت:

- آره! راستش می ترسم اثر اون لعنتی هنوز تو خونم باشه. از جواب ازامیش می ترسم هورناز! 

بهش فکر نکرده بودم. یه ذره ته دلم خالی شد ولی خودم رو نباختم و گفتم:

نه بابا محاله! اگه تو خونت مونده بود، الان بهش حس نیاز داشتی! یه جورایی تحریکت می کرد که بری سراغش! تو که اینجوری نیستی نه؟ 

- با قاطعیت گفت:

- نه اصلا! 

با خیالی آسوده تر گفتم:

- خوب پس مشکلی نیست. الکی خودت رو نگران نکن. 

بعد از آزمایش رفتیم تو یه سفره خانه ی سنتی و املت خوردیم. اونقدر حالم خوب و اونقدر از دیدن مردی که کنارم بود، لذت می بردم که باورم نمی شد زندگی می تونه اینقدر دلچسب باشه. 

هامون درست مثل بابام برام آرامش داشت. کنارش که بودم حس امنیت و حس داشتن یه تکیه گاه قوی، لحظه به لحظه به رگ و پیکرم تزریق می شد. مطمئن بودم اگه خدا بخواد کنارش خوشبختی رو لمس خواهم کرد. 

یه سوال بزرگ، یعنی چندین سوال بزرگ و مسلسل وار، از بعد از رفتن اونا ذهنم رو درگیر کرده بود. دلم می خواست بپرسم ولی نمی دونستم چطوری. تو فکر بودم و داشتم با خودم کلنجار می رفتم که هامون گفت:

- چیه خانومی؟ خیلی تو فکری! چیزی می خوای بگی؟ 

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- آره! می خوام بپرسم! ولی نمی دونم از کجا شروع کنم. 

نگاهی کوتاه به سمتم انداخت و گفت:

- مشکوک میزنی هورناز! اون چیه که اینقدر طولانیه و اینطوری ذهنت رو درگیر کرده؟ 

گفتم:

- راستش... راستش برخورد خانواده ات...برخوردشون درو از انتظار بود...بخصوص با جریان دختر داییت و اصرار مادرت برای ازدواج با اون، فکر می کردم... یعنی... 

هامون خندید و گفت:

- پس بلاخره پرسیدی! از دیشب هی به خودم می گم، چرا هورناز هیچی از جریانات راضی کردن خانواده ام نمی پرسه پس! قرار ما این بود که تمام و کمال هر چی که بین و من و اونا گذشته رو برات تعریف کنم. ولی وقتی دیدم خودت کنجکاوی نشون نمی دی، کلیات رو گفتم فقط. واقعیتش، قبل از اومدن آدینگ، هیچ کدوم، غیر از مریم، موافق نبودن که هیچ، به شدت هم مخالفت می کردن. اولین دلیل این بود که تو قبلا ازدواج کردی ولی مهم تر از اون این بود که اونا تصور می کردن تو از خونه ی شوهرت فرار کردی! یعنی این چیزی بود که بعد از رفتن تو و آزاد شدن و برگشتن آدینگ به روستا، توسط خانواده ی اون تو روستا شایعه شده بود و ده سال بود که هر وقت اسم تو و مادرت می اومد وسط، همه اونطوری راجع بهش حرف می زدن. فقط مریم توسط پری خواهر آدینگ که سالها باهم دوست صمیمی بودن، تا حدی از جریانات آزار و اذیت تو اون خونه با خبر بود. ولی حتی اونم جریان افضا و اینا رو نمی دونست. این براشون غیر قابل هضم بود که بخوان برای پسرشون زنی بگیرن که از خونه ی شوهر سابق فرار کرده! . آدینگ که اومد و گفت که تو رو چطر آزار داده و چه بلایی سرت اورده و دکتر چطور به شهر بردتت و چه می دونم آدینگ ناچار بوده طلاقت بده چون شرع این اجازه رو نمی داده که زنش باقی بمونی، انگار آبی بود رو آتیش بدبینی خانواده ام. اما همچنان جریان دختر داییم، پابرجا بود. وقتی مریم ته توی قضیه رو درآورد و فهمیدم کار خودشه، به خاطر این رفتار بچگانه و دور از ادب، مادرمم یه مقدار ازش دلخور شد ولی همچنان تاکید داشت اون برای من خیلی بهتر از توه. عصر روزی که جریان دختر داییم رو شد، تصمیمم رو گرفتم و از پدر و مادرم خواستم که باهام بیان قبرستان روستا. زیر درخت سنجد بزرگ رو کندم و گردنبندی رو که ده سال پیش برای تو درست کرده بودم و روش اسم خودم و تو رو حکاکی کرده بودم، از زیر خاک در آوردم. تو یه کیسه پیچیده بودمش. وگرنه تا به حال تجزیه می شد. گردن بند رو نشونشون دادم و گفتم که کی اینکارو کردم. گفتم که با عروسی تو چطور داغون شدم. گفتم که از همون بچگی دل به دلت داده بودم. ازشون خواستم با دلم راه بیان. اون گردنبند رنگ و رو رفته، شد گواه یه عشق چندیدن ساله. پدرم بلند شد و دست مادرم رو گرفت و رو بهم گفت:

- من با این وصلت موافقم. وقتی خواست خدا بوده بعد از این همه فراق، دوباره ببینش، یعنی خدا می خواد که این وصلت سر بگیره. من هیچ مخالفتی ندارم و راضیم به رضاش. هیچ سنگی هم این وسط نمی ندازم. ایشالله خوشبخت بشی. مادرم چیزی نمی گفت. شاید یه کم تحت تاثیر قرار بود ولی نه به اندازه ی پدرم. اما همینم برام غنیمت بود. پشتیبانی پدرم برام خیلی مهم بود. اما خدا می خواست این خوشبختی رو همه جانبه تکمیل کنه! همون شب مادرم خواب احمد برادر شهیدم رو می بینه. خواب می بینه که احمد از جبهه برگشته و از مادرم می خواد که براش شیرینی بپزه! مادرم می گفت که احمد نشسته بود کنار تنور و می گفت، "ننه دلم شیرنی می خواد. دلم نون عروسی می خواد. برام درست می کنی؟ " همون موقع پیرزن بیچاره از خواب بیدار می شه وعرق ریزان و گریه کنان، پدر بی نوام رو هم بیدار می کنه و می گه احمد دلش به این وصلت رضاست. اگه احمدم اون دختر رو تایید می کنه، منم از خدامه که عروسم باشه. القصه، اینطوری می شه که ابر و باد و مه و خورسید و فلک دست به دست هم می دن که دل دیوانه ی من به مرادش برسه خانم گلم. 

مادر هامون که هیچ، من هم تحت تاثیر اون خواب قرار گرفته بودم و بیشتر مطمئن می شدم که این وصلت به صلاح هردومونه. 

خوشبختانه جواب آزمایش مشکلی نداشت. بابا نظرش این بود که یه عقد محضری انجام بشه و بقیه ی کارا بمونه واسه بعد از امتحان علوم پایه ی من که یه ماه بیشتر زمان براش نداشتم. هامون مخالف بود و می گفت که با عجله کاری نکینم. این یه ماه رو یه محرمیت ساده بخونیم که موقع رفت و آمد مشکلی نباشه و بعد رسمی عقد کنیم اونم با کلی دانبول و دینبول. 

واقعیت این بود که با هامون موافق تر بودم. ولی حساسیتهای بابا رو هم درک می کردم. بابا به مامان گفته بود، محرمیتی که بین زن و شوهر خونده می شه، حکم عقد داره ولی ثبتی نیست. یعنی این محرمیت شرعا وظایف زن و شوهری رو طلب می کنه و این پسری که من می بینم، آتیشش به قدری تنده که نمی تونه خیلی خوددار باشه...ترجیح می دم دخترم رسمی و قانوعی عقد بشه. نه شرعی و غیر قانونی. ما زخم خورده ی این رسم و رسومات غلط هستیم. مراسم نمی خواد، ولی عقد باید رسمی و تو محضر انجام و ثبت قانونی بشه. 

یه کم که منطقی به حرفاش فکر کردم، دیدم راست می گه. بهتره که خیالمون راحت باشه. برای همین به بابا گفتیم و اون با همون محضری که اونجا با مامان ازدواج کرده بودند، هماهنگ کرد و هامون هم به خانوادش خبر داد. فقط خواهراش و خانوادشون و پدر و مادرش اومده بودند. از ما هم، فقط خودمون بودیم و آیدا. 

همه ی شرط و شوط ضمن عقدی که بابا خواسته بود، تو سند ازدواج قید شد. مهریه ام بنابه خواست هامون پنج سکه شده بود به نیت پنج تن آل عبا. 

آرایشگاه نرفته بودم و خودم دستی به صورتم کشیده بودم. یه مانتو کرمی با شال سفید، لباس عقد منو تشکیل می داد. آیدا که دید ما هیچ حرکتی نمی کنیم و برنامه ی خاصی از لحاظ سنتی اجرا نمی کنیم، اعتقادات خودشون رو اجرا کرد. اونا اعتقاد داشتن که موقع عقد هیچ گرهی نباید تو لباس عروس و داماد وجود داشته باشه و همینطور کسانی که تو اتاق عقد حضور دارن هم نباید دستاشون رو قفل کنن. برای همین، گوشواره و مدالم رو درآوردن. همینطور بند لباس زیر من و بند کفش هامون و ساعتش هم طبق خواسته ی آیدا باز شد. همه دستاشون رو درست مثل بچه های ابتدایی که می ذاشتن رو زانوهاشون، به حالتی که کف دست رو به زانو بود گذاشته بودن رو زانو و همه چی آماده بود برای خوندن عقد. 

اضطراب داشتم. اما از اون اضطراب خوبا. از اونایی که بدت نمیاد ادامه داشته باشه. نگاه شیفته و لبخند مردانه و دلگرم کننده ی هامون از تو آینه ی دور طلایی محضر که به روم پاشیده می شد، باعث می شد ته دلم بد فرم قنج بره. آیدا و خواهرهای هامون پارچه ی سفیدی رو بالاسر ما نگه داشته بودن و آرزو دختر بزرگ مهین، خواهر بزرگ هامون، رو سرمون قند می سابید. اون یکی دخترش آسمان هم یه سوزن نخ دستش بود که تهش گره نداشت و مدام از اون پارچه سفید رد می کرد و طبق آموزش آیدا زیر لب می گفت:

- هامون و هورناز رو به هم می دوزم، هامون و هورناز رو محکم می دوزم، هامون و هورناز رو محکم به هم می دوزم. 

بعد از چیدن گل و آوردن گلاب و قبل از جواب بله ی من، آیدا گفت:

- عروس زیر لفظی می خواد! 

هامون دانشجو بود! درسته پدرش وضعیت مالیش خوب بود، ولی من اصلا ازش هیچ انتظار و تقاضایی نداشتم. بهش هم تاکید کرده بودم که هیچی نخره. حلقه های ساده ای که خریده بودیم کفایت می کرد. همین که این مرد، منو به داشتن عشق مهمون کرده بود، برام بالاترین زیر لفظی محسوب می شد. اما هامون دستش رو کرد تو جیب خودش و یه جعبه ی دست ساز چوبی کوچیک درآورد. اولش دلخور شدم از اینکه به خواسته ام توجهی نکرده ولی همین که درش رو که باز کرد، عطر یه احساس انسانی، حسی بزرگ و کششی قوی که خدا فقط تو وجود اشرف مخلوقاتش قرار داده و بس، همه ی اتمسفر اطرافم رو گرفت. گردنبند چوبی ای که هامون با کلی عشق تو شونزده سالگی برای من درست کرده بود، تو دستش بود. گردنبندی که خیلی ماهرانه و قشنگ اسم من و خودش رو روش حکاکی کرده بود. بزرگترین الماس دنیا هم نمی تونست اون شعفی رو که قداست این عشق ریشه دار تو وجود من ایجاد کرده بود، رو به وجود بیاره. هامون زیباترین زیر لفظی دنیا رو به من هدیه کرد. آروم سرم رو خم کردم و اون مدال رو به گردنم آویزون کرد. سرم رو که بلند کردم، چشمای اشکی مرد زندگیم شد زیباترین قاب عکش عمرم و حک شد پشت پلکام. من همسر هامون شده بودم! 

***

از جلسه ی امتحان که اومدم بیرون، انگار دنیا روی خوبش رو داشت نشونم می داد. به خاطر کم کاری این مدتم، حسابی عقب بودم. ولی تو این یه ماه باقی مونده، سعی کردم جبرانش کنم. با اینکه به خاطر مسائل عروسی و حضور دائمی هامون یه کم کارام سخت جلو می رفت ولی چون اونم یه جورایی تو جو دانشکده بود و می دونست من الان تو چه وضعیتی هستم کلی منو رعایت می کرد. 

موقع اجرای نقشه بود. هامون بیرون دانشکده منتظرم بود. گرفت سوار ماشین که شدم. 

دقیق تو صورتم نگاه کرد و آروم پرسید:

- چه خبر؟ 

غمگین گفتم:

- خراب کردم هامون! فکر نکنم قبول شم. شش ماه دیگه عقب افتادم. 

دستام رو تو دستاش گرفت و گفت:

- عیبی نداره خانمم! ما این مدت کلی مشکلات داشتیم که بی تاثیر رو درست نبودن. حتما این اتفاق حکمتی داره! غصه نخور! جبران می کنی عزیزم! این وسط منم کم مقصر نیستم. هی اومدم، رفتم خونتون نذاشتم خوب بخونی! غصه نخور گلم! 

تا این حد براش کافی بود! یه دفعه جیغ زدم:

- هامــــــون عالی بود! 

یعنی زهره ترک واسه یه لحظه اش بود! قلبش وایساد بی نوا. اما چند لحظه بعد جوری منو محکم به آغوش کشید که صدای ترق تروق استخونام دراومد. هم خوشحال بود از نتیجه ی خوب امتحان و هم می خواست کارم رو تلافی کنه! 

ازم که جدا شد، با قیافه ی جدی گفت:

- خوب ساعت الان دوازدهه. تا اومدن مامانت و هوتن به خونه یه سه ساعتی وقت هست! رک بگم هورناز من دلم شیطونی می خواد! بریم خونه تون؟ 

دروغ چرا؟ منم دلم مردم رو می خواست. لبخند اغوا کننده ای زدم و گفتم:

- بریم! 

هامون آروم، هامون صبور، هامون ملاحظه کار، شده بود سرتا پا نیاز. شده بود مرد عاشقی که عاشقی می خواست. مرد عاشقی که حس دیوانه وارش، حس زن بودنم رو به کارزار احساس می کشوند. زن بودن، همسر بودن و عاشق بودن با هامون، اونقدر قشنگ و رویایی بود که دلت نمی خواست تموم بشه. همه ی جانش نوازش بود که به جانم می نشست. نیاز بود و ناز بودم و دیوانه می کردم همه احساس مردانه اش رو. ترسی نبود! دردی نبود! اشکی نبود. البته چرا اشک بود ولی اشک عشق. اشک لمس دوست داشته شدنهای زنانه. اشک لمس دستهای مردانه ی نوازشگری که دل می برد و شل می کرد هر چی حس مقاومت بود. تسلیم محض حس حمایتگر و نوازش گر مردانه ای شده بودم که همه ی زن بودنهام رو صدا می کرد. قرار نبود شیطنت ما فراتر از بعضی خط قرمزها بره. البته برای من خط قرمزی مثل بقیه دخترها وجود نداشت ولی بازم قرار نبود. ما بعد از عقد خیلی وقتها با هم تنها بودیم و بقول هامون خیلی شیطنت کرده بودیم. اما هامون مواظب روحیه و جسم حساس من بود. با اینکه پزشک زنان تایید کرده بود که عملی که ده سال پیش انجام شده، سلامت کامل جسمی رو به من برگردونده ولی هم هامون وهم من می ترسیدیم که با ورود به رابطه ی همسری، مشکلی از لحاظ جسمی برای من پیش بیاد. بنابراین همیشه علارغم حس نیاز و کشش قوی، هامون مردانه عقب می کشید. شاید اذیت می شد ولی اونقدر رعایت می کرد که برای من مشکلی ایجاد نشه. اما اینبار فرق داشت... اینار من بودم که نمی خواستم مردم کنار بکشه. اون سه ساعت شد یه آغاز! یه آغاز به زیبایی شروع آدم و حوا... 

***

نزدیک دو ماه از همسر شدنم می گذشت. دوبار وسط جلسه ی دفاعیه هامون حالم بد شد. مامان حسابی نگرانم شده بود. چون چند روز پیش هم حسابی بهم شک کرده بود. اما چون اونا دو ردیف عقب تر نشسته بودند، نمی تونست بپرسه چی شده که از سالن کنفراس می رم بیرون ولی با چشم و ابرو و حرکت دست سوال کرد که من بی جواب، سالن رو ترک کردم. هامون مشغول توضیح و جواب دادن به سوالهای داوران بود و خوشبختانه حواسش بهم نبود. اما وقتی برای دومین بار زردآبه ی معده ام به دهنم هجوم آوردو من مجبور به ترک سالن شدم، مادرم هم دیگه نتونست دووم بیاره ودنبال من اومد بیرون. از دستشویی که اومدم بیرون، نگاهم به چهره ی عصبی مامان افتاد. 

دست به کمر و نسبتا عصبی گفت:

- من هی می گم شماها یه کاری دست خودتون دادین، تو هی انکار کن! انگار من حالیم نیست. یه بچه هم نیگاش به رنگ و روی زرد و زار و عق زدنهای سرصبحت بیفته، می فهمه قضیه چیه؟ 

صورتم رو شستم و گفتم:

- پیش اومد مامان، من فکر نمی کردم... 

مامان پرید وسط حرفمو گفت:

- یعنی چی پیش اومد دختر! با شیکم جلو اومده می خوای بری خونه ی خودت؟ شماها که قرار بود زود برین خونه ی خودتون. دووم آوردن این چند ماه اینقدر سخت بود؟ کم پشت سرمون حرف تو اون آبادی هست؟ خیر سرتون هردوتون دکترین و واردترین به این چیزا! حالا نمی شد بی سرو صدا تر... لا اله الا الله. خدا خیر بده این بالاچ رو! خوب فهمیده بود شما نمی تونید دووم بیارید! حالا خوبه عقد کردین وگرنه... 

بی حوصله پریدم وسط حرفش و گفتم:

- تو رو خدا مامان! من حالم هیچ خوب نیست. حوصله ی نصیحت هم ندارم. به خدا خودم بیشتر از همه فکرم درگیره. اگه چاره داشتم، زمان رو برمی گردوندم عقب و بیشتر حواسم رو جمع می کردم. من فکر می کردم به خاطر اتفاقات گذشته، به این زودی ها مستعد مادر شدن نباشم. هامونم بدتر از من. اون بینوا حتی خبر نداره! واقعیتش من خودم رو واسه نازایی حاضر کرده بودم. فکر می کردم کلی باید برم و بیام که بتونم مادر بشم. حالام موندم چطور بهش بگم! چون درگیر این پایان نامه بود نخواستم ذهنش رو درگیر کنم. ولی خوب امروز اونم تموم شد و باید یه جورایی بهش بگم چی شده! 

ظاهرا رنگ و روم و حالت مریض گونه ام، به قدر کافی رقت انگیز بود که مامان رو از موضع نصیحت پایین آورد. به طرفم اومد و دستم رو گرفت و گفت:

- خوب حالادیگه ناشکری نکن! کاریه که شده! بلاخره که این اتفاق می افتاد فقط زود بود واسه تو! درس داری، دانشگاه داری! اما خوب خواست خدا بوده! خدا شکر که عیب و ایرادی پیدا نکردی لااقل. من یه جورایی جریان رو به بابات می گم که وسایلت رو زود جفت و جور کنیم که قبل از اینکه شیکمت قلمبه بشه، برین سر خونه زندگیتون. واسه من که بد نیست نوه دار می شم. واسه تویی که کلی تا آخر درست مونده یه کم سخت می شه. اونم دیگه تقصیر خودتونه و شوهر آتیشیت! 

وقتی برگشتیم سالن، هامون داشت از همه ی داورا و استاداو بقیه حضار تشکر می کرد. پذیرایی رو انجام دادیم و شکر خدا دفاعیه ی هامون هم بدون مشکل تموم شد. 

وقتش بود که هامون از وجود جنین یک و نیم ماهه ای که تو شکمم داشتم باخبر بشه. همینطور هم بابا، که زودتر جهیزیه ام رو حاضر کنه. بنابراین، مامان به شدت در برابر دعوت هامون برای ناهار فارغ التحصیلیش مقاومت کرد و خواست که اونو به یه روز دیگه موکول کنیم و همراه بابا از ما جدا شد. در واقع می خواست به بابا جریان رو بگه و همینطور به من فرصت بده که موضوع رو با هامون درمیون بذارم. حالا هامون یه چیزی! از بابا خیلی خجالت می کشیدم. 

داشتم با خودم کلنجار می رفتم که چطور موضوع رو پیش بکشم که هامون زودتر شروع کرد:

- چیزی شده عزیزم؟ حرفی هست که می خوای بهم بزنی؟ 

آروم گفتم:

- می شه یه گوشه ی دنج ماشین رو نگه داری؟ 

می دونستم حسابی نگران شده. راهنما زد و بغل خیابون پارک کرد. 

با لبخند گفتم:

- الان اینجا دنج محسوب می شه؟ 

کامل برگشت طرفم و گفت:

- بگو چی شده هورناز؟ ! پاهام سست شدن و نمی تونم رانندگی کنم و جای دنج گیر بیارم. می دونم یه اتفاقی افتاده! تو یه چیزیت هست. 

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- یه سوال دارم ازت! 

جدی نگام می کرد که یعنی بپرس. 

گفتم:

- اگه من هرگز مادر نشم، تو چیکار می کنی؟ 

نگران تو صورتم دقیق شد و گفت:

- چیزی شده؟ دکتر چیزی گفته؟ تو مشکلی پیدا کردی؟ 

سرم رو به طرفین حرکت دادم و گفتم:

- هیچکدوم! فقط یه سواله! بدون هیچ پیشینه ای! 

نگاه ازم گرفت و خیره شد به بیرون ماشین و گفت:

- من بچه خیلی دوست دارم هورناز! بخصوص اگه بچه ی مشترک تو وخودم باشه! اما اونقدر برام باارزش نیست که بخوام برای بودن یا نبودنش خللی تو روند زندگیم ایجاد کنم. اینو از ته دل می گم. 

گفتم:

- حالا اگه یه وقتی بچه دار بشیم که اصلا مناسب نیست! از هر لحاظ منظورمه! اون وقت چی؟ چه تصمیمی می گیری؟ 

متعجب زل زد تو صورتم و گفت:

- این سوالا برای چیه؟ چرا می گی بی هیچ پیشینه ای؟ اینایی که تو می پرسی، حتما یه علت و یه پیش زمینه داره! من بچه نیستم هورناز! چی شده؟ کسی چیزی گفته؟ مشکلی پیش اومده؟ 

دیگه وقتش بود! هر چه باداباد! 

سر به زیر گفتم:

- من باردارم هامون! جنینم یک و نیم ماهشه! 

گنگ و بی صدا فقط نگام می کرد. از نگاهش هیچ چیز رو نمی تونستم بخونم. یه کم دلهره داشتم. 

بدون اینکه نگاه از چشمام بگیره دستش رو آروم رسوند به شکمم و زمزمه کرد:

- تو حامله ای؟ 

سرم رو به نشونه آره تکون دادم. 

نگاه ازچشمام گرفت و زل زد به شکمم و در حالی که با دستش نوازشش می کرد گفت:

- بچه ای از گوشت و خون من، الان داره تو بطن عشقم رشد می کنه؟ وای خدا خوشبختی بالاتر از این؟ 

با اینکه به خاطر زود هنگام بودن این بارداری ناخواسته یه کم ناراحت بودم، اما سرخوشی و شعفی که تو کلام هامون بود، تمام و کامل بهم منتقل شد و منم همراهش شادی کردم و لبخند اومد رو لبم. 

دوباره تو چشمام نگاه کرد و گفت:

- چرا زودتر نگفتی؟ چرا وقتی فهمیدی دارم بزرگترین نعمت خدا رو صاحب می شم، منو تو این شادی سهیم نکردی؟ 

گفتم:

- آخه تو درس داشتی! درگیر پایان نامه بودی. نمی خواستم فکرت رو منحرف کنم. می بینی که بیشتر از این طاقت نیاوردم و همین که تموم کردی بهت گفتم. 

نگاهش رو داد جلو و گفت:

- پدر و مادرت چی؟ می دونن؟ 

گفتم:

- مامان تازه فهمیده! برای همین هم باهامون نیومد که به بابا بگه. 

هامون دستی به صورتش کشید و متفکر گفت:

- فکر کنم دکتر ناراحت بشه! یه جورایی به امانتیش خیانت کردم. اونم خیانت سرو صدا دار! 

گفتم:

- مامان می گه قبل از اینکه خانواده ات بفهمن باید برین سر خونه زندگیمون! 

گفت:

- از عکس العمل دکتر بیشتر می ترسم تا خانواده ام! 

با تعجب گفتم:

- چرا؟ خوب شاید برای اینکه تو دوران عقد حامله شدم ناراحت بشه ولی فکر نکنم اینقدری که تو می گی هم عکس العمل نشون بده. 

هامون سرش رو انداخت پایین و گفت:

- پدرت ازم قول گرفته بود تا پایان تحصیلات تو حرف بچه رو پیش نکشم مگر اینکه تو بخوای! می گفت به حد کافی عذاب کشیدی! سخته که با رشته ی تحصلی به این سنگینی بچه هم داشتی باشی. همین که متاهل شدی کلی برات دردسر می شه. منم مردونه دستش رو فشردم و گفتم، خیالت راحت استاد! اونم بخواد من نمی ذارم! حالا ببین! سه ماه نشده، گند زدم. اونم چه گندی. پدرت بابا بچه دار شدن ما بعد از رفتن به خونه ی خودمون تا پایان درس تو مشکل داشت. چه برسه به الان که هنوز تو عقدیم. 

دستش رو گرفتم و گفتم:

- حتما حکمتی تو کار بوده! من یکی که فکر نمی کردم بتونم مادر شدن رو بچشم. من تو سیزده سالگی افضا شدم و یه بچه از دست دادم یعنی فکر می کردم فاتحه ی دم و دستگاه مادر شدنم حسابی خونده ست. ولی قدرت خدا رو ببین! بابام هم این چیزا رو درک می کنه. در ضمن قدرت زبون و همینطور آرامبخشی مامانم رو دست کم نگیر! اون مرد بدجوری عاشق گلبهارشه! 

هامون لبخندی زد و گفت:

- این یه ماه و نیم رو بدون من خودت بزرگش کردی! از حالا به بعد با هم بزرگش می کنیم. 

***

در با صدای تیکی باز شد. هردومون به شدت استرس داشتیم. هامون بدتر از من بود ولی سعی می کرد خوددار باشه. البته من علاوه بر استرس، خجالت هم می کشیدم. 

همه ی چراغای خونه روشن بود. هر چی به خونه نزدیکتر می شدم، ترس و خجالت منم بیشتر می شد. 

وارد پذیرایی که شدیم، فقط مامان به استقبالمون اومد. این یعنی اوضاع بدجور قمر در عقرب بود. مامان با روی گشاده با هامون احوال پرسی کرد و گونه ی منو بوسید و زیر گوشم گفت:

- بابات داغونه! هامونو آماده کنه بره تو اتاقش. 

رفتیم تو پذیرایی نشستیم. مامان که رفت چایی بیاره، رو به هامون گفتم:

- خدا رحمتت کنه هامون! مامان گفت، بابا بدجور آتیشش تنده! یه چایی بخور نفست رو تازه کنه که به اتاقش احضار شدی! 

همون موقع هوتن اومد پایین. ما رو که دید خوشحال اومد سمتون. مودب و اقا با هامون سلام علیک کرد. از دیدن این همه ادبی که به خرج داد، دلم قیلی ویلی رفت و گرفتم حسابی چلوندمش. 

مامان چایی آورد و خودشم نشست. صد درصد اگه هوتن نبود، مقدمه چینی می کرد برای رویارویی با بابا ولی حضور هوتن مانع شد. هامون به ظاهر خونسرد چاییش رو خورد و عادی رو به مامان گفت:

- استاد تو اتاقشون هستن؟ 

مامان با اضطراب بله ای گفت و هامون بلند شد و گفت:

- من چند لحظه باید وقتشون رو بگیرم! 

مامان خواهش می کنی گفت و هامون به سمت اتاق بابا راه افتاد. 

ظاهرا حواسم به هوتن و سوالهای ریاضیش بود ولی در واقع کل حواسم به اتاق بابا بود. هر آن احتمال می دادم که صدای فریاد یا شکستن چیزی رو بشنوم. البته سکوت مشکوک اتاق هم به نوعی دیگه باعث ترس می شد. نکنه بابا هامون رو کشته باشه؟ 

همین که هوتن به بهانه ی آوردن کتاب کمک آموزشیش رفت بالا، به مامان گفتم:

- بابا چی گفت؟ چیکار کرد؟ 

- مامان سیب پوست کنده ای بهم داد و گفت:

- مگه حرف می زد؟ دیوونه شده بود. به خدا داشتم به اینکه زن وشوهرین شک می کردم بس که این مرد خودخوری کرد. الانم نگرانم حرفی پیش بیاد که بینشون شکرآب شه. خیلی ناراحت شد! به غیرتش برخورده بود تا دخترش تو خونه ی اونه این مسئله پیش بیاد. خلاصه کنم که من تو این ده سال بالاچ رو اینطوری ندیده بودم. در ضمن نگران سلامتی باباتم هستم. می دونی که با اینکه دکتره و خودش می فهمه چقدر اون سیگار لعنتی براش ضرر داره، تا تقی به توقی می خوره خودشو خفه می کنه. 

می دونستم! همه ی اینا رو می دونستم و گند زده بودم به همه چی! خودم خوب می دونم که بیشترین تقصیر متوجه منه! هامون خیلی خوددارتر از من بود. اگه من اینطوری دیوانه اش نمی کردم ف این اتفاق نمی افتاد. اونی که مستحق بداخمی بابا بود، من بودم نه اون بیچاره! 

بلاخره بعد از چهل و پنج دقیقه هامون به تنهایی از اتاق کار بابا بیرون اومد. قیافه اش عادی بود ولی همینکه بابا بیرون نیومد تا منو ببینه، یعنی به شدت از دستم ناراحته! تا به حال اینطور دلخورش نکرده بودم. از خودم شرمم می شد. هامون که اومد، مامان رفت تو آشپزخونه دنبال نخود سیاه و من برای اینکه کسی مزاحم حرف زدنمون نشه، از هامون خواستم بریم تو اتاقم. 

در اتاقو که بستم، گفتم:

- چی شد؟ خیلی ناراحت بود؟ 

هامون نسبتا غمگین گفت:

- ناراحت واسه یه لحظه شه! تاکید داشت هردومون از اعتمادش سوء استفاده کردیم و حقمون بود که اجازه نده حتی همو ببینم. چه برسه کارو به اینجا بکشونیم. 

دستش رو گرفتم و نشوندمش رو تخت و گفتم:

- دقیق از اول بگو! چی می گفت؟ 

هامون دستم رو تو دستش فشرد و گفت:

- چیو خانومی؟ گفتم دیگه! همینا بود! 

اخمی کردم و به حالت قهر رومو از ش برگردوندم. 

چونه ام رو گرفت و برگردوند و منو به به بوسه ای مهمون کرد و گفت:

- اینم جزای خانمهای قهرو. 

بعدش نفسی تازه کرد و گفت:

- خلاصه کنم هورناز بابات ازم دلخوره! من بهش قول مردونه داده بودم ولی به بدترین شکل زیر قولم زدم. الانم دو هفته به هردومون وقت داده که مقدمات رو فراهم کنیم و بریم سر خونه زندگیمون. 

با تعجب گفتم:

- چی؟ دوهفته؟ ولی الان فصل امتحانات هوتنه! منم تازه فیزوپات شدم! دو هفته ای چطور هم جهزیه بخریم هم دنبال خونه باشیم و هم کارای عروسی رو بکنیم؟ 

مستاصل نگام کرد و گفت:

- چاره ای نداریم! حق هم با پدرته! اگه که می خواییم این موضوع رو کسی نفهمه، باید تا دوماهگی بچه رفته باشیم خونه ی خودمون که از اون ور بگیم هفت ماهه دنیا اومد. تا دوماهگی فسقل بابا هم دوهفته بیشتر وقت نداریم! 

خوب منطقی بود! پس حرفی نمی شد زد. گفتم:

- باشه چاره ای نیست. از فردا باید بیفتیم به جون خیابونا! 

خندید و منو کشید بغلش و مجکم چسبوند به سینه اش و گفت:

- اومدن فسقل بابا بی درد سر و بدون دوا و دکتر، می ارزه به دوهفته ی ناقابل دوندگی! در ضمن اینطوری زودتر برای همیشه با همیم! 

سرم رو از رو سینه اش جدا کردم و زل زدم به مشکی آروم چشماش و گفتم:

- از اینکه هستی ممنونم هامون. تو همیشه نیمه ی پر لیوان رو می بینی و این خیلی عالیه! 

موهامو بوسید و گفت:

- من بیشتر از ممنونم خانومم! 

فردای اون روز، بابا عادی باهام سلام علیک کرد و یه کم زودتر از همیشه رفت بیمارستان! خوشحال بودم لااقل گندم رو به روم نیاورده. تا ظهر دانشگاه بودم و بعدش وقتم آزاد بود. هامون تو اون فاصله رفت چند جا رو واسه عروسی دید که یکیش رو پسندیده بود و قرار شد منم عصری باهاش برم. همینطور چند تا کارت هم پسندیده بود و برای اینکه کارا زودتر انجام بشه، قرار بود من فقط همونا رو ببینم و یکیش رو انتخاب کنم که زیاد معطل نشیم. 

تا ساعت ده شب، هم کارت عروسی رو سفارش داده بودیم، هم محل رو رزرو کرده بودیم و هم چند جا واسه لباس عروس رفته بودیم. اما لباس عروس رو نپسندیدم و قرار شد فرداش بریم. یه لیست بلند بالا از همه ی چیزایی که باید تهیه می شد رو آماده کرده بودم که چیزی از قلم نیفته! 

مامان هم با بابا دنبال جهیزیه ام بودند. سلیقه ی هردوشون کاملا مورد قبولم بود و نه تنها از اینکه من خودم نظر نمی دادم، ناراحت نبودم، بلکه ممنونشون هم بودم که این کار مهم و پر درد سر رو عهده دار شدن. 

هامون هم یه دروغ شاخدار درست کرد و به عنوان دلیل این همه عجله تحویل خانواده اش داد و اونا رو در جریان عروسی قرار داد. به اون بینوا ها گفته بود، شاید طرحش بیفته جایی غیر از زاهدان و می خواد از بابت من و کارای عروسی خیالش راحت باشه و یه خونه نزدیک مامانم اینا برامون بگیره که حواسشون به من باشه. چون اگه طرحش بیفته یه استان دیگه، ممکنه کارای عروسی یه سال عقب بیفته، مجبوره تو همین دو هفته ی آینده کارور یکسره کنه. اون بیچاره ها هم که در جریان نبودن که طرح پزشک متاهل همون محل زندگی خودش می افته، قبول کردن و حتی تشویقش هم کردن که زودتر قضیه رو فیصله بده. بنابراین قرار شد اونا تلفنی به فامیل خبر بدن که ما کی عروسی می کنیم تا اینکه کارتا حاضر بشه! 

ما که فک و فامیلی نداشتیم. همه ی مدعوین ما رو دوست و آشنا و همکارای مامان و بابا تشکیل می داد. تو عمرم این همه هیجان و عجله رو یه جا تجربه نکرده بودم. 

تقریبا پنج روز از اولتیماتوم بابا گذشته بود که هم کارت ها حاضر بودند و هم کلی از کارها مثل خرید لباس عروس، کت و شلوار هامون، سرویس طلای من و... انجام شده بود. ولی هنوز خونه پیدا نکرده بودیم. هر چی هم مامان و بابا به عنوان جهیزیه، می خریدن، می موند تو مغازه تا خونه پیدا بشه. دیگه کم کم این پیدا نشدن خونه، داشت بهمون استرس وارد می کرد. زمان خیلی کم بود. خیلی! 

اون شب خسته و کوفته از کلی بنگاه گردی و خرید، بدون اینکه نتیجه ای بگیریم، راهی خونه شدیم. درست نبش کوچه ی ما، یه بنگاه فسقلی بود که پنج، شش تا بیشتر از این کاغذا رو شیشه اش نبود. هامون خواست نگه داره که از اونم یه سوال بکنیم که گفتم:

- نه تو روخدا نیگا به اندازه ی مغازه بکن! عمرا اگه اینجا اونی رو که می خواییم پیدا کنیم. اما هامون ماشین رو نگه داشت و گفت:

- خدا رو چه دیدی شاید بود! بخصوص که نزدیک خونه تون هم هست و شاید مورد خوبی داشته باشه! 

بلاخره هم بی توجه به غرغر من، رفت تو مغازه و بعد از چند دقیقه، همراه بنگاهی از مغازه اومد بیرون. این یعنی اون یه مورد مناسب داره و قراره باهاش بریم خونه رو ببینیم. با اینکه دلم می خواست خونه پیدا بشه ولی به قدری خسته بودم که بیشتر ناراحت شدم تا خوشحال. خلاصه با اخم و تخم تابلوی من، رفتیم خونه رو ببینیم. 

واقعا درسته که همیشه اونجایی که فکرش رو نمی کنیم، خدا روزیمون رو قرار داده. یه آپارتمان نقلی هشتاد متری، درست یه کوچه بالاتر از خونه ی خودمون. طبقه ی دوم، بدون آسانسور و رو به آفتاب. جلوش هم یه پارک کوچیک بود. برای همین نور گیرش عالی می شد. البته شب بود و معلوم نبود. ولی از شواهد و قرائن اینجور بر می اومد که روزش کلی با صفا باشه. انگار یه تیکه از بهشت رو پیدا کرده بودیم. همه ی خستگی و نارحتیم با دیدن فضای فانتزی خونه پریده بود. از این مدل جدیدا بود که رو سقفش کار شده و کلی نورمخفی و اینا توش تعبیه شده. با یه پذیرایی کوچیک گرد. منم عاشق فضاهای گرد، دیگه دلم نمی خواست از خونه دل بکنم. 

خلاصه دوباره برگشتیم تو بنگاه و همون شبونه، صاحب خونه رو کشوندیم اونجا و ساعت یازده شب بود که معامله انجام شد و ما اونجا رو برای دو سال رهن کردیم. 

با حل شدن مسئله ی خونه، حس می کردم کلی از بار روی دوشم، کم شده. بقیه چیزا رو می شد راحت حل کرد. مامان و بابا هم بعد از شنیدن جریان خونه خوشحال شدن. چون چیدن جهزیه خودش زمان بر بود. بابا هنوزم باهام سرسنگین بود. امیدم به روز عروسیم بود که منو ببخشه و راضی، راهیم کنه! 

***

آرایشگر ازم خواسته بود یه روز زودتر برم برای اینکه رنگ موهامو عوض کنه. به هامون که جریان رو گفتم، اخماش رفت تو هم و گفت:

- نه لازم نیست! رنگ موهای خودت مگه چشه! ما زن مصنوعی نمی خواییم! همینطوری قشنگتره! منم که کلا تو این فازا نبودم، بهونه دستم اومد و گفتم که شوهرم دوست نداره و اونم قبول کرد. 

صبح روز عروسی، با آیدا رفتیم آرایشگاه. خدا از خواهری کمش نکنه! کلی هوامو داشت. اونم دختر ساده ای بود و مدام از کار آرایشگر ایراد می گرفت که غلیظش نکن! غلیظش نکن! اونم هی غر می زد که بابا عروسه ها. می خواد بره آتلیه دو تا عکس یادگاری بگیره. تو عکس هیچی معلوم نمی شه ها از ما گفتن. باز من و آیدا حرف خودمون رو می زدیم. 

ساعت یک بعد از ظهر بود که بلاخره له و لورده از زیر دست آرایشگر بیرون اومدم. خداییش کار خسته کننده ای بود. از ساعت هشت صبح اونجا بودم و مدام این می رفت کنار، اون یکی می اومد. کلی تغییر کرده بودم. قیافه ام زنونه شده بود. نه می تونستم بگم خوشم اومده، نه می تونستم بگم بدم اومده. هم خوب شده بودم و هم چون کلی با معصومیت قبلیم فرق داشت، حس می کردم بد شدم. اما هیجان داشتم که عکس العمل هامون رو ببینم. می ترسیدم چون ساده پسنده، از این همه رنگ و لعاب خوشش نیاد. 

با وجود سنگینی مژه های مصنوعی ای که مثل یه وزنه ی سنگین، پلکام رو پایین می کشید، تو چشماش زل زدم. اونم همینطور! مجذوب نگام می کرد. با سرفه ی فلیمبردار، هامون به سمتم اومد و دستم رو گرفت و نرم بوسید و کمک کرد سوار ماشین بشم. 

همین که خودشم نشست گفت:

- خیلی قشنگ شدی باران! خیلی فرق کردی! 

لبخند محجوبانه ای درست مثل همه ی تازه عروسها زدم و گفتم:

- اینطور بهتره یا ساده؟ 

در حالی که جفت راهنمای ماشین رو روشن می کرد گفت:

- ساده که خیلی بهتره! ولی اینطوری هم آدم یه حالی می شه! فکر نمی کردم این همه تغییر کنی! این صنایع شیمیایی چه ها که نمی کنه. 

به صداقت کلامش خندیدم. همیشه ماشین هایی رو که عروس می بردند رو تماشا می کردم. یعنی تصور نمی کردم منم با وجود اون مشکل عدیده، بتونم این روز رو تجربه کنم ولی حالا من سوار ماشین عروس بودم و این بقیه ی عابرین بودند که منو نگاه می کردند. من، هامون و موجود دوست داشتنی ای از پوست و خون و گوشت هر دوی ما که تو بطنم جا خوش کرده بود، یه خانواده ی خوشبخت محسوب می شدیم و این شکر خدا رو می طلبید. این، زانو زدن و سجده به درگاه اون مهربون رو می طلبید. 

جلوی آتلیه نگه داشت و طبق فرامین فیلمبردار منو قدم به قدم همراهی کرد. اونجا هم هر چی که عکاس جوان و خوش ذوق می گفت با شعف اجرا می کردیم. شنیده بودم عروس و داماد ها از این همه بکن، نکن فلیمبردار و عکاس بدشون میاد و دوست دارن همه چی زود تموم بشه ولی نه من و نه هامون اصلا معذب نبودیم. هر ژستی رو که عکاس می خواست می گرفتیم و کلی هم خوشمون می اومد. یه سی چهل تایی تو حالتهای مختلف عکس گرفتیم و کلی هم ذوق کردیم. بعدش راهی تالار شدیم. 

دیدن مامانم تو اون لباس مشکی بلند گیپور کلی ذوق زده شدن داشت. مامانم اونقدر خوشگل شده بود که من در برابر اون به چشم نمی اومدم. آیدا هم خودش رو رسونده بود تالار و حسابی عصای دست مامان شده بود. کل سالن رو باهم دور زدیم و با همه سلام و علیک کردیم. پری و مادر آدینگ رو ندیدم. نمی دونم دعوت نشده بودن یا نیومده بودند. گلنار هم نبود ظاهرا. تو جایگاه عروس و داماد نشستیم و خواهرهای هامون اومدن و رقصیدن. هامون که بین اون همه زن تنها فرد ذکور مجلس به حساب می اومد، کلی خجالت می کشید و دستمال کاغذی حیف و میل می کرد. 

نوبت رقص ما رسید. نه من، و نه هامون خیلی اهل اینطور اطوار نبودیم. همینطور برای خالی نبودن عریضه، دستی تکون دادیم که بگیم ما هم رقصیدیم. بعدش هامون مجلس رو ترک کرد و خانوما روسری هاشون رو باز کردند و جوونا اومدن وسط واسه رقص. محو تماشای دخترکان تازه جوون روستا بودم که خانومی نشست کنارم، جای هامون. برگشتنم سمتش همون و جوشیدن اشک چشمام همون. گلنارِ من بود. خواهر خوب روزهای سختم، گلنار عزیزم اومده بود. 

همدیگه رو بغل کردیم. اونم به پهنای صورت اشک می ریخت. دختر کوچیک و بامزه ای رو از پشت خودش کشید بیرون و گفت:

- این دخترمه هورناز! اسمش رو گذاشتم هورناز! به یاد تو! به یاد تنها خواهرم! 

گفتم:

- خاله چطوره؟ اینجاست؟ 

غمگین گفت:

- مادرم فوت شده! خودت خوب می دونی که عمر زنای اونجا چقدر کمه! 

قلبم فشرده شد! خاله، خواهر ناتنی مادرم بود. خواهری که خودش با شوهر بدخلق و عصبی مزاجش به قدری مشکل داشت که با وجود اینکه دلش می خواست، نمی تونست هیچ کمکی به ما بکنه! معلومه که با اون همه فشاری که اون مرد مستبد وارد می کرد، زن به اون جوونی می میره. تن و روح، از فولاد آبدیده می خواست برای تحمل زورگویی های مردای اون روستا! 

گلنار تا برگشتن هامون به مجلس کنارم نشست و کلی از گذشته گفت و برام به خاطر اینکه تونستم خوشبختی رو لمس کنم، ابراز خوشحالی کرد. 

خوشبخاته مجلس بی ریای ما بدون هیچ مشکی به پایان رسید و بعد از صرف شام، مهمونا برامون آرزوی خوشبختی کردند و ما راهی خونه ی بخت شدیم. 

پدر و مادرم، به اصرار، خانواده ی هامون رو بردن خونه ی خودشون تا شب رو اونجا بمونن و شبونه برنگردن روستا! برای بقیه مهمونا هم که اتوبوس گرفته بودیم که بتونن برگردن. 

موقعی که جلوی خونه ی خودمون دست در دست هامون از ماشین پیاده شدم، بابا اومد جلو و مهربون ترین و حمایتگر ترین آغوش پدرانه رو برام باز کرد و منو محکم به خودش فشرد و گفت:

- هر اتفاقی که بیفته، هر جای دنیا هم که بری، هورناز عزیز بابایی! اینو همیشه یادت باشه! 

اشک رون شده از چشمام رو پاک کردم و خودم رو بیشتر تو آغوشش جا دادم. برای لحظاتی، دلم اونقدر هوای خونه رو کرد که دوست داشتم همه چی رو ول کنم برگردم خونه. 

بابا منو از آغوشش جدا کرد و اینبار پدرانه هامون رو به خودش فشرد و گفت:

- جواهری دستت می سپرم که رو تخم چشام بزرگش کردم. مردونه مواظبش باش. 

هامون تو کسری از ثانیه دست بابا رو گرفت و بوسید و گفت:

- چشم خودم رو درمیارم اگه غباری تو چشمش بره. 

بابا دستای ما رو تو دستم گذاشت و گفت:

- برین به سلامت! پشت و پناه هم باشین و نذارین هیچ حرف و حدیثی از هم دورتون کنه. 

بابا که رفت عقب، مامان اومد جلو و منو گرفت تو بغلش و صورتم روبوسید و گفت:

- هامون مرد خوبیه! زن خوبی براش باشو خوب زندگی کن بارانم! 

بعد از مامان هوتن عزیزم رو به آغوش کشیدم و گونه اش رو بوسیدم و گفتم:

- من که نیستم مواظب مامان و بابا هستی دیگه نه؟ 

- با چشمای سبزِ اشکی و قشنگش خیره شد تو چشمام و گفت:

- هورناز مواظب خودت باش! 

لبخندی بهش زدم و اون رفت سمت هامون و دست هامون رو مردونه فشرد و گفت:

- مواظب خواهرم باش! من خیلی دوسش دارم. 

هامون خم شد سر هوتن رو بوسید و گفت:

- خواهر گلت رو دست خوب کسی سپردی مرد کوچک. حواسم بهش هست. خیالت راحت. 

خانواده ی هامون هم اومدن جلو. مادر هامون پیشونیم رو بوسید و گفت:

- می دونم با دعای خیر احمدم، شما خوشبخت می شین. واسطه یعروسیتون اون بود. همیشه حرمت خونش رو نگه دارین و با هم خوب باشین. 

چشمی گفتم و اون جاشو به خواهرهای هامون داد. بعد از اینکه هرکدوم برامون آرزوی خوشبختی کردند، سوار ماشین شدند. همونطور تو کوچه موندیم تا آخرین ماشین هم از پیچ کوچه ناپدید شد. هامون دستم رو گرفت و گفت:

- بریم عزیزم! 

***

پنج سال بعد...

از پشت پنجره کوچیک درمانگاه که هنوز رنگ کرمی ای که آقا یدالله بهش زده بود، خشک نشده بود، هوداد رو صدا زدم:

- هوداد مامان بیا تو پسرم! بیا ناهارت رو بخور! 

اونم به جای چشم، با شیطنت برام دست تکون داد. انگار بازم باید با قاشق می افتادم دنبالش! 

هامون مریض داشت و سرش تو اتاق خودش گرم بود. غذا رو روی اجاق کوچیک درمانگاه گذاشتم که تا اون وروجک بخواد بیاد تو، گرم بشه! 

از آبدارخونه بیرون اومدم. آقا یدالله حسابی پیر شده بود ولی باز ول کن کار نبود. تو خونه حوصله اش سر می رفت. برای همین بعد از بازنشستگی، دوباره با یه قرارداد کاری اومده بود درمانگاه. با وجود سن بالاش هنوزم هم مرد مرتبی بود و درمانگاه کوچیک ده بالا رو عین یه دسته گل نگه می داشت. 

انترنیم که تموم شد، درمانگاه کوچیک ده بالا، همون درمانگاهی که دروازه ی خوشبختی رو به روم باز کرد رو برای گذروندن طرح انتخاب کردم. هامون طرحش تو زاهدان بود به همین علت هم امتیازش برای اجازه مطب کم شده بود. باید طرحش می افتاد یه جای محروم که بتونه بیشتر امتیاز کسب کنه. اما شرایط بحرانی من نذاشت. سه سال بعد از اتمام طرحش هم تو درمانگاههای زاهدان مشغول شد تا درس منم تموم بشه! اما با شروع طرح من، هر دو تصمیم گرفتیم به اتفاق هوداد بیاییم همونجایی که مسیر زندگی منو تغییر داد. اینطوری هم به مردم اینجا خدمت می کردیم و هم می تونستیم امتیاز بیشتری برای اجازه ی مطب بگیریم. مامان و بابا و هوتن مخالف بودن. اونم فقط به خاطر هوداد. دل کردن از پسر شیرین زبونم براشون خیلی سخت بود. حالا هم که سه ماه از اومدنمون به اینجا می گذشت، پنج شنبه، جمعه همش اینجا بودند و کل هفته رو به زور زاهدان دووم می آوردن. 

هامون یه آقای به تمام معناست. اونقدر خوب، اونقدر منطقی و اونقدر عاشق که تصور نفس کشیدن تو هوایی که هامون استنشاقش نمی کنه برای من از سیانور کشنده تره! هوداد گلم، عین باباشه. خیلی شبیهشه. بیشتر از اون شبیه احمد، عموی شهیدشه. برای همین، مادر هامون عاشق هوداده و چون این درمانگاه با روستای زادگاه ما با گاری یا تراکتور فقط یه ربع راه داره و از رو تپه های هر دو روستا می شه اون یکی رو دید، هر روز به هوداد سر میزنه و براش کلی خوراکی سنتی میاره. از اومدن به محل زادگاهم خیلی خوشحالم. بیشتر به این خاطر که می تونم به زنای مظلوم اینجا یه خدمتی بکنم. 

درمانگاه یه خونه ی کوچیک هم برای پزشکای مقیم داره. دو تا اتاق، یه آشپزخونه و یه سرویس بهداشتی کوچیک. با اینکه با خونه ی زاهدانمون اصلا قابل قیاس نیست. ولی عجیب ازش خوشم میاد. 

مشغول مرتب کردن میزم بودم که صدای همهمه ای تو حیاط درمانگا پیچید. نگران هوداد شدم که داشت با یه بچه گربه ی کوچولو بازی می کرد. تا خواستم بلند شم ببینم صدای هیاهو برای چیه، در اتاقم به شدت باز شد. 

مردی که هراسان تو آستانه در ایستاده بود، با وجود گرد سفیدی که رو موهاش نشسته بود، برام یه آشنای دیرینه بود. آشنایی که حالا بعد از گذشت پانزده سال از زمانی که درست تو همین درمانگاه ازش جدا شدم، دیگه اون حس تنفر رو نسبت بهش نداشتم. 

اونم انگار از دیدن من تو اون لباس سفید و در جایگاه پزشک درمانگاه، تجعب کرده بود. شاید باور نمی کرد دوباره به اینجا برگردم. اما اتفاقی که ازش نگران بود، نذاشت این بهت بیشتر از چند لحظه طول بکشه. لب از لب باز کرد تا حرف بزنه که زنی ناله کنان پشت سرش اومد داخل. 

با وجود اینکه پانزده سال بود ندیده بودمش، ولی دوست دوران کودکیم رو خوب به خاطر داشتم. صنوبر بود. عشق آدینگ. اما ظاهرا من اونقدر تغییر کرده بودم و یا اون اونقدر پریشون بود که منو نشناخت. به طرفم حمله ور شد و منو از اون حالت منگی در آورد در حالی که از لباسم آویزون شده بود با گریه گفت:

- تو رو خدا خانم دکتر! به دادم برس! دخترم...دخترم داره می میره! تو رو خدا! 

موندن جایز نبود! قبل از هر دوی اونا از اتاق خارج شدم. زن و مرد جوانی زیر بغل دختر کم سن و سالی رو که باردار بود و ناله می کرد رو گرفته بودن و آروم می آوردنش داخل. 

هامون هم به خاطر سر و صدا در حالی که هنوز ابزار کارش دستش بود، سراسیمه از اتاقش اومده بود بیرون. 

به سمت دختر جوان رفتم. از اون زن و مرد خواستم ببرنش داخل اتاق معاینه زنان. نگاه آدینگ و هامون رو من بود این دومرد، هردو تو سرنوشت من خیلی تاثیر داشتند و صنوبر که هنوز منو نشناخته بود. 

وارد اتاق شدم و از هردوشون خواستم اتاق رو ترک کنن! معاینه اش کردم. بچه بزرگ بود و جسم دخترک ناتوان. گریه می کرد و جیغ می کشید. خوشبختانه سر بچه پایین بود. ولی چون دخترک، هم ناتوان بود هم مجرای خروج بچه، تنگ، نمی تونست بچه رو دنیا بیاره. طولانی شدن پروسه ی زایمان، هم برای مادر و هم کودکش خطرناک بود. 

سریع دست به کار شدم. برشی کوچک، تونست مجرا رو به اندازه ی سر بچه که خیلی برای جثه ی ریز مادرش بزرگ به حساب می اومد، باز بکنه. با این حال دیدم دست تنها نمی تونم. 

دخترک دیگه توان جیغ کشیدن هم نداشت. مامایی که تو درمانگاه کار می کرد برای عروسی برادرش سه روز مرخصی گرفته بود. کسی جز هامون نمی تونست کمکم کنه. سریع از اتاق خارج شدم. همه پشت در اتاق بودند. هوداد کنار هامون بود و نگران به جمعیت نالان نگاه می کرد. گفتم:

- هامون بیا کمکم کن. 

مرد جوانی جلو اومد و گفت:

- نمی ذارم زنم رو مرد نامحرم ببینه! 

انگار یه سطح آب یخ خالی کردن رو سرم. زنش داشت می مرد و اون فکر می کرد شوهر من به قصد لذت داره میاد تو اتاق؟ 

نگاه شماتت باری حواله پسره و آدینگ کردم و بی توجه به رگ پیشانی پسره، دوباره به هامون گفتم:

- بیا تو! داره می میره. باید کمکش کنیم. 

پسره یه قدم جلو گذاشت که آدینگ با دستش جلوشوگرفت و گفت:

- بذار خانم دکتر کارشو بکنه. مهدیه ممکنه بمیره! 

پسره گفت:

- خودش تنها کمکش کنه! زن منه نمی ذارم مرد بره تو! 

آی آدینگ حالت چطوره؟ حالا که دختر خودته، می بینی چقدر سخته؟ چقدر سخته پاره ی جیگرت رو بدی دست مردی که از مردونگی و غیرت همیناش رو یاد گرفته؟ یادته نمی ذاشتی با اون حال خرابم مادرم و ببینم؟ یادته خون به جگر اون زن بینوا و من کردی؟ یادته؟ درسته که این حق آدینگ بود! درسته که چوب خدا صدا نداشت و سرگذشت آدمها و حرکات و سکناتشون تو طول زمان تکرار می شد، اما من حالا دیگه هورناز خالی نبودم. من هورنازی بودم در مقام یه دکتر که وظیفه داشتم برای نجات جون مریضم همه ی تلاشم رو بکنم. حتی اگه خود آدینگ یا دخترش باشه. فرقی نداشت. قسم خورده بودم جون آدمها از همه چیز برام ارجح تر باشه. 

نفرتم رو ریختم تونگاه و صدام. شده بودم همون خانم دکتر اسطوره ای که با شجاعتش، مسیر زندگی منو عوض کرد. همون دکتر جوونی که جلوی آدینگ نره غول وایساد و یه میلی متر هم از موضعش پایین نیومد. بعد پانزده سال من تو همون درمانگاه کوچیک جلوی مردی ایستاده بودم که پدر زنش یه روز همینجا قصد کشتنم رو داشت و از دختر مردی دفاع می کردم که رفت تا با یه لشکر برای کشتن من بیاد. چون شب رو خارج ازخونه و تو تخت بیمارستان سپری کرده بودم و دردم رو به یه دکتر گفته بودم. با انزجار فریاد زدم:

- جرات داری یه کلمه ی دیگه حرف بزن که با دندونام تیکه تیکه ات کنم. احمق زنت داره می میره! این آقا شوهره منه! هیشکی غیر از نجات اون دختر بدبخت، هیچ نظر دیگه ای بهش نداره و با دستم آستین هامون رو گرفتم و قبل از اینکه اون مرتیکه زر اضافی بزنه، هامون رو کشیدم تو اتاق و درش رو قفل کردم. بعد از بیست دقیقه درد و فریاد، به کمک هامون پسر تپل مپل مهدیه، دختر آدینگ رو در حالی که مادر و بچه هر دو در سلامت کامل بودند، به دنیا آوردم. زایمان طبیعی زیاد از نزدیک دیده بودم و خیلی وقتها هم دستیار بودم ولی خودم اولین بار بود که یه بچه ی سالم بغل مادرش می ذاشتم. 

بچه رو تو یه حوله ی تمیز پیچیدم و از اتاق بیرون رفتم. همه ی اونایی که پشت در منتظر بودند، به طرفم حمله کردند. بچه رو بغل صنوبر دادم و گفتم:

- قدمش مبارک صنوبر! یه پسر سالم و تپل مپل. 

برق اشک رو می شد توچشمای صنوبر و آدینگ دید. شوهر مهدیه دورتر وایساده بود و داشت نگاه می کرد. بهش اشاره کردم و گفتم:

- غیرت به این نمی گن که نذاری مردی به زنت کمک کنه! غیرت یعنی تا پای جون خودت از زن و بچه ات حمایت کنی! حالام بیا پسرت و تحویل بگیر ولی مرد بزرگش کن. در ضمن زنتم خیلی ضعیف شده، باید حسابی بهش برسی! 

صنوبر اومد جلو و گفت:

- خدا از بزرگی کمت نکنه خانم دکتر! خدا بچه ات رو بهت ببخشه که جون دختر و نوه ام رو نجات داد ی! 

رفتم جلوتر و گفتم:

- منو نشناختی؟ 

نگاه گنگی به من کرد و گفت:

- من؟ شما رو بشناسم؟ 

آدینگ اومد نزدیک ما و رو به صنوبر گفت:

- این خانم دکتر! ... هورنازه صنوبر

صنوبر گنگ و گیج نگاهش رو از شوهرش گرفت و زل زد به صورتم. جز به جز صورتم رو کاوید گفت:

- چقدر عوض شدی! چقدر خانم شدی! 

لبخند زدم و گفتم:

- منو نمی شناسی! هامونو که دیگه باید بشناسی! اونو دیدی و شنیدی که گفتم، شوهرمه، باز نفهمیدی که من کیم؟ 

لبنخد کجی زد و گفت:

- ایشالله همیشه سالم باشی! وقتی بچه ی آدم حالش بد باشه، خودشم نمی شناسه چه برسه به مرد غریبه! 

داماد آدینگ اومد جلو و بچه اش رو از صنوبر گرفت و زل زد به صورت قرمزش و بعد از چند لحظه سرش رو بالا آورد و گفت:

- ممنونم

به جای خواهش می کنم گفتم:

- امانت خداست. هم زنت و هم بچه ات! مواظبشون باش! 

تا خواستم دوباره وارد اتاق بشم، آدینگ گفت:

- حلالم کن هورناز! 

نگاهم بین نگاه با آرامش هامون و صورت مهتابی هودادم که بغل هامون بود، نوسان کرد. برگشتم سمت آدینگ و گفتم:

- به خاطر داشتن این خوشبختی، بهت مدیونم، حلالت می کنم! 

پایان 

11:30 صبح 

21/11/1393

سمیه. ف. ح

پایان نهایی تایپ در نودهشتیا :  اردیبهشت 93

انتشار در سایت نودهشتیا : بهمن 93

نویسنده : http://www.forum.98ia.com/member202626.html

طراح جلد : http://www.forum.98ia.com/member24785.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com/member187118.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com